Showing posts with label திராவிடர்கள். Show all posts
Showing posts with label திராவிடர்கள். Show all posts

Thursday, January 10, 2013

தமிழகத்தில் அடிமைப் பெண்கள் ஏற்றுமதி! -சொல்லப்படாத வரலாறு




திராவிடர் ஆட்சிக் காலம், தமிழக பெண்களுக்கு இருண்ட காலமாக அமைந்தது. அதுவரை பெண்கள் அனுபவித்து வந்த உரிமைகள் மறுக்கப்பட்டன. 


அக் காலப் பெண்கள் நிலை குறித்த வரலாற்றுப் பதிவுகளிலிருந்து சிலவற்றை மட்டும் காண்போம்.
ஆண்கள் வரதட்சிணை வாங்கும் வழக்கம் திராவிடர்களால் உருவாக்கப்பட்டது ஆகும்.

வரதட்சிணை -திராவிடர் வழக்கமே

சோழர்காலம் வரை, மணமகளுக்கு மணமகன் பரிசம் போட்டுத் திருமணம் செய்யும் முறையே இருந்தது.இது குறித்து வராற்று ஆய்வாளர் கே.கே.பிள்ளை பின்வருமாறு கூறுகிறார்.

’பெண் வீட்டார் மணமகனைத் தேடிச் செல்லுதல் பழந்தமிழர் பண்பாட்டுக்கு முரணாகும். மணமகன் வீட்டார் பெண்ணை நாடி மணமகள் வீட்டுக்கு வரவேண்டும். மணமகன் பெண்ணுக்குப் ’பரியம்’ (ஸ்பரிசம்) அல்லது தொடுவிலை போட வேண்டும்.
பெண் வீட்டார் மணமகனுக்கு வரதட்சிணை வழங்குதல் தமிழரின் மரபு அன்று.

ஆனால், பெண்களுக்கு நிலங்களைச் சீதனமாகக் கொடுக்கும் வழக்கம் அந்நாளிலும் உண்டு. தன் மனைவியின் சீதனச் சொத்தைச் செலவழிக்கும் உரிமை கணவனுக்கு இல்லை. விக்கிரமசோழன் காலத்தில் மங்கை நல்லூரில் வாழ்ந்திருந்த அகளங்கராயன் என்பான் ஒருவன் தன் மனைவியின் சீதனச் சொத்தைச் செலவிட்டுவிட்டதற்காக, அவளுக்குச் சிறு நிலங்களை ஈடாகக் கொடுத்தான் என்று ஒரு கல்வெட்டுச் செய்தி கூறுகின்றது.

எந்தக் காரணத்தாலோ, சில பிராமண குலங்களில் பெண்ணுக்குப் பரியம் கொடுக்கும் பழக்கம் நுழைந்துவிட்டதெனத் தெரிகிறது. அதைக் கண்டித்து ஒரு கிராமத்துப் பிராமணருள் கன்னடியர், தமிழர், தெலுங்கர், இலாடர் ஆகியவர்கள் தமக்குள் ஓர் ஒப்பந்தம் செய்துகொண்டனர்.

அதன்படி, கன்னியாதானமாகவே தம் பெண்களுக்குத் திருமணம் செய்விக்க வேண்டுமென்றும், மணமகளின் தந்தைக்குப் பரியப் பணம் கொடுக்கும் மாப்பிள்ளையும், பரியம் பெற்றுக்கொள்ளும் மணமகளின் தந்தையும் குலத்தினின்றும் தள்ளி வைக்கப்படுவர் என்று நிபந்தனை விதிக்கப்பட்டது’
(தமிழர் வரலாறும் பண்பாடும் / முனைவர் கே.கே.பிள்ளை)

ஆக, வரதட்சிணை முறை தமிழர் முறை அன்று என்பதும், அம்முறையை அறிமுகப்படுத்தினோரே, திராவிடர்களாகிய தென்னிந்திய பிராமணர்தான் என்பதும் தெளிவாகிறது. இந்த திராவிடர்களாகிய தென்னக பிராமணர்கள் தமக்கான ஆட்சிக் காலத்தில் ஆடிய ஆணாதிக்கக் கூத்துகளில் சிலவற்றைக் காண்போம்.

• பொதுவாக பெற்றோர்கள் தங்களின் மகள்களைப் பாரமாகவே கருதினர். அவர்களுக்கு விரைவில் மணமுடிக்க விரும்பினர்.

• பெண்கள் தங்கள் கணவனைத் தேர்ந்தெடுக்க அனுமதிக்கப்படவில்லை.

• மனுதர்ம அடிப்படையில் நடந்துகொள்ள பெண்கள் வலியுறுத்தப்பட்டனர்.

• பொதுமகளிர் எனப்பட்ட விபசாரிகள் முறை சட்டப்படி அங்கீகரிக்கப்பட்டது.

• உடன்கட்டை ஏறும் வழக்கமிருந்தது.

• அரசர்கள் இறந்தால் அவர்களுடைய மனைவியர், காமக்கிழத்தியர் மூவாயிரத்திற்கும் மேற்பட்டோர் தீயில் விழுந்து மாண்டனர்.

உடன்கட்டை ஏறாத பெண்கள் நிலை மிக மோசமாக இருந்தது. அவர்கள் தலையை மொட்டை அடித்துக்கொண்டனர். ஆபரணங்களைக் களைந்து வெள்ளை நிற ஆடை அணிந்தனர்.


உணவுப்பழக்கமும் மாற்றப்பட்டது.பொது இடங்களிலும் நிகழ்ச்சிகளிலும் கலந்துகொள்ள அனுமதிக்கப்படவில்லை. (தமிழகத்தில் விஜயநகர ஆட்சி/ சரசுவதிமகால் வெளியீடு 2007/ பக் – 106, 107, 108)

மேற்கண்ட பெண்ணடிமைத்தன வழக்கங்கள் குறித்து திராவிடக் கோட்பாட்டாளர்கள் கடந்த 100 ஆண்டுகளாகப் பேசியும் எழுதியும் வருகின்றனர்.

ஆனால், அவர்கள் பேச்சின் சாரமாக, தமிழர்கள் ஆணாதிக்கவாதிகள் என்ற கருத்து இருக்கும். இதற்காக, கண்ணகியின் வீரத்தைக் கொச்சைப்படுத்தவும் அவர்கள் தயங்குவதில்லை. ’திருவள்ளுவர், தொல்காப்பியர் ஆகியோர் ஆணாதிக்கவாதிகள்’ என்ற அடாத பழியைப் போடவும் அவர்கள் தயங்குவதில்லை. ஆனால், விஜயநகர, நாயக்கர் காலத்தில் பெண்களுக்கு நேர்ந்த கொடுமைகள் பற்றிய சான்றுகளை அவர்கள் முன் வைப்பதே இல்லை.

திராவிடர் ஆட்சியில் தமிழக வரலாற்றின் அழிக்க முடியாத களங்கமான போக்கும் உருவாக்கப்பட்டது. ‘அடிமைப் பெண்கள் பெண்களை ஏற்றுமதி’ செய்யும் வணிகம்தான் அது. விஜயநகரப் பேரரசில், பெண்கள் ரோமப் பேரரசுக்கு ஏற்றுமதி செய்யப்பட்டனர். (மேலது நூல் / 76)

பெண்களை அடிமைகளாக்கும் விதிகளை உருவாக்கியது மனுநீதி. பெண்களைப் பண்டங்களாக்கி ஏற்றுமதியும் செய்த மனிதகுல விரோத ஆட்சிதான் திராவிடராகிய தென்னிந்திய பிராமணர்ஆட்சி என்பதை உணர வேண்டும். பெண்கள் வணிகம் என்பது ஒரு குறியீடுதான். பெண்கள் ஏற்றுமதியே செய்யப்பட்டார்கள் என்றால், சமூகத்தில் பெண்கள் நிலை எந்தளவு மோசமாக இருந்திருக்கும் எனக் கற்பனை செய்தால் வேதனையே மிஞ்சும்.

தமிழகத்தில் பெண்களுக்கு எதிரான சமூகநிலையைச் சட்டமாக்கி நடைமுறைப்படுத்திய ஆட்சி முறை திராவிட அரசர்கள் காலத்தில் உருவானது. 
தமிழகத்தின் கல்வெட்டுகளில் பெண்களின் நிலைகுறித்து ஆய்ந்த லெஸ்லி சி. ஓர் எனும் பிரிட்டானிய பெண் ஆய்வாளர், தமது ஆய்வு முடிவுகளை நூலாக வெளியிட்டுள்ளார். (தமிழகக் கல்வெட்டுகளில் பெண்கள் / விடியல் / 2005)

கி.பி.8 ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்து 17 ஆம் நூற்றாண்டு வரையிலான கல்வெட்டுகளை ஆய்ந்துள்ளார் அவர்.

இராசராச சோழன், இராசேந்திர சோழன் ஆகியோரின் காலம் கி.பி 10 மற்றும் கி.பி 11 ஆம் நூற்றாண்டுகள் ஆகும். திராவிட விஜயநகர அரசுக் காலம் கி.பி.14 – 16 ஆம் நூற்றாண்டுகள். இந்த இரு காலகட்டங்களிலும் பெண்களின் நிலை எவ்வாறு இருந்தது எனக் காணலாம்.

கொடை அளிக்கும் பெண்கள்:
10 ஆம் நூற்றாண்டு – 145 பெண்கள்
11 ஆம் நூற்றாண்டு - 69 பெண்கள்
14 ஆம் நூற்றாண்டு – 2 பெண்கள்
15 ஆம் நூற்றாண்டு – 3 பெண்கள்

சொந்தச் சொத்து உடையவர்கள்:
10 ஆம் நூற்றாண்டு – 146 பெண்கள்
11 ஆம் நூற்றாண்டு - 70 பெண்கள்
14 ஆம் நூற்றாண்டு – 16 பெண்கள்
15 ஆம் நூற்றாண்டு – 8 பெண்கள்

நிலம் உடையவர்கள்:
10 ஆம் நூற்றாண்டு – 46 பெண்கள்
11 ஆம் நூற்றாண்டு - 23 பெண்கள்
14 ஆம் நூற்றாண்டு – 4 பெண்கள்
15 ஆம் நூற்றாண்டு – 3 பெண்கள்
(மேலது நூல்)

மேற்கண்ட ஒப்பீட்டுப் பட்டியல் எதைக் காட்டுகிறது?

இராசராச சோழன், இராசேந்திர சோழன் காலத்தில் பெண்கள் நிலை மேம்பட்டிருந்தது என்பதை அல்லவா!



(தொடரும்)


Sunday, January 6, 2013

பள்ளர், பறையர் அடிமைகள் ஆக்கப்பட்ட வரலாறு!



வேளாண் தொழிற்நுட்பத்தில் வல்லவரான பள்ளர்கள், நாயக்க பிராமணரிடமும் பிற பிராமணரிடமும் பிராமணரல்லாத நாயக்கர் உள்ளிட்ட ஆதிக்க சாதியினரிடமும் அடிமைகளாகவே மாறிய வேதனைமிக்க வரலாறு இந்தத் திராவிடர் ஆட்சியில் உருவானது.

இது குறித்த சில சான்றுகளைக் காணலாம்.

முக்கூடற் பள்ளு, இலக்கியம் பள்ளர்கள், நாயக்கரிடம் அடிமைகளாக வேளாண் பணி புரிந்த நிலையைப் பதிவு செய்துள்ளது. இவ்விலக்கியமே, நாயக்கர்காலத்தில் இயற்றப்பட்டது என்பதால், நாயக்கரை நேரடியாக விமர்சிக்கும் பாங்கில் இல்லை. மாறாக, நாயக்கப் பண்ணையாரை உயர்த்தி, பள்ளரே பாடுவதாக உள்ளது. இறுதிப் பகுதியில் பள்ளி பண்ணையாரைத் திட்டுவதாக மட்டும் உள்ளது. ஆயினும், அக்கால பள்ளர் நிலை எந்தளவு தாழ்த்தப்பட்டது என்பதை இவ்விலக்கியத்திலிருந்து நாம் உணரலாம்.

ஆண்டை – அடிமை என்ற முறைக்கான ஆவணம் இதுவாகும். பள்ளர்கள் பண்ணையாரை ‘ஆண்டையே’ என அழைக்கும் முறை இவ்விலக்கியத்தில் உள்ளது குறிப்பிடத்தக்கது.

மூன்று நதிகள் கூடும் தெற்குச் சீமை அழகை விவரிக்கும்போது,
’சாதி நால்வளம் நீதி பெருக்கும்’

என்கிறார் புலவர். ’நால்வருணமே நீதி’ என்கிறது இவ்வரி.

வாழ்த்திப் பாட குயிலை அழைக்கும் கற்பனையில்,
’பார்பூத்த கீர்த்தி பெறும் வைணவரும் தானிகரும்’
’அருள் பெருந் தருமநிதி சாத்தூரிற் பெரியநம்பி
அய்யங்கார் வாழவே கூவாய் குயிலே’ 

என்று பள்ளர் பெண்களான பள்ளியர் பாடினராம்.

இந்தப் பண்ணையார் ‘நாயினாரே’ என்று சில இடங்களில் பள்ளரால் அழைக்கப்படுகிறார். பள்ளர்களின் உழைப்பால் விளைந்த நெல் பின்வருமாறு பங்குபிரிக்கப்படுகிறது;

அன்னதானம் நடக்கும் தினச் சத்திரத்திற்கும்
பெரிய நம்பி ஐயங்காருக்கும்
ஏழு திருப்பதி கோயில்களுக்கும்
வேதம் ஓதுவோருக்கும்

-கொடுக்கப்படுகிறது. இவைபோக வேறு சில பங்குகளும் உண்டு. ஆனால், உழைத்த பள்ளருக்கு இல்லை. இதனால், பள்ளி கோபம்கொண்டு நாயினாரான பண்ணையாரை இழிவாகத் திட்டுகிறாள்.

’ஆந்தை மூஞ்சி ஆண்டையே
மட்டிவாய் ஆண்டையே
சட்டித் தலை ஆண்டையே
நீர் இறைக்கும் சால்போன்ற வயிறு கொண்ட ஆண்டையே’- என்றெல்லாம் பள்ளி பாடுகிறாள்.

பண்ணையாரோ, விளைச்சலைக் கண்ட மகிழ்ச்சியில் இந்த இழிசொற்களைக்கூடக் காதில் வாங்காமல் போய்விடுகிறார்.

முக்கூடற் பள்ளு, காலத்திலும் வானியற் அறிவரான கணியர் சாதியினர் வாழ்ந்துவந்தனர் என்பதும், அவர்கள் ‘கணியார்’ என்ற அதே பழந்தமிழ்ப் பெயராலேயே அழைக்கப்பட்டனர் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்க செய்தியாகும்.

ஆனால், எண்ணற்ற தத்துவ ஆசான்களை அளித்த கணியார் குலம் கேலியான பொருளில் கையாளப்பட்டுள்ளது. காரணம், அக் காலத்தில் கணியார்கள் அப்படியான நிலையில் வைக்கப்பட்டார்கள் என்பதே.

’ஆருக்கும் பணியான் சீவலப்பேரி கணியான்’ என்கிறது அவ்வரி. ’ஊரில் எவருக்கும் அடங்காதவனான, கணியான் சும்மா வந்து தொந்திரவு செய்தான்’ என்ற பொருளில் உள்ளது.

இதற்கு உரை எழுதியுள்ள உரையாசிரியர் புலியூர் கேசிகன், ’கணியான் என்றால், பறை அடிப்பவர்’ என்று குறிப்பிடுகிறார். இன்றைய பறையர் சாதி, கணியார் குலத்துடனும் தொடர்புடைய குலமாக இருந்தமையின் அடையாளமே இது. தமிழர் மரபில் அந்தணராகப் பறையர்கள் இருந்தனர். நான்கு மறைகளை ஓதும் பறையர்கள் வாழ்ந்ததாக, சிலப்பதிகாரத்தில் குறிப்பு உள்ளது.

’சேரன் செங்குட்டுவன் முன் நால்வகை மறைகளைப் பாடும் பறையூர் கூத்தச் சாக்கையர்கள் வந்து ஆடினர்’ என்கிறது சிலப்பதிகாரம். (நடுகற்காதை:76-77)

இப்பாடலில், சாக்கையர்கள் ’நால்வகை மறையோர்’ என்றே அழைக்கப்படுகின்றனர். இவர்கள் ஊர் பறையூர் என்பதனால், இவர்கள் பறையர் ஆகின்றனர். நால்வகை வேதங்களையும் பாடி ஆடும் தொழிலில் பறையர் இருந்தனர் என்பதும், அவர்களுக்கு மறையோர் எனப் பட்டம் சூட்டப்பட்டதும் கவனிக்கத்தக்கது.

மேலும், பறையர், பள்ளர், கணியர், வள்ளுவர், அம்பட்டர், தச்சர் உள்ளிட்ட குலத்தவர் சங்ககாலத்தில் ‘அறிவுச் சமூகத்தவராக’வே வாழ்ந்தனர். இதற்கான சான்றுகள் ஏராளம். ஆனால், திராவிடர் ஆட்சியில் மேற்கண்ட குலங்கள் மிக இழிவாக நடத்தப்பட்டன.

முக்கூடற் பள்ளுவில் உள்ள ‘கரையச் சாத்தா விரைய வெட்டும்’ என்ற குறிப்பு ஒன்று மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த தகவலைத் தாங்கி நிற்கிறது. சாத்தன் எனும் கடவுளுக்கு கிடா வெட்டு நடந்ததை இக்குறிப்பு தெரிவிக்கிறது.

கிடா வெட்டி வணங்குபவர்கள், பள்ளர்கள். சாத்தன், எனும் பெயர் பழந்தமிழ் ஆசீவக தத்துவ ஆசானைக் குறிப்பதாகும். அந்தச் சாத்தனாரே, ஐயனார் ஆவார். ஐயனார் வழிபாடு, இன்றும் தமிழகத்தில் பரவலாக உள்ளது. ஆசீவகம் எனும் தத்துவம் இந்திய நிலப்பரப்பு எங்கும் பரவி இருந்த தமிழர் தத்துவம் ஆகும். இது குறித்த விரிவான ஆய்வு முடிவுகளை பேரா.முனைவர்.க.நெடுஞ்செழியன், அறிஞர் குணா ஆகியோர் வெளியிட்டுள்ளனர்.

சாத்தனாரை, அவர் பெயராலேயே வணங்கும் வழக்கம் பள்ளருக்கு இருந்துள்ளமை, பள்ளரின் அறிவுத் தொடர்ச்சியின் அடையாளம் ஆகும். ஒரு மாபெரும் தத்துவ ஆசானை வழிபடும் வழக்கம் அறிவார்ந்த சமூகங்கள் / குலங்களில் மட்டுமே இருக்கும். அதுவும், அவரது பெயராலேயே வணங்குதல் என்பது போற்றத்தக்க சேதி ஆகும். 

நாயினார் பன்ணைக்கு அடிமைகளாக சேவகம் புரிந்த நிலையிலும், வார்த்தைக்கு வார்த்தை ‘ஆண்டையே...ஆண்டையே’ என அந்த நாயினாரை அழைத்தபோதும், சாத்தனையும் வழிபட்ட பள்ளர்கள் தமிழரின் அறிவு மரபுத் தொடர்ச்சியின் கண்ணிகள் என்பதில் ஐயமில்லை.

ஆனால், திராவிட அரசர்களும் அவர்களது பிராமணத் தலைவர்களும் இந்த அறிவு மரபைச் சிதைப்பதில் பெருமளவு வெற்றி கண்டுவிட்டனர். இன்று பள்ளர், பறையர் ஆக உள்ளவர்களிடம் சாத்தன் யார் எனக் கேட்டால் தெரியாது. கணியார் என்போரைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டதுண்டா எனக் கேட்டால் அவர்களுக்கு எதுவும் புரியாது. ஆய்வு செய்தால் மட்டுமே கண்டுபிடிக்க இயலும். அந்தளவுக்கு வரலாறு மறைக்கப்பட்டுவிட்டது.

சோழர் கால சதுர்வேதி மங்கலத்தில் இருந்த கிராமங்களிலேயே, நிலக் காணி பெற்றிருந்த பறையர்கள், நாயக்கர் காலத்தில் செத்த மாடு உரிக்கும் தொழிலுக்குத் தள்ளப்பட்டார்கள். நான்கு மறைகளைக் கற்று, சேரன் செங்குட்டுவன் முன்னே கூத்து நடத்திய பறையர்களை, பிராமண வேரிலிருந்து வளர்ந்து, ஆரியத்தின் கூறுகளுடன் தழைத்த நாயக்க மன்னர்கள், தாழ்த்தப்பட்ட சாதியாராக்கினர்.

இதுபோல் எத்துணை அறிவுக் குலங்களைச் சீரழித்தனர் நாயக்க ஆட்சியாளரும் அவரது மறு பக்கத்தினராகிய பிராமணரும்! 

விஜயநகரப் பேரரசின் வரலாற்றை எழுதியுள்ள ஆசிரியர் பின்வருமாறு கூறுகிறார்;

’ஒவ்வொரு சாதி மக்களும் தனித்தனிப் பகுதிகளில் குடியிருந்தனர். அவரவர்கள் குடியிருந்த இடம் அவர்களின் சாதியாலேயே அழைக்கப்பட்டது. குறிப்பாக, உயர்சாதி மக்களாகக் கருதப்பட்ட பிராமணர்கள் வாழ்ந்த இடம் அக்ரகாரம் எனப்பட்டது. கைவினைஞர்கள் குடியிருந்த பகுதி கைக்கோளர் தெரு, கம்மாளர் தெரு என்றும், கீழ்சாதி மக்களான பறையரும் புலையரும் ஊரின் புற எல்லையில் குடியிருந்த பகுதி சேரி என்றும் வழங்கப்பட்டது. சமுதாயத்தில் சாதி வேற்றுமைகள் வலுப்பெற்று ஒவ்வொரு சாதிக்குள்ளும் பல்வேறு பிரிவுகள் இருந்தன’ (தமிழகத்தில் விஜயநகர ஆட்சி /முனைவர் அ.சிங்காரவேல்/ சரசுவதி மகால் நூலக வெளியீடு 2007/ பக் - 98)

சோழர்காலத் தஞ்சைப் பெருந்தெருவில் குயவரும் வண்ணாரும் கூடி வசித்தமையைக் கண்டோம். பிராமணருக்குத் தனியாகப் பார்ப்பனச் சேரி இருந்த சேதியைக் கண்டோம். புறஞ்சேரியில் பார்ப்பனரும் பாணரும் ஒன்றாக வசித்த வரலாற்றைக் கண்டோம்.

அது தமிழர் வரலாறு. மேற்கண்ட சாதிக்கொரு தெரு என்பதும், பறையரையும் புலையரையும் ஊருக்கு வெளியே வைத்தமையும், திராவிடர் வரலாறு. 

இந்த வேறுபாட்டை உரைக்காமலேயே கடந்த 100 ஆண்டுகளாக, திராவிட அரசியல் வெற்றி நடைபோட்டு வருகிறது.

Friday, January 4, 2013

பிராமணருக்கு தேவதாசிகள் இலவசம்: திராவிட அரசர் காலத்தின் பதிவுகள்!





விஜயநகரப் பேரரசு தமிழகத்தில் முதன்முறையாக, நால்வருணக் கோட்பாட்டின்படி ஆட்சி செய்தது.

விஜயநகரப் பேரரசின் சமூக அமைப்பைப் பற்றி வரலாற்றாசிரியர் குறிப்பிடுவது, ‘சமுதாயத்தில் உயர்குடி மக்களாகக் கருதப்பட்டவர்கள் பிராமணர்களாவர். இரண்டாவதாகச் சத்ரியர். மூன்றாவதாக வைசியர்கள், இறுதியாகச் சூத்திரர்கள்’ (தமிழகத்தில் விஜயநகர ஆட்சி / பக் – 98/முனைவர் அ.சிங்காரவேல்/ சரசுவதி மகால் நூலக வெளியீடு 2007)

தமிழ் அரசர் ஆண்ட காலத்து வரலாற்றில் பிராமணருக்கான முக்கியத்துவம் குறித்து பூதக் கண்ணாடி வைத்துத் தேடும் ’முற்போக்கு’க் கோட்பாட்டாளர்கள், வெகு அண்மைக் காலத்தில் ஏற்பட்ட இந்த சீரழிவுகளைப் பற்றி வாயே திறப்பதில்லை.

மரபு வழியாகவே எச்சாதியினரும் பூசை செய்யலாம் என்ற நிலையிலிருந்த பழனிக் கோயிலில் பிராமணர் அல்லாதோர் பூசை செய்யக்கூடாது எனத் தடுத்தவர் ’திராவிடர்’ திருமலை நாயக்கர்.

இதற்கான செப்பேட்டுச் சான்று,

`பிராமணர் அல்லாத பண்டாரங்கள் பழனி கோயிலில் பூசை செய்வதை ஏற்றுக்கொள்ளாமல் புதிதாகப் பிராமணர்களை நியமித்து அவர்களுக்குரிய உரிமைகளையும் கடமைகளையும் குறிப்பிட்டு இராமப்பய்யன் செப்பேடு வழங்கியுள்ளார். புலிப்பாணி பாத்திர மரபில் வந்த பண்டாரங்களுக்கும் சிவப்பிராமணர்களுக்கும் எந்த எந்த வேலை என்பதை இராமப்பய்யன் வரையறுத்துள்ளார். திருமலை நாயக்கர் செப்பேடு என்பதில் ஐயமில்லை. செப்பேட்டில் திருமலையின் பெயரும் உள்ளது. தற்போது பழனிக் கோயிலில் இச்செப்பேடு உள்ளது.’ (தமிழ்நாட்டுச் செப்பேடுகள், தொகுதி-2/ ச.கிருக்ஷ்ணமூர்த்தி/மெய்யப்பன் தமிழாய்வகம் 2002/ பக் – 81)

தமிழர்கள் மரபுவழியாகவே, தம் கோயில்களில் தமிழர்களைத்தான் பூசாரிகளாகக் கொண்டிருந்தனர், தமிழில்தான் வழிபாடு செய்துவந்தனர். இந்த முறையை மாற்றியது திராவிடர் ஆட்சிதான். விஜயநகர, நாயக்கர் அரசுகளின் ஆட்சி மொழி, தெலுங்கு, வழிபாட்டு மொழி, சமஸ்கிருதம். தமிழ் புறந்தள்ளப்பட்டது. இதற்கான மிக முக்கியச் சான்றுதான், பழனி கோயிலில் பிராமணர்தான் பூசை செய்ய வேண்டும் என்ற திருமலை நாயக்கரின் ஆணை.

’திராவிட’ அரசர்கள் பிராமணருக்கு இந்தளவு முக்கியத்துவம் அளித்தமைக்கு அடிப்படைக் காரணம், ‘திராவிடர்’ என்பது தென்னிந்திய பிராமணரின் தொகுப்புப் பெயர் என்பதே ஆகும். விஜயநகரப் பேரரசு, நாயக்கர் அரசு ஆகியவற்றின் அரசர்கள் பிறப்பால், முழு சத்ரியர்கள் அல்லர். பிராமணக் கலப்பாளர்கள். இதற்கான பல சான்றுகளை முந்தைய பதிவுகளில் கண்டோம். 

’திராவிடர் என்போர் தென்னாட்டு பிராமணரே’ என்ற கருத்துக்கான சான்றுகள் இவை. இவைபோல இன்னும் ஏராளமான சான்றுகள் வரலாற்றுப் பக்கங்களில் கொட்டிக்கிடக்கின்றன.

’திராவிடர்’ என்றால்தான் ’பிராமணர் வரமாட்டார்’ என்று கூறுவது, வரலாற்றை அறியாமல் முன் வைக்கும் கருத்து அல்லது அறிந்தே ஏதோ உள் நோக்கில் வெளிப்படுத்தும் கருத்து. 

தமிழ்நாட்டை விஜயநகரப் பேரரசரும் நாயக்கரும் சீரழித்ததில், தமிழரின் மதிப்பீடுகள் பெருமிதங்கள் வாழ்வியல் நெறிகள் அனைத்தும் நிலைகுலைந்தன. தமிழரின் சமூக அமைப்பு முறையே தலைகீழ் மாற்றத்தைக் கண்டது. தமிழ்க் குலங்கள், சாதிகளாக மாறி தமக்குள் சண்டையிட்டுக்கொள்ளத் தொடங்கின. இவ்வாறான ஏற்றத் தாழ்வை சாதிய அடுக்கை பிராமணர்கள்/ திராவிடர்கள் திட்டமிட்டு உருவாக்கினர்.

ஆங்கிலேயர் வருகையின்போது தமிழகம் இருந்த நிலையைப் பார்க்கலாம்.

புக்கானன் என்ற ஆங்கிலேய அதிகாரி தான் ஆய்வு செய்த ஊர்களில் எந்தச் சாதியினர் நிலவுடைமையாளராக இருந்தனர் என்பதைப் பட்டியலிடுகிறார். கொங்குப் பகுதித் தரவுகளில் சில கீழே தரப்படுகின்றன.

1. ’கடம்பூர் – விளைநிலங்களை வைதிகப் பிராமணரே பயிரிடுகின்றனர். அவர்களுக்கு வரி குறைவு. ஊரில் உள்ள மற்ற வீடுகளையும் தமதாக்கி வாழ்ந்தனர். அவர்களுக்கு வீடு இலவசம். உணவு இலவசம். தேவதாசிகள் இலவசம்.

2. கரூர் – பெரும்பகுதி நிலம் பிராமணருக்கு சொந்தம். 

3. நல்லராயன்பாளையம் – பிராமணரே இங்கு நஞ்சை பூமிக்குச் சொந்தக்காரர்.அது அவர்களுக்கு வழங்கப்பட்ட இனாம்.

4. கிராமத்துக் கால்வாய் 200 காணி நிலத்திற்குப் பாய்கிறது (265 ஏக்கர்). இங்குள்ள நஞ்சை யாவும் பிராமணருக்கே சொந்தம். மீதி நிலம் யாவும் பொட்டல்.இதுவும் நான்கு பிராமணருக்கே சொந்தம்

5. பெருந்துறை – இவ்வூரில் பிராமணருக்கும் முகமதியருக்கும் இனாம் நிலங்கள் உள்ளன. முகமதியர் சில கடமைகளைச் செய்ய வேண்டும். பிராமணருக்கு அது இல்லை.’

(கொங்குநாடும் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியும் 1792-1858/தமிழ்நாடன்/புதுமலர் பதிப்பகம் 2009/ பக் – 9)

இது ஒரு சிறிய சான்று அவ்வளவே. தமிழகத்தின் எந்த மூலைக்குச் சென்றாலும் பிராமணர் நிலவுடைமையாளராக இருந்தனர். அவர்கள் தமிழ்க் குலங்களை அடிமைகள் போல் நடத்தினர். இந்தக் காலத்தில்தான், திராவிட/ தென்னிந்திய பிராமணர் ஆட்சிக்காலத்தில்தான் தீண்டாமை உருவெடுத்தது. 

நிலம், சாதி ஆதிக்கத் தனியாருக்கு முழு உடைமை ஆகிய பிறகு, பிற குலத்தவருக்குப் பிழைப்புக்கு வேறு வழியில்லை என்றான பிறகு, சாதியக் கொடுமைகள் உருவாகத்தான் செய்யும். இத்தகைய நிலவுடைமை, தமிழர் அரசாண்ட எந்தக் காலத்திலும் நிலவவில்லை.

ஆங்கிலேயர் வந்தபோது எடுக்கப்பட்ட மற்றொரு கணக்கு இது.

கொங்கு மண்டலத்தின் குறிப்பிட்ட பகுதியின் ஜமீன்கள்/ பாளையங்கள் எந்தெந்த சாதியினரிடம் இருந்தன என்பதைப் பட்டியலிடுகிறது.

பாளையங்கள் – 17
ஜமீன்கள் – 6
பட்டக்காரர் – 6
மற்றவர் – 9
மொத்தம் – 38
இவற்றில்,
நாயக்கர் உரிமை – 20
கவுண்டர் காணி -12
மற்றவர் – 6
(மேலது நூல்)

பாளையங்கள், ஜமீன்கள்தான் சுரண்டலின்கொடூர வடிவங்கள். இம்முறையை முதலில் அறிமுகம் செய்தவர் விசுவநாத நாயக்கர் எனக் கடந்த பதிவில் கண்டோம். பிராமணரை மட்டுமே தனது உயர் அதிகாரிகளாக வைத்திருந்து, அதை நியாயப்படுத்தி – அர்த்த சாத்திர நெறிப்படி அரசாண்ட கிருக்ஷ்ணதேவராயரின் அதிகாரி இவர் எனது குறிப்பிடத்தக்கது.

இந்த விசுவநாத நாயக்கர் வகுத்துகொடுத்த பாளையக்காரப் பாதையில், அவருக்குப் பின்னர் வந்த நாயக்க மான்னர்கள் பீடு நடைபோட்டனர்.

தொல் தமிழ்க் குலங்களிடமிருந்து நிலங்களைப் பறிமுதல் செய்து அவற்றை, பிராமணர் - வைசியர் – சத்ரியர் - சில தமிழ் வேளாளக் குலத்தவர் -ஆகிய பிரிவினருக்கு வழங்கினர் நாயக்க மன்னர்கள். இதன் விளைவுகளே மேற்கண்ட பாளையப்பட்டுப் பட்டியல்.

இவற்றில் பெரும்பான்மையை நாயக்கர் எடுத்துகொள்ள, தமிழ்க் குலங்களில் ஒன்றான கவுண்டர்களும் பிற தமிழ்க் குலத்தவர் சிலரும் இப்பாளைய முறையில் ஈடுபட்டுச் சொந்த மக்களையே சுரண்டினர். இதுதான், சாதி வடிவத்தின் ஊற்றுக் கண் ஆகும்.

திராவிட / பிராமணருக்கு சேவகம் செய்த, பாதுகாப்பளித்த பல தமிழ்க் குலங்களை அப் பிராமணர், ஆதிக்கச் சாதிகளாக்கினர். அதாவது, அச் சாதிகள் தம்மோடு மோதாமல் அவற்றுக்குள்ளேயே மோதிக் கொள்ளும்படிப் பார்த்துக்கொண்டனர். இதற்காகவே, அவர்கள் தமிழ்க் குலத்தினர் சிலரையும் நிலவுடைமைச் சுரண்டல்காரர்களாக வளர்த்துவிட்டனர் எனலாம். 

மேலும் தென்னிந்திய பிராமணரான திராவிட ஆட்சியாளருக்கு, தமிழ்நாட்டு உழைக்கும் மக்கள் தமக்கெதிராகத் திரும்பிவிடுவார்களோ என்ற அச்சம் இருந்தது. அடுத்த நாட்டில் சுரண்டும் எந்தப் பிரிவுக்கும் உள்ள அச்சமே இது. இந்த அச்சத்தைப் போக்கிக்கொள்ளவும், இவ்வாறு செய்தனர் எனலாம்.

இந்தத் திராவிடக் கொள்ளை நடத்தப்பட்டபோது, தமிழர்களின் பெரும்பகுதி மக்கள் அனுபவித்த கொடுமைகள் வார்த்தைகளில் விளக்க இயலாதவை. அதுவரை, அறிவார்ந்த குலமாக இருந்த பறையர், பள்ளர், வள்ளுவர், பாணர், கணியர், அம்பட்டர்,சானார் உள்ளிட்டவை கடுமையாக ஒடுக்கப்பட்டன. 

உண்மையில், இந்தக் குலங்கள் அனைத்துமே சாதிகளாக மாற்றப்பட்டது, ’திராவிட’ ஆட்சியில்தான்!

(தொடரும்)

Thursday, January 3, 2013

தமிழகத்தில், திராவிடர் ஆட்சி! - சில வரலாற்றுச் சான்றுகள்





கடந்த 2000 ஆண்டுகால வரலாற்றில், தமிழகத்தைத் தமிழர்கள் ஆட்சி செய்த காலம் மிகக் குறைவு. 

கி.பி.2 முதல் 9 வரை, ‘களப்பிரர், பல்லவர் ஆட்சிகள்.

கி.பி. 14 முதல் 17 வரை, விஜயநகர, நாயக்க, மராட்டிய, சுல்தானிய ஆட்சிகள்.

பின்னர் பிரிட்டிஷ் மற்றும் இந்திய ஆட்சிகள்.

பிற்காலச் சோழர்களின் மொத்த ஆட்சிக் காலமும் 300 ஆண்டுகளுக்கும் குறைவே. இராசராசச் சோழர் ஆண்ட காலமோ 27 ஆண்டுகளே.

தமிழகத்தின் சாதிய, ஆணாதிக்க, நிலவுடைமைச் சிக்கல்களுக்கு எல்லாம் ‘இராசராசச் சோழர்’ காலம்தான் அடிப்படை என்ற பிம்பம் மிக வெற்றிகரமாக உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. அல்லது தமிழர்களின் வரலாறே இவ்வாறான சீரழிவுகளின் வரலாறுதான் என்ற ‘கருத்து’ நிலைப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. 

கடந்த 2000 ஆண்டுகளில் தமிழகத்தை அந்நியர்கள் ஏறத்தாழ 1700 ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்துள்ளனர். இவர்களது அரசியல் கொள்கைகளை விமர்சனம் செய்யும் ஆய்வுகளில் ‘முற்போக்கு’ அமைப்புகள் ஆர்வம் காட்டுவதில்லை. அதேவேளை, பிற்காலச் சோழர் காலம் குறித்த விமர்சன நூல்களோ கணக்கில் அடங்காது. கட்டுரைகளோ கணக்கிடவே இயலாது எனும் அளவுக்கு எழுதப்பட்டுவிட்டன.

ஆக, தமிழ்நாட்டின் இன்றைய சமூகச் சீரழிவுகளுக்கெல்லாம் காரணம், தமிழர்கள் ஆட்சியில் இருந்த காலம் மட்டுமே. ’அந்நியர் ஆட்சியில் இருந்த காலத்தைப் பற்றிச் சிந்திக்கவே தேவை இல்லை’ என்ற முடிவில் தமிழக ‘முற்போக்கு’ அமைப்புகள் இயங்கிக் கொண்டுள்ளன.

குறிப்பாக, மிகச் சமீபத்தில் தமிழகத்தைக் கட்டியாண்ட விஜயநகர, நாயக்க. மராட்டிய மன்னர் காலம் பற்றி இந்த அமைப்புகள் கண்டுகொள்வதே இல்லை. இந்தவகையான கருத்துத் திணிப்புகள் தமிழகத்தில் கடந்த 100 ஆண்டுகளாகத் தொடர்ந்து நிகழ்த்தப்படுகின்றன.

விஜயநகரப் பேரரசின் கீழ் தமிழகம் இருந்த காலத்தின் நிலைகளைக் காணலாம்.

விஜயநகர ஆட்சியிக் காலத்தில், ‘பெண்கள் தங்கள் கணவனைத் தேர்ந்தெடுக்கப் பெரும்பாலும் அனுமதிக்கப்படவில்லை. பெற்றோரே தெரிவு செய்தனர். ஆணும், பெண்ணும் காதலித்து மணம் புரிவது மிகவும் அரிதாக இருந்தது. பலதார மணம் சமூகத்தில் மலிந்து இருந்ததால் அன்பும் காதலும் அரிதாகக் காணப்பட்டது. பெண்கள் கணவனின் கட்டுப்பாட்டில் முழுவதும் அடைக்கப்பட்டனர். பெண்களுக்குக் கணவனே எல்லாம் என்று மனுதர்மக் கொள்கை போதிக்கப்பட்டது’
(தமிழகத்தில் விஜயநகர ஆட்சி/சரசுவதிமகால் வெளியீடு 2007/ பக் – 106, 107)

பெருமளவிலான பிராமணர்கள் முழு நிலவுடைமையாளராக்கப்பட்டது ’திராவிட’ விஜயநகரப் பேரரசர் மற்றும் நாயக்கர் ஆட்சிக் காலத்தில்தான் என்பதே உண்மை வரலாறு. கிருக்ஷ்ணதேவராயர் காலத்தில் பிராமணர் மேலும் தழைத்து ஓங்கினர். பல பிராமணர்கள் ’நாயக்கர்’ பட்டம் பெற்று, தமிழகத்தை ஆட்சி செய்யத் தொடங்கினர். 

கிருக்ஷ்ண தேவராயரது ‘சாதனைகள்’ சில;
• தேவதான நிலங்களின் வரியைத் தள்ளுபடி செய்தார்

• கிருக்ஷ்ணராயபுரம் என்ற கிராமத்தை ஏற்படுத்தி பிராமணர்களைக் குடியேற்றினார் 

• கன்னடம் தாய்மொழி என்றாலும் தெலுங்கில் எழுதும் ஆற்றல் படைத்தவர்

• இவர் ஆட்சிக் காலத்தில் பிராமணர்கள் நன்கு மதிக்கப் பெற்றனர். எந்தக் குற்றங்கள் செய்தாலும் பிராமணர்கள் தண்டிக்கப்படவில்லை. இதற்கு எடுத்துக்காட்டாக, கிருக்ஷ்ணதேவராயர் தன் மகன் திருமலாவைக் கொன்ற சாளுவ திம்மா என்ற பிராமண அமைச்சரைக் கொல்வதற்கு ஆணை பிறப்பிக்கவில்லை.

• பேரரசை நிர்வகிக்க, பிராமண அமைச்சரின் ஆலோசனைகள் கேட்டார். இது குறித்து அவர் கூறிய விளக்கம், ’பிராமணர்கள் அரசுக்கு நெருக்கடி வரும் சமயத்திலும் போர்க்காலங்களிலும் விசுவாசமான முறையில் நடந்துகொண்டனர். சில சமயம் அவர்களைச் சத்திரியர்களுக்கும், சூத்திரர்களுக்கும் கீழ் அதிகாரிகளாக நியமித்தாலும் பொறுப்புடன் செயல்பட்டனர்’ என்றார்.

இந்த வாக்குமூலம் முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாகும். பிராமணர்கள் சிறுபான்மையினர். ஆகவே அவர்கள் அரசனுக்கு எதிரான கலகங்களில் ஈடுபட மாட்டார்கள் என்பது இதன் உட்பொருள். அர்த்த சாத்திரமும் இதை மறைமுகமான விதியாக வலியுறுத்தியது.

’அமார்த்யர் எனப்படும் மேல்தட்டு பிராமணர் மட்டுமே அரசனுக்கு நெருக்கமாக இருக்க வேண்டும்’ என்பதற்காக ஏராளமான விதிகளை அர்த்த சாத்திரம் வகுத்தது.

அரசர்கள் இந்த விதியைக் கடைப்பிடிக்கத் தொடங்கிவிட்டால், ஆட்சியதிகாரம் முழுக்க பிராமணர்வசம் வந்துவிடும் என்பதே இதன் கருத்து. அர்த்தசாத்திரத்தின்படி, அமார்த்யர்களே உண்மையான ஆட்சியாளர்கள் அல்லது மறைமுக ஆட்சியாளர்கள். விஜயநகரப் பேரரசின் உண்மையான அல்லது மறைமுகமான ஆட்சியாளர்களாக இருந்தவர்கள் பிராமணர்களே ஆவர். அவர்களுளிலும், படைத் தலைவர்களாக இருந்த ’நாயக்க’ பிராமணர்களே ஆவர்.
இன்று, ‘நாயக்கர்’ என்பது ஒரு சாதி. அக்காலத்தில் அது அரசரால் வழங்கப்பெறும் பட்டம். இப்பட்டம், கணிசமாக பிராமணர்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்டது.

ஒரு சான்றைக் காண்போம்.

கிருக்ஷ்ண தேவராயர் காலத்தில் தமிழகத்தின் ஆட்சிப் பொறுப்பாளராக நியமிக்கப்பட்ட மூவரில் ஒருவர் செல்லப்பா என்கிற வீரநரசிம்ம நாயக்கர். இவரது தந்தை காஞ்சிபுரம் பிராமணர். அவர் பெயர் தழுவக் குழைந்தான் பட்டர் என்பதாகும். (தஞ்சாவூர் நாயக்கர் வரலாறு – குடவாயில்.பாலசுப்ரமணியன்/சரசுவதி மகால் வெளியீடு 1999/ பக் – 50)

அதாவது, பிறப்பால் பிராமணர் தமக்கான பட்டத்தால் ‘நாயக்கர்’ ஆனார். இவ்வாறான பிராமண நாயக்கர்களே திராவிட விஜயநகர, நாயக்கர் காலத்தில் நிர்வாகிகளாகக் கோலோச்சினர்.

நாயக்கர் காலம் என்றால் அது ஏதோ ‘சூத்திரர்’ ஆட்சிக் காலம் என எண்ணிவிடக் கூடாது. அவ்வாறான பிம்பம் தமிழகத்தில் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. அதை ஏன் உருவாக்கினார்கள் என்பது விரிவான ஆய்வுக்குரியது.

விஜயநகரப் பேரரசு காலத்தில் நடந்த பிராமண ஆதரவு மாற்றங்களில் அடிப்படையானது, பிராமணர்களுக்கு வழங்கப்பட்ட ’சர்வமானிய’ நிலங்களாகும். இப்பெயரே உரைப்பதுபோல, நிலங்கள் பிராமணருக்கு முழு உரிமை உடையவையாக மாற்றித்தரப்பட்டன. எண்ணற்ற சர்வமானிய கிராமங்கள் உருவாக்கப்பட்டன. 

ஆந்திரத்திலிருந்தும் கன்னடத்திலிருந்தும் பிராமணர்கள் வந்து குவியத் தொடங்கினர். அவர்களுக்கு, விஜயநகர அரசர்கள் தமிழகக் கிராமங்களை வாரி வாரிக் கொடுத்தனர். இக் கிராமங்களுக்குத் தணிக்கையும் கிடையாது; கணக்கு வழக்கும் இல்லை. பிராமண சாதிக்குத் தமிழகத்தில் நிலவுடைச் சாதி என்ற பெரும் வளர்ச்சி ஏற்பட்டது விஜயநகரப்பேரரசு மற்றும் நாயக்கர் ஆட்சிக் காலங்களில்தான்.

மனு நீதி கூறியபடி, 
’கிராம ஆட்சியாளராக /தேசங்களின் ஆட்சியாளராக’ பிராமணர் மாற்றப்பட்டனர். பிராமணர்களுக்கு திராவிட அரசர்கள் வழங்கிய சலுகைகளையும் உரிமைகளையும் அவர்களால் தமிழகத்தில் ஏற்பட்ட தீய விளைவுகளையும் பட்டியலிட்டு அடங்காது. 

குறிப்பாகச் சிலவற்றைக் காணலாம்.

• பிராமணர்கள் கல்வி மையங்கள் ஆரம்பித்தனர். அவற்றில் வேதங்களும் சமய இலக்கியங்களும் கற்பிக்கப்பட்டன.

• நான்கு வகைச் சாதிகளில் பிராமணர் உயர் சாதியினராகக் கருதப்பட்டனர்.

• பல பிராமணர்கள் அரசியல்வாதிகளாகவும், அரசியல் அறிஞர்களாகவும், படைத் தலைவர்களாகவும் செயல்பட்டனர்.

• அரண்மனைகளில் இரண்டாயிரம், மூவாயிரம் புரோகிதர்கள் பல்வேறு பொறுப்புகளில் இருந்தனர்.

• பிராமணரிடையே இருந்த பழக்கங்களான, ’குழந்தைப் பருவ மணம், சீதனம் (வரதட்சிணை) போன்றவற்றைப் பிற சமுதாயத்தவரும் பின்பற்றத் தொடங்கினர்.
• எந்தக் குற்றம் செய்தாலும் பிராமணருக்குத் தண்டனை இல்லை.

(தமிழகத்தில் விஜயநகர ஆட்சி /முனைவர் அ.சிங்காரவேல்/ சரசுவதி மகால் நூலக வெளியீடு 2007)

இக் காலத்திற்குப் பிறகு, சோழர்காலத்தில் பிராமணர்களுக்கு விதிக்கப்படிருந்த அனைத்துக் கட்டுப்பாடுகளும் நீக்கப்பட்டன.

இவை ஏன் நடந்தன?

விஜயநகரப் பேரரசு உருவாக்கப்பட்டதே, ஆரிய வேத மரபை நிலை நிறுத்துவதற்காகத்தான். முகலாயர் ஆதிக்கத்தைத் தடுத்து, இந்துத்துவ / பிராமணிய அரசைக் கட்டியெழுப்புவதுதான் அவ்வரசின் முதல் கடமையாக இருந்தது. மேலும் இந்த அரசைக் கட்டி எழுப்பியவர்களே, தென்னிந்திய பிராமணரான ‘திராவிடர்’ வித்யாரண்யர்தான் என்பதைக் கண்டோம்.

கிருக்ஷ்ணதேவராயரிடம் உயர்நிலை அதிகாரிகளாக இருந்த ’நாயக்க பிராமணர்கள்’, தமிழகத்தில் தங்களுக்கான அரசு நிறுவினர், அந்த அரசே நாயக்கர் அரசு ஆகும். 

கிருக்ஷ்ணதேவராயரின் நம்பிக்கைக்குரிய அதிகாரிகளில் ஒருவரும் படைத் தளபதியுமான, விசுவநாத நாயக்கர்தான் மதுரையில் நாயக்கர் ஆட்சி ஏற்படக் காரணமாக இருந்தவர். 

திராவிட – ஆரிய பிராமணரும், சில தமிழ்ச் சாதியினரும் பெருமளவு உழைக்கும் மக்களைச் சுரண்டிக்கொழுக்கக் காரணமாக இருந்த ’பாளையக்காரர் முறை’யை அறிமுகப்படுத்தியவர் ’இந்த விசுவநாத நாயக்கர்தான். இது இவர் செய்த ‘நிலச் சீர்திருத்தம்’ எனப் புகழப்பட்டது.

கிருக்ஷ்ணதேவராயர் இந்த விசுவநாத நாயக்கருக்கு, ’தென்னரசின் முதல்வர்’, ‘பாண்டிய நாட்டின் தலைவர்’ ஆகிய பட்டங்களை அளித்துச் சிறப்பித்தார்.
(மேலது நூல்/ பக் – 72, 73)

கிருக்ஷ்ணதேவராயரின் நிதித் திட்டம் பின்வருமாறு இருந்தது.
அரசின் வருவாய் நான்கு பங்குகளாகப் பிரிக்கப்பட்டது.
முதல் பாகம் – அறக்கொடைச் செலவுகள், மன்னனின் அந்தரங்கச் செலவுகள்
இரண்டாம் பாகம் – குதிரைப் படைப் பராமரிப்புச் செலவுகள்
மூன்றாம் பாகம் – வெளிநாட்டுப் படை எடுப்பிற்கான செலவுகள்
நான்காம் பாகம் – அரசாங்க வளர்ச்சி மற்றும் பாதுகாப்பிற்கான செலவுகள்
(மேலது நூல்/பக் -80)

அரசுப் பணத்தின் பெரும்பகுதியை, பிராமணர் - சத்ரியர் - வைசியர் ஆகிய மூன்று வருணத்தாரும் பகிர்ந்து கொள்வதற்கான ஏற்பாடு இது. 

பிராமணர்கள், அரசு உயர் அதிகாரிகளாகவுமிருந்தனர்; படைத் தலைவர்களாகவுமிருந்தனர்; நிலக் கிழார்களாகவும் இருந்தனர்; கோயில் பொறுப்பளர்களாகவும் இருந்தனர். ஆகவே, எவ்வகைச் செலவு செய்தாலும் பிராமணர் வழியாகத்தான் செய்ய வேண்டியிருந்தது. 

சத்ரியர் எனப்பட்ட பிராமணருக்கு அடுத்த நிலை அதிகாரப் படியில் இருந்தோர், படை, பாதுகாப்பு குறித்த செலவுகளில் பிராமணருடன் பங்குபோட்டுக் கொள்ள முடிந்தது. அனைத்துச் செலவுகளுக்குமான கொள்முதல்கள் மற்றும் வருவாய் ஆதாரங்களான விவசாய விளை பொருட்கள் மற்றும் பிற உற்பத்திகளில் வைசியர்கள் கொள்ளை அடித்தனர்.

இவர்களில் பெரும்பகுதியினர் கன்னட – தெலுங்கு சாதியினர்தான். ஏனெனில், அரசு நிர்வாகமே அவர்களிடம்தான் இருந்தது. 

அதாவது, இது ஒரு பரிசுத்தமான ‘திராவிடர்’ ஆட்சி! தமிழர்கள் அடிமைகளாக மாற்றப்பட்ட ஆட்சி!

Tuesday, January 1, 2013

தமிழகத்தின் முதல் இந்துத்துவ அரசு!




விஜய நகரப் பேரரசு



பிற்காலச் சோழர் வீழ்ச்சிக்குப் பிறகு, தமிழகத்தில் நிலையான ஆட்சி அமையவில்லை. கி.பி.1279 ஆம் ஆண்டு, மூன்றாம் இராசேந்திர சோழன் மரணம் அடைந்தார். இவரோடு சோழர் காலம் முடிந்தது. இதன் பின்னர் பாண்டியரும் வலுவிழந்து, குறுநில மன்னராகி அதையும் இழந்தனர். 



பாண்டியரை ஒழித்ததில் மாலிக்காபூர் எனும் முகமதிய அரசனுக்குப் பெரும்பங்கு உண்டு. டெல்லியில் வலுவான முகமதிய அரசு அமைந்து. டெல்லி சுல்தானாக 1320 ஆம் ஆண்டு பதவி ஏற்ற கியாசுதீன், இந்தியா முழுமையையும் ஒரே குடையின் கீழ் கொணர நினைத்தான். அப்போது பாண்டி நாட்டை ஆண்டவன் பராக்கிரமப் பாண்டியன். கியாசுதீன் தன் மகன் உலுக்கான் என்பானை, பாண்டியருடன் போர் புரிய அனுப்பினான். பராக்கிரமப் பாண்டியன் தோற்கடிக்கப்பட்டான். பெரும்புகழ்ப் பாண்டி நாடு, டில்லி சுல்தானின் 23 ஆவது மாநிலமாக இணைக்கப்பட்டது.

டில்லி சுல்தான்களால் அனைத்து மாகாணங்களையும் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. 1335 ஆம் ஆண்டு, மதுரையை ஆண்ட ஜலாலுதீன் தன்னை சுதந்திர அரசனாக – சுல்தானாக அறிவித்துக்கொண்டான். அதன் பின்னர் மதுரை, சுல்தான்களின் ஆட்சியில் நீடித்தது.

தென்னிந்தியாவில் முகமதியர் ஆட்சி அமைவதை, ஆரியவயப்பட்ட தென்னிந்திய அரசர்களால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. ஆரிய – பிராமணிய ஆட்சிமுறைக்கு நேர் விரோதமான கொள்கைகளைக் கொண்டிருந்த முகமதியரின் தொடர் வெற்றிகளை நிறுத்தாவிட்டால், தமது இருத்தலே கேள்விக்குள்ளாகிவிடும் என்ற நிலை ஆரியக் கருத்தில் தோய்ந்த அரச குலத்தவருக்கு ஏற்பட்டது. குறிப்பிட்ட இந்தக் காலத்தில், அரசமைக்கும் வலுவோடு தென்னிந்தியாவில் இருந்தவர்கள் இணைந்து, அமைத்த அரசே விஜயநகரப் பேரரசு ஆகும். 

கர்நாடகத்தில் உள்ள துவாரசமுத்திரத்தைத் தலைநகராகக் கொண்டு ஆட்சி செய்த ஒய்சாளர்களிடம் அதிகாரிகளாகவும் சிற்றரசர்களாகவும் இருந்தவர்கள் அரிகரன், புக்கன் ஆகியோர். 1346 ஆம் ஆண்டு ஒய்சாள வம்சத்தில் நிலவிய பூசல்களைப் பயன்படுத்தி, ஆட்சியமைத்தவர்கள் இவர்கள். 
இந்துத்துவக் கோட்பாடுகளைத் தமிழகத்தில் விதைத்து உரமிட்டவர்கள் விஜயநகரப் பேரரசினர் ஆவர்.

விஜயநகரப் பேரரசு அமைக்கப்பட்ட வரலாறு

’தென்னிந்தியாவில் இந்துதர்மத்தை நிலைநாட்டும் அரசு தேவைப்பட்டது; இதற்காகவே விஜயநகரப் பேரரசு அமைக்கப்பட்டது’ - இதுதான், பல வரலாற்றாசிரியர்களின் ஒருமித்த கருத்து ஆகும். இது பாதி உண்மைதான். இந்துதர்மம் என்பதைக் காட்டிலும், ’பிராமண மேலாதிக்கத்தை நிலைநாட்டும் அரசு’ எனக் கூறுதல் பொருத்தமாகும்.

13ஆம் நூற்றாண்டில் முகமதியர் படையெடுப்பு தென்னிந்தியாவரை பரவியது. ஆந்திரா – கர்நாடக பகுதிகளில் அரசாண்ட காகதியர்கள் முகலாயரிடம் தோற்றனர். இந்த காகதியரின் படைத் தளபதிகளாக இருந்தோர் அரிகரன், புக்கன் ஆகிய சகோதரர்கள். இவ்விருவரும், குறுப இனத்தவர் எனப்படுகின்றனர். குறும்பராயிருக்க வாய்ப்புள்ளது. ஏனென்னில், இவர்கள் தம்மை யாதவர் என்றும் அழைத்துக்கொண்டனர். மேலும், கிருக்ஷ்ணன் வழித் தோன்றல்களாகவும் தம்மைக் கூறிகொண்டவர்கள் இவர்கள். குறும்பர்கள், மேய்ச்சல் குலத்தவர் என்பதை இங்கு பொருத்திப் பார்க்கலாம்.

முகலாயரிடம் கைதான சகோதரர்கள் இருவரும் டெல்லியில் சிறையிலடைக்கப்பட்டனர். அங்கு, இவ்விருவரும் முகலாயராக மதம் மாறும்படி நிர்பந்தம் செய்யப்பட்டனர். அவர்கள் மாறுவதாக ஒத்துகொண்டு தப்பினரா அல்லது வேறுவகையில் தப்பினரா என்பது புரியவில்லை.

இந்த நேரத்தில், இச் சகோதரர்களைச் சந்திக்கிறார் வித்யாரண்யர் எனும் பிராமண குரு. இவர், மாதவாச்சாரியார் என்றும் மாதவ வித்யாரண்யர் என்றும் கூட அழைக்கப்பட்டவர். ஆதிசங்கரரின் அத்வைதக் கொள்கைவழி வந்தவர் இந்த வித்யாரண்யர். பல்வேறு தத்துவ மரபுகளைத் தொகுத்து இவர் எழுதிய நூல், ’சர்வதர்சனசங்கிரஹா’ என்பதாகும். அத்வைத மரபில் இயற்றப்பட்ட முகாமையான நூல் என இது புகழப்படுகிறது.

இந்துமதம் என்னும் பிராமண ஆதிக்கக் கருத்தியலை வடிவமைத்தவர்களில் வித்யாரண்யருக்கு சிறப்பான இடம் உண்டு. இந்த நூலில் வித்யாரண்யர், 16 தத்துவங்களை அத்வைதத்துக்குள் / இந்து மதத்துக்குள் அடக்குகிறார். அவை அனைத்துமே, வெவ்வேறு தனிச் சிறப்புகள் வாய்ந்தவை.

தமிழரின் தன்னிகரில்லா தத்துவமாகிய, சாங்கியத்தையும் வித்யாரண்யர் 16 தத்துவங்களில் ஒன்றாக்கினார். சிவனியமும் (சைவமும்) மேற்படி நூலில் அடக்கப்பட்டது. 

வைதீக பிராமணியத்தை எதித்த, தமிழரின் சமயங்களையே, பிராமணிய தத்துவங்களுக்குள் அடக்கினார் வித்யாரண்யர். சிவன், இந்து மதத்தின் கடவுள் ஆக்கப்பட்டார் என்பதைக் காட்டிலும் கேலிக் கூத்து வேறு என்ன இருக்க இயலும்? 

இவ்வாறுதான் ‘இந்து’ எனும் மதம் பிராமணியத்தால் ‘உருவாக்கப்பட்டது’.

இந்த வித்யாரண்யர், அரிகரன் – புக்கன் சகோதரர்களிடம் ’இந்துத்துவக் கொள்கைகளை நிலைநாட்டும் அரசை அமைக்க வேண்டும்’ என்றார். சகோதரர்கள் ஒப்புக்கொண்டனர். 

இவர்கள் பேரரசு அமைத்த கதை பலவாறு கூறப்படுகிறது. அவற்றில் முகாமையாகக் கூறப்படும் கதையைக் காண்போம்.

2000 ஆண்டுகள் நீடித்து இருக்கும்படியான பேரரசு அமைத்துத் தருவதாக வித்யாரண்யர் உறுதி அளித்தார்.

பேரரசு அமைப்பதற்காக, அவர்கள் இடம் தேடிச் சென்றனர். ஓரிடத்தில், ஒரு முயல் நாயைத் துரத்திப் போவதைக் கண்டனர். வித்யாரண்யர், ’இந்த இடமே பொருத்தம்’ என்றார். அதுவரை நிலவிய அதிகார நிலையை மாற்றப்போகும் இடம் இது என்று பொருள் கொள்ளலாம். ’இனி, பிராமணர்கள் சத்ரியர்களைத் துரத்தப்போகும் இடம் இது’ எனலாம்.

வரலாற்றில் அதுதான் நடந்தது. அந்த இடத்தில் அமைக்கப்பட்டதுதான் விஜயநகரப் பேரரசு ஆகும். 

அடுத்ததாக, அரசு அமைக்க அடிக்கல் நாட்ட நல்ல நேரம் பார்த்தனர். சகோதரர்களைக் குறிப்பிட்ட இடத்தில் நிற்க வைத்துவிட்டு, வித்யாரண்யர் மலைக் குன்று மீது ஏறினார். வானில் உள்ள நட்சத்திரங்களைக் கணித்துவிட்டு முகூர்த்தம் பார்த்துச் சொல்வதற்காகச் சென்றார்.

அவர் சென்ற பிறகு, மலையிலிருந்து சங்கு ஊதும் ஓசை கேட்டது. ’இதுவே தகுந்த நேரம்’ எனக் கருதி, சகோதரர்கள் அந்த நேரத்திலேயே அடிக்கல் நாட்டினர். சிறிது நேரம் கழித்து மீண்டும் சங்கு ஊதும் ஓசை கேட்டது. சகோதரர்களுக்கு விளங்கவில்லை. பின்னர், வித்யாரண்யர் வந்து ‘எந்தச் சங்கொலிக்குக் கல் நாட்டினீர்கள்?’ எனக் கேட்டார். சகோதரர்கள் ’முதல் சங்கொலிக்கு’ என்றனர்.

’இந்தப் பேரரசு 200 ஆண்டுகள் மட்டும்தான் நிலக்கும். ஏனெனில், முதல் சங்கு ஊதியவன் தாழ்ந்த சாதிக்காரன்’ (பணிவுடன் நடந்துகொள்பவன் / JangamaDevaru / one who begs) என்றார். 

’இந்தப் பேரரசு, நீடிக்க வேண்டுமெனில் தாழ்ந்த சாதிக்காரர்கள் முடிவெடுக்கும் இடத்தில் இருக்கக் கூடாது’ என்பதற்கான எச்சரிக்கை அல்லவா இது!

ஆக, இடம் – அதிகாரப் படி நிலையை மாற்றும் சகுனத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது. (முயல் போன்ற பிராமணர்கள், நாய் போன்ற சத்ரியர்களைத் துரத்தப் போகிறார்கள்), நேரம் – சாதியால் தாழ்ந்தவரை முன்னிறுத்தக் கூடாது என்ற எச்சரிக்கையைக் கொண்டது. 

இவ்வாறாக அமைக்கப்பட்டது விஜயநகரப் பேரரசு – திராவிட அரசு!

வித்யாரண்யர், விஜயநகரப் பேரரசின் மூளையாகவே செயல்பட்டார். தனக்குப் பிறகு, விஜயநகரப் பேரரசில் பிராமணர்கள் ஆதிக்கம் மேலோங்குவதற்கான அனைத்து வழிவகைகளையும் செய்துவைத்தார்.

விஜயநகரப் பேரரசன் முதலாம் புக்கனின் மகன் கம்பணா, தமிழகத்தைக் கைப்பற்றிய ’திராவிட ’அரசர்களின் முன்னோடி. வட மேற்குத் தமிழகத்தை ஆண்ட சம்புவரையர்களை, கம்பணா தோற்கடித்தான். இதேவேளை மதுரையில் சுல்தான் ஆட்சி நடந்தது.

முதல் மசூதி இடிப்பு – திராவிடர் ’சாதனை’!

’காஞ்சிபுரத்தில் தங்கியிருந்த கம்பணா ஒரு கனவு கண்டான். அக் கனவில் தோன்றிய பெண், மதுரை சுல்தான் ஆட்சியில் மக்கள் படும் துன்பங்களை எடுத்துரைத்தாள். 

வேத மந்திரங்கள் ஒலித்த இல்லங்களில் கூச்சலும் குழப்பமும் மலிந்தன. பெண்களும் பிராமணர்களும் துன்புறுத்தப்பட்டனர். இந்துக்களின் புனிதச் சின்னமான ‘பசு’ வதைக்கப்பட்டது. தாமிரபரணி ஆறு ரத்த ஆறாக ஓடியது’ (தமிழகத்தில் விஜயநகர ஆட்சி, தஞ்சை சரசுவதி மகால் வெளியீடு 2007/ பக் – 32)

இந்தக் கனவின் பின்னர் மதுரை சுல்தானை கம்பணா வென்றான். மிகத் தெளிவான இந்துத்துவ / பிராமணியக் கனவு கம்பணாவுக்கு வந்தது. கம்பணா உள்ளிட்ட அன்றைய ’திராவிட’ ஆட்சியாளர் அனைவரும் இந்துத்துவ வெறியராக இருந்தனர் என்பதாலேயே இவ்வாறு கூறுகிறேன்.

இதற்கான முகாமையான சான்று ஒன்றைக் காண்போம்.

‘திருச்சிராப்பள்ளி மாவட்டத்தில் கண்ணனூர் என்பது ஒய்சாளர்களின் முந்தையதலைநகரமாக இருந்தது. அங்கு வீரசோமேஸ்வரா என்ற ஆட்சியாளன் கி.பி.13 ஆம் நூற்றாண்டின் மத்தியில் போசலீஸ்வரம் உடையார் கோயிலைக் கட்டினான். ஆனால், இக்கோயில் முகமதியரின் தென்னகப் படையெடுப்பின்போது சேதப்படுத்தப்பட்டது. இக்கோயில் வளாகச் சுவர்க் கற்களை முகமதியர் கோட்டையமைக்கப் பயன்படுத்தினர். ஆனால், குமார கம்பணாவின் தென்னகப் படையெடுப்பின் விளைவாக அம்மசூதியை மீண்டும் பழைய நிலைக்குக் கோயிலாகப் புதுப்பிக்கத் திருப்பணி மேற்கொள்ளப்பட்டது’ (மேலது நூல்/ பக் – 33)

அதாவது, மசூதி இடிக்கப்படு கோயில் கட்டப்பட்டது. தமிழக வரலாற்றில் முதல் முதலாக மசூதியை இடித்தவர்கள், விஜயநகர – திராவிடரே!

கம்பணாவின் அதிகாரிகள் வரிசையைக் காண்போம்.
1. சோமப்ப தன்ன நாயக்கர் 
2. கண்டாரகுளி மாரய்ய நாயக்கர்
3. அனிகொண்டி வித்தாரபர்
4. கோபணாரிய கோபணாங்கா

இவர்கள் அனைவரும் சாதியால் பிராமணர் ஆவர். ‘நாயக்கர்’ என்பது அரசனால் வழங்கப்படும் பட்டம். ’நாயக்கன்’ என்றால், ’சேனைத் தலைவன்’ என்று பொருள். கன்னட – தெலுங்கு ‘திராவிட’ பிராமணர்கள் எண்ணற்றவர்கள் விஜயநகரப் பேரரசில் பங்கு பெற்று, ’இந்துத்துவ தர்மத்தைக் காத்து’ நாயக்கர் எனும் பட்டம் பெற்றனர். இப்பட்டமே பின்னர் சாதியாகவும் மாறியது. பிற்காலத்தில், இச்சாதி பெருவாரி மக்களுக்கானதாக மாறியது. இன்றைக்கு இச்சாதி அடையாளத்தோடு இருப்போருக்கும், விஜயநகர பிராமணச் சாதியினருக்கும் நேரடி உறவோ தொடர்போ வரலாற்றில் காணப்படவில்லை.

அக்காலத்தில் அது ஒரு ‘பட்டப் பெயர்’ என்பதை மறக்கலாகாது.

இனி, விஜயநகரப் பேரரசின் துவக்ககால ஆட்சியாளர்களைப் பார்ப்போம்.

’சோமப்ப தன்ன நாயக்கர் ஒரு வட மொழிப் பண்டிதர். கோயில் திருப்பணிகளில் ஈடுபாடு கொண்டவர். முல்பாகல் என்னுமிடத்தில் சோமநாதர் ஆலயத்தைக் கட்டியவர்’ (மேலது நூல் / பக் – 39)

’கண்டாரகுளி மாரய்ய நாயக்கர், சோமப்ப நாயக்கரின் மகன். கம்பணாவின் தளபதி. இவருக்குக் கம்பணா ‘அன்ன மங்களப் பற்று’ எனும் கிராமத்தைத் தானமாகக் கொடுத்தான். தன் தந்தை சோமப்ப நாயக்கர் பேராலேயே, சோமப்ப தன்ன நாயக்க சதுர்வேதி மங்கலம்’ என்னும் சர்வமானிய கிராமத்தைஏற்படுத்தினார். அதுவே தற்போது தென்னார்காடு மாவட்டம் திண்டிவனம் தாலுகாவில் சட்டம்பாடி எனும் பெயருடன் விளங்கி வருகிறது.

மேலும், இக்கிராமத்தை 42 பங்காகப் பிரித்து இரண்டு பங்கைக் கோயிலுக்கும் மீதமுள்ள 40 பங்கை 40 பிராமணர்களுக்கும் பங்கிட்டு வழங்க ஆணையிட்டான்’ (மேலது நூல் / பக் – 40, 41, 43)

’அனிகொண்டி வித்தாரபர், கம்பணாவின் மனைவி ரமாதேவியின் பெயரில் ‘ரமாதேவி நல்லூர்’ என்ற பிராமண கிராமத்தை அமைத்தார்.’ (மேலது நூல் / பக் – 44)

’கோபணாரிய கோபணாங்கா, தமிழகக் கோயில்களுக்குப் பொதுக் கண்காணிப்பாளராக இருந்தார்’ (மேலது நூல் / பக் – 45)

- ஆட்சியதிகாரத்தின் அனைத்து மட்டங்களிலும் பிராமணர்கள் இருந்த நிலையைத்தான் ‘திராவிட’ அரசர்கள் தமிழகத்தில் அறிமுகம் செய்து வைத்தனர். 
இந்தப் பிராமணர்களும் ஆட்சியாளர்களாக இருந்த பிற ஆதிக்க சாதியினரும்தான் தமிழகத்தின் சாதியம் எனும் கருத்தியலை முற்றும் முழுதாக நடைமுறைப்படுத்தினர். 

(தொடரும்)

Thursday, December 13, 2012

நாயக்கர் ஆட்சியின் ’தர்ம’ நூலும் மாவட்ட ஆட்சியரின் முன்னுரையும்!



குறிப்பு: இக்கட்டுரயில் குறிப்பிடப்படும் ‘நாயக்க மன்னர்’ எனும் பிரிவினருக்கும் இதேவித பெயர்களில் தற்போது உள்ள சாதிகளுக்கும் நேரடி உறவு இல்லை. அவ்வாறான பொருளில் இக்கட்டுரை எழுதப்படவில்லை. 

அக்காலத்தில் ‘நாயக்க’ என்பது போர்த் தளபதிகளுக்கு வழங்கப்பட்ட பட்டம். சிங்களத்தில் ‘நாயக்க’ என்பதும் இப்பொருளில்தான். ஆகவே, இக்கட்டுரையைச் சாதி குறித்ததாக அணுக வேண்டாம், பயன்படுத்தவும் வேண்டாம். சாதிவழியே மனிதரைப் பகுப்பதில் சற்றும் உடன்பாடில்லை எனக்கு. 

நாயக்கர் வகை சாதியினரும் பிற தெலுங்கு கன்னட மூலச் சாதியினரும், தமிழரே இல்லை, என்ற கருத்தில் எனக்கு முற்றும் முழுதான மாறுபாடு உள்ளது. நாயக்க மன்னர் காலத்தில் தமிழ்ச் சமூகம் கண்ட நெருக்கடிகளை விளக்குவதற்காக எழுதப்பட்ட கட்டுரை இது.


நாயக்கர் ஆட்சிக் காலத்தில் மனுநீதியையும் அர்த்த சாத்திரத்தையும் ஒட்டிய / தழுவிய புதிய சட்டங்கள், நீதி நூல்கள் இயற்றப்பட்டன. இச் சட்டங்கள் தமிழரை, தொல் தமிழ்க் குலங்களை, அவர்கள் மரபுசார்ந்த அறிவாற்றலை ஒழித்துக்கட்டின.

’தர்மநெறி நீதிகள்’ எனும் நூல், ஒரு பிராமணரால் இயற்றப்பட்டது. இப் பிராமணருக்குத் தமிழ் முறையாக எழுதக்கூடத் தெரியவில்லை. நூல் முழுதும் கொச்சையான(இலக்கணம் வழுவிய) சொற்களும், எழுத்துப் பிழைகளும் நிரம்பியுள்ளதைக் காண முடிகிறது. ஆயினும், இந்நூலே, அக்கால நீதி நூல். ஆட்சி செய்த நாயக்கரும் பிராமணர் அல்லது பிராமணக் கலப்பாளர், எழுதுபவரும் பிராமணர். ஆட்சி மொழி, தெலுங்கு. வழிபாட்டு மொழி, இலக்கியங்கள் எழுதப்பட்ட மொழி சமக்கிருதம். இதில், தமிழுக்கு என்ன இடம்? ஆகவே, தமிழ் அறியாத பிராமணரும் தமது அரைகுறை மொழி அறிவால் நீதி நூல்கள் இயற்ற முடிந்தது.

இந்த நூல் இவ்வளவு இடர்களுக்கு இடையில் தமிழில் இயற்றப்பட்டதன் காரணம், ஆட்சியாளரின் நீதி முறைகள் குறித்து தமிழர் அறிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதாகவே இருக்க முடியும். இதுபோன்ற சூழலிலும், தமிழ்ப் புலவர் ஒருவரைக்கொண்டு அந் நூலை இயற்ற வேண்டும் என்ற எண்ணம் ‘திராவிட’ ஆட்சியாளர்களுக்கு இல்லை என்பதைக் கவனிக்க வேண்டுகிறேன். 

அந்த நூலிலிருந்து சில ‘நீதிகள்’; (சரசுவதிமகால் வெளியீடு 2005)

• உண்மையான கற்புடைய பெண் யார் தெரியுமா? வேலை செய்யும்போது அடியாளைப் போலவும், அறிவில் மந்திரிபோலவும், தோற்றத்தில் லட்சுமி போலவும் படுக்கையில் வேசிபோலவும் இருப்பவளே கற்புடையவள்!
(பாடல் 54)

• கணவன் முன் எதிர்த்துப் பேசுபவள், தானே பொருள் தேடுபவள், கணவன் உறங்கும் முன்னால் உறங்குபவள், புறங்கூறுபவள் – இவர்கள் பத்துப் பிள்ளைகளைப் பெற்றாலும் அப்பிள்ளைகள் அவர்களைக் கைவிடுவார்கள்!
(பாடல் 55)

• தேசத்தில், 
மக்கள் செய்யும் பாவம் அரசனைச் சேரும்
அரசன் செய்யும் பாவம் புரோகிதனைச் சேரும்
மனைவி செய்யும் பாவம் கணவனைச் சேரும்
சீடன் செய்யும் பாவம் குருவைச் சேரும்!
(பாடல் 57)

-(ஆகவே, அரசன் மக்களையும், புரோகிதர் அரசனையும், கணவன் மனைவியையும், குரு சீடனையும் கட்டுப்படுத்தி வைக்க வேண்டும் என்பது பொருள்)

• அரசன் பிராமணரைக் காக்க வேண்டும். இல்லையெனில் நாசமாகப் போவான்!
(பாடல் 58)

• பிராமணரே தெய்வம்!
(பாடல் 59)

• பிராமணன் புண்ணியங்கள் அனைத்தும் அவன் பறைச்சியை (பறையர் பெண்ணை) சேர்ந்தால் அழியும்!
(பாடல் 63)

-இந்த விதிகளில் கவனிக்கத்தக்க சேதி ஒன்று உண்டு. பிராமணன் பறையர் குலப் பெண்களோடு கூடுவதை இந்த ‘நீதி’ ஏன் தடுக்கிறது? தொல் தமிழரின் அந்தணர் – பார்ப்பார் – மறையோர் பறையர் குலத்தவரில் கணிசமானோர் இருந்தனர். 

தமிழகத்தில், பல சாதியார் கலந்து உருவான குலமே அந்தணர் – பார்ப்பார் குலம் ஆகும். இந்தக் கலப்பு தொடராமல் தடுக்கிறது இந்த விதி. பறையருக்கென வழி வழியாக இருந்து வந்த கோயில் உரிமைகளைப் பிடுங்கி, ஆரியவயப்பட்ட தென்னாட்டு பிராமணருக்கு வழங்கும் முயற்சியின் வடிவம் இது.

தொல் தமிழரது மரபு அறிவு, ஒருங்கிணைந்த சமூக அமைப்பு முறை ஆகியவற்றைத் தகர்க்கும் ‘நீதிகள்’ கூறப்பட்டன. அவற்றுள் சில;

’சோதிடம் பார்ப்பவன்
தொன்மையான வழக்குப்படி நீதி உரைப்பவன்
சிக்கல்களுக்கு பரிகாரம் / தீர்வுமுறை கூறுபவன்
மருத்துவம் பார்ப்பவன்
-இவர்களெல்லாரும் சாத்திரப்படி நடக்காவிட்டால், இவர்கள் பிராமணரைக் கொலை செய்த பாவத்தைச் செய்தவர்போல் நடத்தப்பட வேண்டும்’
(பாடல் 73)

அதாவது ,
’சோதிடம் பார்ப்பவன் – வானியலாளரான வள்ளுவக் குலத்தார். 
தொன்மையான வழக்குப்படி நீதி உரைப்பவன், சிக்கல்களுக்கு பரிகாரம் / தீர்வுமுறை கூறுபவன் – தொன்மையான தமிழர் மரபுப்படி நீதி வழங்கும் குலத்தவர் (பெரும்பாலும் அந்தந்த கிராமசபைகளில் இருந்த பல்வேறு குலத்தவர். ’நீதிவழங்கும் இடத்தில் இன்னார்தான் இருக்க வேண்டும்’ என்ற் விதி தமிழர் மரபில் இல்லை)

மருத்துவம் பார்ப்பவன் – அம்பட்டர், பறையர், நாடார், பாணர் உள்ளிட்ட தொல் மருத்துவக் குலத்தினர் ஆகியோர் ஆரிய சாத்திரங்களின்படி நடக்காதவர். அவர்கள் ஆரிய சாத்திரங்களை ஏற்காவிட்டால், பிராமணரைக் கொன்ற குற்றம் புரிந்தோர்போல் நடத்தப்பட வேண்டும்/ கடுமையாகத் தண்டிக்கப்பட வேண்டும்.

தமிழரது அறிவுக் குலங்கள் அனைத்தும் இவ்வளவு கடுமையாக ஒடுக்கப்பட்டன. இந்தக் குலங்கள் அனைத்தும் சாதிகளாகக் கட்டாயமாக மாற்றப்பட்டன. அதாவது, ஆரிய சாத்திரங்களைக் கடைப்பிடிக்கக் கட்டாயப்படுத்தப்பட்டன. ஆரிய சாதியமுறை இவ்வாறுதான் தமிழகத்தில் திணிக்கப்பட்டது. 

தமிழரின் பாரம்பரிய அறிவுச் செல்வங்கள் பிராமணரால், திராவிடரின் பிற ஆதிக்க சாதியினரால், தமிழரின் நிலவுடைமைச் சாதிகளால் பங்கிட்டுகொள்ளப்பட்டன. 

மேற்கண்ட ’தர்மநெறி நீதிகள்’ நூல் தஞ்சை சரசுவதி மகால் நூலக வெளியீடாக 2005 ஆம் ஆண்டு வெளியிடப்பட்டது. இதற்கு முகவுரை எழுதிய அப்போதைய மாவட்ட ஆட்சித் தலைவர் மா. வீரசண்முகமணி பின்வருமாறு குறிப்பிட்டுள்ளார்;

‘மனத்துக்கண் மாசுஇலன் ஆதல் அனைத்துகறன்
ஆகுல நீர பிற’

என்பார் திருவள்ளுவர். மக்கள் செய்யத்தக்கன இன்ன; தள்ளத்தக்கன இன்ன என்பதனை வலியுறுத்த வந்த செந்நாப் போதார் ‘மனத்துக்கண் மாசு இலனாக இருத்தல் வேண்டும்’ என்கின்றார். அவ்வாறு ஒழுக, பல நீதிநூல்களைப் பல சான்றோர்கள், தனது அறிவின் முதிர்ச்சியாலும், அனுபவ ஞானத்தாலும் அறிந்து, எழுதி, நூலாக்கித் தந்தனர்.

இன்ன குற்றம் புரிந்தவனுக்கு இன்ன தண்டனை, என்று நீதிமன்றம் கூறுவதுபோல, மனிதன் இப்படித்தான் நடக்க வேண்டும்; தவறினால், இன்னின்ன துன்பங்கள் நேரிடும் என்று, தவறு செய்வதற்கு முன்னமே எச்சரித்து, நம்மை வழிப்படுத்தவனவே நீதி நூல்கள். அவற்றுள் ஒன்றே இத்தரும நீதிகள் எனும் நூல்’

பெரும் பொறுப்பில் இருக்கும் மாவட்ட ஆட்சியரே ஒரு வரலாற்று நூலை, இப்படி அணுகுகிறார் என்பது வருந்தத்தக்கது. மேற்கண்ட நூலை அவர் படித்தாரா என்பதே ஐயமாக உள்ளது.

தமிழர்களுக்குத் தமது உண்மையான வரலாறு தெரியாமல் போனதன் காரணங்களில் இவ்வாறான அணுகுமுறைகளும் ஒன்று என எண்ணுகிறேன்.