Showing posts with label திராவிட அவதூறு. Show all posts
Showing posts with label திராவிட அவதூறு. Show all posts

Saturday, December 1, 2012

பறையர்களுக்கு இறையிலி நிலம் வழங்கியவர் இராசராசச் சோழர்!



இராஜராஜச் சோழர் காலம் குறித்த எனது கட்டுரையின் ஒரு பகுதி இது.

2010 ஆம் ஆண்டு, ‘இராசராசச் சோழர் – ஓர் தமிழிய ஆய்வு’ எனும் சிறு நூலாக அக்கட்டுரையின் தொகுப்பு வெளியானது. பொதுவாகவே, பிற்காலச் சோழர் காலம் குறித்து இன்று விவாதிக்கப்பட்டு வரும் கருத்துகள், சில ஆய்வாளர்களின் நூல்களை மட்டுமே அடிப்படையாகக் கொண்டவை. குறிப்பாக திரு.நீலகண்ட சாஸ்திரியின் நூல்தான் பிற்காலச் சோழர்கள் குறித்த இன்றைய பல கருத்துகளுக்கு ஆதாரமாக உள்ளது.

’பிற்காலச் சோழர் காலத்தில் பிராமணர்களுக்கு ஒரு பெரும் வாழ்வு இருந்தது’ என்ற கருத்தைப் பரப்பும் நோக்கத்தை திரு.நீலகண்ட சாஸ்திரியின் அணுகுமுறையில் காண முடிகிறது. தமிழகத்தில் பிராமணர்களுக்கென நீண்ட நெடிய வரலாறு இருப்பதாகவும், அந்த வரலாறும் மதிப்பும் மரியாதையும் மிக்க வரலாறுதான் என்பதாகவுமே, பிராமணிய சார்பு ஆய்வுகள் தொடர்ந்து முன் வைக்கப்படுகின்றன. இந்த ஆய்வுகளை அப்படியே பின்பற்றியதன் விளைவுகளில் ஒன்றாக, ’தமிழர்கள் வரலாறு பிராமணர்களுக்கு அடிமைப்பட்ட வரலாறுதான்’ என்ற நம்பிக்கை கடந்த நூற்றாண்டில் ஏற்பட்டது.

எனது கட்டுரைகள், மூலச் சான்றுகளை அடிப்படையாகக் கொண்டவை. ஏதேனும் ஓர் ஆய்வாளரது கருத்துகளைச் சான்றாகக் காட்டினாலும், அவரது ஆய்வுகள் மூலச் சான்றுகளின் அடிப்படையிலானவையா அல்லது அவரது ஊகங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டவையா எனப் பிரித்தறிந்து எழுதப்பட்டுள்ள கட்டுரை இது.

மூலச் சான்றுகள் என்பவை, கல்வெட்டுகள், செப்பேடுகள் போன்ற வரலாற்றின் சமகாலச் சான்றுகள். அந்த வகையில் சில கல்வெட்டுச் சான்றுகளைக் கண்போம்.

“உடையார் ஸ்ரீ ராஜராஜதேவர் தஞ்சாவூர் எடுப்பித்த திருக்கற்றளி ஸ்ரீ ராஜராஜீச்வரம் உடைய பரமஸ்வாமிக்கு வேண்டும் நிவந்தங்களுக்குத் தேவதானமாகச் சோழமண்டலத்து புறமண்டலங்களிலும் உடையார் ஸ்ரீ இராஜராஜதேவர் குடுத்த ஊர்களில், ஊர்நத்தமும் ஸ்ரீ கோயில்களும் குளங்களும்ஊடறுத்துப்போன வாய்க்கால்களும் பறைச்சேரியும் கம்மாணசேரியுஞ் சுடுகாடும் உள்ளிட்டு இறைஇலி நிலங்களும்...’ (இராஜராஜேச்சரம், முனைவர் குடவாயில் பாலசுப்ரமணியன் /2010/ பக் 426)

தஞ்சைப் பெருவுடையார் கோயில் கல்வெட்டுகளில் மேற்கண்ட கல்வெட்டும் ஒன்று. இக் கல்வெட்டு கூறும் சேதி, ’இராசராச சோழன் பெருவுடையார் கோயிலுக்கான தேவதான நிலங்களாகக் கொடுத்த ஊர்களில் பறைச்சேரியும் கம்மாள சேரியும் உண்டு. மேலும் இந்தச் சேரிகளுக்கான நிலங்கள் இறையிலி நிலஙகள் ஆகும். அதாவது, பறைச் சேரி, கம்மாளச் சேரி மக்கள் அனுபவிக்கும் நிலங்களுக்கு அரசின் வரி விதிப்பு இல்லை. 

அடுத்த கல்வெட்டு,
’சோழச் சருப்பேதிமங்கலம் ஆயிரம் பிராமணர்க்கு பங்கெழுதி கூறிட்டுக்கொள்கவென்று திருமுகப் பிரசாதஞ்செய்தருளி சம்கரித்து கூறிட்டமையில்.....இவ்வூர் பங்கெழுதி கரை பறித்து கையோலை வாங்கின...’ (சோழர்கால நிலவுடைமைப் பின்புலத்தில் கோயில் பொருளியல் / முனைவர் மே.து.ராசுகுமார் /2004/ பக் 152, 153)

மேற்படி கல்வெட்டின் முழுமையான வரிகள் காட்டும் பொருள், பிராமணர்களுக்குக் கொடையாகக் கொடுக்கப்பட்ட நிலங்கள் அவர்களது முழு உரிமைக்கு விடப்படவில்லை. மாறாக, சில ஆண்டுகளுக்கு ஒரு முறை கரையோலை முறையில் இடம் மாற்றி வேறு இடம் தரப்பட்டது.’ இதன் மூலம் பிராமணர்கள் குறிப்பிட்ட நிலத்தின் மீது சொந்தம் கொண்டாடும் முறை தடுக்கப்பட்டது. 

களப்பிரர், பல்லவர் காலத்தில் சதுர்வேதிமங்கலங்கள் பிராமணர்களுக்கு முற்றும் முழுதான உரிமை உடையனவாக வழங்கப் பட்டன. மேலும் அந்த நிலங்கள் இறையிலி நிலங்கள் ஆகும். அங்கே அரசனின் ஆணை செல்லாது. அந்நிலங்களுக்காக பிராமணர்கள் வரி செலுத்தவும் தேவையில்லை. இந்த நிலையை மாற்றியது சோழர் காலம்.

அடுத்த சான்றைக் காண்போம்.

“சோழ நாட்டு வளமான விளைநிலங்களின் பெரும்பகுதி, பிராமணர்களுக்குக் கொடையளிக்கப்பட்டிருந்தது என்பது உண்மைக்கு மாறானதாகும். சோழநாட்டுக் கல்வெட்டுகளில் கிடைத்த 1300 ஊர்ப் பெயர்களை வைத்துப் பார்க்கும்போது, 250 ஊர்களே பிராமண ஊர்களாக இருந்திருக்கின்றன. இது 19.25% மட்டுமே. கோயில் மற்றும் பிராமணர் கொடை தொடர்பான பதிவுகளே கல்வெட்டுகளில் பெரிதும் இருக்கின்றன. எனவே, கோயில் கல்வெட்டுகளில் பதியப்படாத வேளாள ஊர்களையும் கணக்கில் கொண்டால், இந்த அளவு இன்னும் குறைவாகவே இருக்கும்” (மேலது நூல் / பக் 214,215) என்கிறார் ஆய்வாளர் மே.து.ரா. 

கொடை யளிக்கப்பட்ட மொத்த ஊர்கள் 1300ஐயும் கல்வெட்டுச் சாசனப்படி ஆய்ந்த பின்னர் எடுக்கப்பட்ட முடிவு இது.

பெருவுடையார் கோயில் கல்வெட்டுகளில் மேலும் ஒன்றைக் காண்போம்.

“கேரளாந்தகன் திருவாயில் மெய்காப்பாளர், இராசராசன் திருவாயில் மெய்காப்பாளர், அணுக்கன் திருவாயில் மெய்காப்பாளர்” என்ற கல்வெட்டு வரிகள் உணர்த்தி நிற்கும் சேதி, “தஞ்சைப் பெருவுடையார் கோயிலின் சொத்துக்களை 118 ஊர்களில் ஊருக்கு ஒரு மெய்க்காப்பாளர் என்ற முறையில் நிர்வகித்து வந்தனர். இவர்களைப் பராமரிக்கும் பொறுப்பு அந்தந்த ஊர் மக்களுக்கே விடப்பட்டது. இக் கல்வெட்டை ஆய்ந்த முனைவர் குடவாயில் பாலசுப்ரமணியன் பின் வருமாறு வியந்து உரைக்கிறார்;

“தஞ்சைப் பெருங்கோயிலின் சொத்துகள் எவற்றையும் மன்னனது படையினரோ அல்லது அலுவலரோ பாதுகாக்கவில்லை. நூற்றுப் பதினெட்டுக்கும் மேற்பட்ட சோழ மண்டல ஊர்மக்களே பாதுகாத்தனர் என்பது குறிப்பிடத் தக்க செய்தியாகும். மக்களாட்சி நெறிக்கு இதனினும் சிறந்த சான்றொன்று இருக்க முடியாது’ (இராஜ ராஜேச்சரம், முனைவர் குடவாயில் பாலசுப்ரமணியன் /2010/பக் 432)

இராசராசச் சோழர் குறித்த முக்கியமான வெளிநாட்டவர் ஆய்வுகளை மேற்கோள் காட்டும் ஆய்வாளர் பாமயன், “களப்பிரர், பல்லவர் காலத்தில் வளர்க்கப்பட்ட பிராமண ஆதிக்கப் பிரமதேய முறையை மாற்றி அமைத்துத் தமிழ்க் குலத்தவருக்கு நிலங்கள் வழங்கவே, கோயில்களைப் பொருளியல் மையங்களாக மாற்றினார் இராசராசன்” என்கிறார். ஜப்பானியத் தமிழ் அறிஞர் நொபுரு கராசிமா, சோழர் காலத்தில் பிராமணர்களின் தனியார் நிலங்களும் பிரமதேயங்களும் கோயில்களுக்கு மாற்றப்பட்டன என்று கூறியுள்ளதைப் பாமயன் தன் ஆய்வில் குறிப்பிட்டுள்ளார். (வேளாண்மையை விரித்த வேந்தன் / பாமயன் / தமிழினி, 2010 அக்டோபர்)

இது மிக முக்கியமான பார்வை ஆகும். தனியார் சொத்துகள் வரம்பு மீறும்போதும் ஊழல் மிகும்போதும் அச்சொத்துகளை அரசுடைமை ஆக்கும் வழக்கம் இன்று உள்ளது. இதே போல் பிராமணரின் தனியார் சொத்துகளையும் பிரமதேய சொத்து களையும் கோயிலுக்கு மாற்றி விடுவதும் அரசுடைமையின் அக்கால வடிவம்தான்.

அடுத்து, வேறு ஒரு கல்வெட்டைக் காண்போம். இதுவும் அதே தஞ்சைப் பெருவுடையார் கோயிலில் உள்ள கல்வெட்டுதான். ஆனால், விஜயநகர அரசர் காலக் கல்வெட்டு.

இக்கல்வெட்டு, மகா மண்டலேசுவரன் திருமலை ராயனுடையது.’தஞ்சைப் பகுதியைச் சேர்ந்த பிரமதேய கிராமங்கள் சிலவற்றை வரி இல்லாத நிலங்களாக மாற்றி ஆணை பிறப்பித்ததை இக்கல்வெட்டு தெரிவிக்கிறது’ ((இராஜ ராஜேச்சரம், முனைவர் குடவாயில் பாலசுப்ரமணியன் /2010/பக் 432)

இதன் பொருள் என்ன? விஜயநகர அரசர்கள் தஞ்சையை ஆளும் வரை, பிராமதேய கிராமங்கள் வரி செலுத்த வேண்டிய வையாகவே இருந்தன என்பதுதானே! விஜய நகர, நாயக்கர் அரசுகள் பிராமண அடிவருடி அரசுகள் என்பதை ஏறத்தாழ எல்லா வரலாற்றாசிரியர்களும் ஒப்புக் கொள்கின்றனர். இவ்வரசுகளே, பிற்காலச் சோழர் காலத்துக்குப் பின்னர் தமிழகத்தை ஏறத்தாழ 400 ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்தன.

களப்பிரர்கள் பற்றியும் தமிழகத்தில் உண்மைக்கு மாறான கருத்து நிலவுகிறது. கள்ளப்பிரர் காலம் பிராமண ஆதிக்கத்துக்கு எதிரானது எனப் பல நம்புகின்றனர். ஆனால், மூலச் சான்றுகள் இந்த நம்பிக்க்கைக்கு மாறான தகவல்களை வைத்துக் கொண்டுள்ளன.

இதைப் பற்றிய களப்பிரர் காலக் கல்வெட்டு ஒன்றைக் காண்போம். பூலாங்குறிச்சி கல்வெட்டு என்று அதற்குப் பெயர். அக்கல்வெட்டுகளின் சிலவரிகளைக் காணலாம்;

.....(ழவரும்) ரு...ங் கூடலூரு நாட்டுப் பிரமதாயஞ் சிற்றையூருப் பிரம்ம தாயக்கி
....(ழமை)யும் (மீயா)ட்சியுங் கொண்டாளும் மவூருப் கடைய வயலென்னும்
....புலத்தவன் விற்றுக் கொடுத்த புன்செ நிலனு
....துப் பிரமதாயத்துப் பிரமதாயக் கிழவரா(ன)
....வரு குடிகளையும்...டையாரும் பிரம்மதாய முடையாருந் நாடு காப்பாரும் புறங்காப்

-இக்கல்வெட்டுகள் வெள்ளேற்றான் மங்கலம், சிற்றையூர் ஆகிய பிரமதேய கிராமங்களைப் பற்றிக் குறிப்பிடு கின்றன. இந்த பிரமதேய நிலங்களைப் பெற்றுக் கொண்ட பிராமணர்களைப் பூலாங்குறிச்சிக் கல்வெட்டுகள்,’பிரமதேய கிழார்கள்’ என்கின்றன.

சில குறிப்புகள்:

’சேரி’ என்பது, தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள் வாழும் பகுதி என்ற இன்றைய கருத்துக்கும் வரலாற்றுக்கும் தொடர்பில்லை. ’சேரி’ என்றால், குறிப்பிட்ட சமூகத்தினர் சேர்ந்து வாழும் இடம் என்றுதான் பொருள். அந்தவகையில் ‘பறைச்சேரி, கம்மாளச் சேரி, பள்ளுச் சேரி’ மட்டுமல்ல, ‘பார்ப்பனச் சேரி’களும் சங்க இலக்கியங்களிலும் கல்வெட்டுகளிலும் நிறையவே உண்டு. புகார்ப் பட்டிணத்தில் ‘யவனச் சேரி’கள் இருந்தன. ’யவனர்’ என்றால் கிரேக்கர்களைக் குறித்த சங்கத் தமிழ்ச் சொல். 

தஞ்சைப் பெருவுடையார் கோயில் சொத்துகளை பிராமணர்கள் அனுபவித்தனர் என்றும் பொத்தாம் பொதுவாகப் பேசப்பட்டு வருகிறது. பின்வரும் பட்டியல் பெருவுடையார் கோயிலின் ஆக்கம் மற்றும் நிர்வாகக் குழுவினரை வரிசைப்படுத்துகிறது.

1. மாமன்னன் இராசராசன்
2. வீரசோழன் குஞ்சரமல்லன் எனும் ராசராசப் பெருந்தச்சன் எனும் தலைமைக் கட்டிடக் கலைஞர்.
3. மதுராந்தகனான நித்தவினோதப் பெருந்தச்சன் (இரண்டாம் நிலைக் கட்டிடக் கலைஞர்)
4. இலத்திசடையனான கண்டராதித்தப் பெருந்தச்சன் (இரண்டாம் நிலைக் கட்டிடக் கலைஞர்)
5. மாமன்னனின் தமக்கை குந்தவைப் பிராட்டியார்.
6. சேனாதிபதி கிருஷ்ணன் இராமன் என்னும் மும்முடிச் சோழப் பிரம்மராயன்.
7. ஸ்ரீகாரியம் பொய்கைநாடு கிழவன் ஆதித்தன் சூரியனான தென்னவன் மூவேந்த வேளான் (கோயிலின் நிர்வாக அதிகாரி)
8. ஈசான சிவபண்டிதர் எனும் இராஜகுரு
9. இராசேந்திர சோழன்
10. சைவ ஆசாரியார் பவனபிடாரன் (தலைமை குருக்கள்)
11. கல்லில் எழுத்து வெட்டுவித்த சாத்தன்குடி வெள்ளாளன் இரவி பாளுருடையான்

ஆறாம் இடத்தில் குறிப்பிடப்படும் பிரம்மராயன் மட்டுமே, பிராமணர். கோயிலின் மதில் சுவரைக் கட்டுவிக்கும் பொறுப்பு இவருக்கு வழங்கப்பட்டிருந்ததாகக் கல்வெட்டுகள் குறிக்கின்றன. கோயில் நிர்வாகத்தில் இவருக்கு எந்தப் பொறுப்பும் இருந்ததற்கான தடயங்கள் இல்லை. மேலும் இவர், இராசராசரின் தளபதிகளில் ஒருவராக இருந்தவர். 

பெருவுடையார் கோயில் நிர்வாகம் தமிழ்க் குலத்தவர்கள் நிர்வாகத்தில் மட்டுமே இருந்தது. பவனபிடாரன் என்பவர் சிவனிய அறிவாளராக இருந்திருக்க வேண்டும். பிடாரன் என்றால், தேவாரம் பாடுவோரைக் குறித்தது. இவரே பெருவுடையார் கோயிலின் தலைமை குருக்கள்.
’பிராமணர் ஆதிக்கத்தில் கோயில் இருந்தது, சமஸ்கிருத மந்திரங்கள்தான் ஓதப்பட்டன’ என்பது போன்ற கதைகளைக் கல்வெட்டுகள் மறுக்கின்றன. 

இராசராசச் சோழரின் அரச ஆலோசகர் ஈசான சிவ பண்டிதரும் தமிழ்க் குலத்தவர்தான். ஆகவே, ’பிராமணர்களின் சதி ஆலோசனைகளைக் கேட்டு சாதிக் கொடுமைகள் செய்தார் இராசராசர்’ எனும் கதைகளும் பெருவுடையார் கோயில் கல்வெட்டுகளால் தூக்கி வீசப்படுகின்றன.


Friday, July 16, 2010

எதிர்வினைக்கு மறுவினை

புலவர் க.முருகேசன் அவர்களின் இந்தத் திறனாய்வு திராவிடக் கோட்பாட்டாளர்களுக்கேயுரிய விவாத முறையைக் கொண்டிருப்பதாகவே நான் கருதுகிறேன். தனிமனிதத் தாக்குதல், இழிவு செய்தல், கோட்பாட்டு விவாதங்களுக்குள் புகும்போது, தமக்கு வசதியான தரவுகளை மட்டும் வைத்துக்கொண்டு வாதிடுதல் ஆகியவை ‘திராவிடக் கோட்பாட்டாளர்களுக்கே’ உரிய பண்புகள்.

முதலில் ஒரு நிகழ்வைப் பதிவு செய்ய விரும்புகிறேன். கடந்த ஆண்டு மே மாதம் 4 ஆம் நாள் (04-05-2009), நான் சார்ந்துள்ள இளந்தமிழர் இயக்கம், ஈ.வி.கே.எஸ்.இளங்கோவன் வீட்டை முற்றுகையிடும் போராட்டம் நடத்தியது. அப்போராட்டத்தில், நான் உட்பட 65 பேர் கலந்து கொண்டோம். பின்னர் 38 பேர் கோவைச் சிறையில் அடைக்கப்பட்டோம். 58 வயது பெண்ணும் சிறை சென்றவர்களில் ஒருவர்.

ஈ.வி.கே.எஸ்.இளங்கோவன் பெரியாரைப் பற்றி தனிப்பட்ட முறையில் இழிவாகப் பேசியதால், அவர் மன்னிப்பு கேட்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கையுடன் நடந்த முற்றுகைப் போராட்டம் அது. எமது இயக்கத்தவர் மட்டுமல்ல, பல்வேறு அமைப்பினரும் கலந்து கொண்டனர். அந்த வழக்கில் நிபந்தனைப் பிணை பெற்று, தஞ்சையிலிருந்து வாராவாரம் ஈரோடு சென்று நீதிமன்றத்தில் கையெழுத்திட்டவன் நான். இன்னும் வழக்கு நடக்கிறது. போராட்டம் நடத்தியபோது எந்தளவு மனநிறைவும் பெருமிதமும் இருந்ததோ, அதே உணர்வு எனக்கு இன்றும் உள்ளது.

பெரியாரை மதிப்பது வேறு, அவரைத் திறனாய்வு செய்வது வேறு! அவரது ரசிகர்களாக இருப்பது வேறு.

எத்தனையோ இனத்தாரை, கோட்பாடுகளைத் தன்னுள் ஏற்று, அவற்றுள் கொள்வன கொண்டு, தள்ளுவன தள்ளி வளர்வது வருவது தமிழியம். திராவிடக் கோட்பாட்டிலும் கொள்வனவும் உண்டு. தள்ளுவனவும் உண்டு.

புலவர் முருகேசன், கற்பு குறித்த தொல்காப்பியர் சூத்திரத்திற்கு, “கொடுப்பதற்கும் வாங்குவதற்கும் பெண் என்ன கடைச் சரக்கா?’ என்ற அளவில் ஒரு விமர்சனத்தை வீசுகிறார். கற்பு மணம் என்பது, மானுடவியல் போக்கில், பண்பாட்டுப் பரிணாமத்தில் விளைந்த முறையாகும். பலதார மணம், இணைமணம் ஆகிய முறைகளின் தொடர்ச்சி அது. சுருங்கக் கூறின், குடும்பம் எனும் அமைப்பு உருவாக்கப்பட்ட முறையே கற்பு மணம் ஆகும். திரு.முருகேசன், மேற்கோள் காட்டும் பாடலின் முன்பாதி,

‘கற்பு எனப்படுவது, சடங்குகளோடு புணர ஏற்படுத்தப்பட்ட முறை’ என்று கூறுகிறது. ‘காதலர்கள் தம் விருப்பம்போல் பாலுறவு கொண்டு பிள்ளைகள் பெற்று வரையறைகள் இல்லாதிருந்த காலத்திலிருந்து மாறி, குடும்பம் எனும் அமைப்பை நிலைநாட்ட, முன்னோர் வகுத்த முறை கற்பு’ என்பது அதன் விரிந்த பொருளாகும். இக்கருத்தை,

“பொய்யும் வழுவும் தோன்றிய பின்னர்

ஐயர் யாத்தனர் கரணம் என்ப’- என்கிறார் தொல்காப்பியர். ஐயர் என்றால், தலைவர் என்று பொருள் - பார்ப்பன‌ர் அல்லர்!

ஆண் - பெண் உறவில் நம்பிக்கை மோசடிகள் அதிகரித்த பின்னர், சமூகத் தலைவர்கள் இணைந்து கற்பு மணம் எனும் முறையை உருவாக்கினர் என்பது கருத்து. இன்றும், திருமணம் என்றால் அது கரணம்தான் - சடங்குதான். யாருமறியாது ஆண் - பெண் கூடி வாழ்வதில்லையே! உற்றார் உறவினரைக் கூட்டித்தானே திருமணம் நடக்கிறது! இதுவே கற்பு மணம் ஆகும்.

கற்பு என்பது, ஆண் - பெண் நிலைத்த குடும்பமாக வாழ வேண்டுமென்று தலைவர்களால்/ ஆன்றோர்களால் கற்பிக்கப்பட்ட முறையாகும். கற்பு என்றால் கற்பிக்கப்பட்டது என்றே பொருளாகும்.

திரு.முருகேசன் குற்றம் சாட்டும்விதமாக, ‘பெண் என்ன கடைச் சரக்கா?’எனக் கேட்கும் படியான எந்தப் பொருளும் தொல் காப்பியத்தில் இல்லை.

‘கொளற்குரி மரபின் கிழவன் கிழத்தியை

கொடைக்குரி மரபினோர் கொடுப்பக் கொள்வதுவே’

- என்றால், ‘கொடுப்பதற்குரிய மணமகனையும் மணமகளையும் பெறுவதற்குரியவர்கள் பெறுவது கற்பு மணம்’ என்றுதான் பொருள். தமிழறிந்த யாரும் இதைப் புரிந்து கொள்ளலாம்.

இப்பாடல் “பெண்ணை மட்டும் கொடுப்பது - பெறுவது’ என்று எழுதப்பட்டதாகக் கற்பனை செய்து கொண்டு, அப்பாடலே ஆணாதிக்கப் பாடல் என்கிறார் திரு.முருகேசன். கற்பு என்ற சொல்லை வைத்துத் திராவிடக் கோட்பாட்டாளர்கள் ஆடிவரும் பொய் ஆட்டம் அறிவுலகிற்குப் பொருந்தாது. ‘கற்பு என்றாலே அது ஆணாதிக்கம்’ என்பது அவர்களது கண்டுபிடிப்பு. இந்த அவதூறு களுக்குத் தொல்காப்பியர் பொறுப்பாக முடியாது. பின்வரும் பாடல் கருத்துகளைப் பார்ப்போம்.

· காதலன் காதலி விரும்பித் தாமே சேர்ந்துகொண்டால், கொடுப்போர் இல்லாமலும் கற்பு மணம் நிகழும் என்கிறது கற்பியல் சூத்திரம்.

· பெண்ணின் காதலை அறிந்து அவளுக்கு மணம் செய்விக்கும் உரிமையும் கடமையும் தாய்க்கு மட்டுமே உண்டு. இதை விளக்கும் பாடல்கள் சங்க இலக்கியங்களில் ஏராளம். காதலனுடன் உடன்போக்கு சென்ற பெண்ணைத் தேடி, தாய் செல்லும் பாடல்கள் மட்டுமே உண்டு. தந்தை சென்றதாக இல்லை. மேலும், தொல்காப்பியர் களவியலில் இதுகுறித்து நிறைய உரைத்துள்ளார். மகள் காதலிக்கும் சேதி அறிந்த தாய், மகளின் காதலனைப் பற்றி, சான்றோர் களிடம் கேட்டுத் தெளிவு பெறுவாள் என்கிறார் தொல்காப்பியர் (களவியல்-26- ‘கிழவோன் அறியா அறிவினள்...’) பெண்ணின் தாய்க்கும் செவிலித் தாய்க்கும் தோழிக்கும் மட்டுமே களவியலி லும் கற்பியலிலும் மிகையான பங்களிப்புகள் உண்டு.

· பெண்ணின் திருமணத்தில்/ காதல் வாழ்க்கையில் தந்தைக்கும் சகோதரனுக்கும் குறிப்பிடத்தக்க இடமே இல்லை என்பதைத் தொல்காப்பியர், “தந்தையும் தன்னையும் முன்னதின் உணர்ப” (களவியல்) என்கிறார். அதாவது, பெண்ணின் காதல் வாழ்க்கை/கற்பு வாழ்க்கை குறித்து இவர்கள் இருவரும் கேள்விப் படுவார்கள். அவ்வளவே. மற்றபடி, அனைத்து உரிமைகளும் பொறுப்பு களும் தாய்க்கும் பிற பெண்களுக்கு மே உண்டு. இதில் ஆணாதிக்கம் எங்கு வந்தது?

தொல்காப்பியம் மட்டு மல்ல, சங்க இலக்கியங்கள் அனைத் தையும் படித்து ஆய்வு நோக்கில் உணர வேண்டு மெனில், மானுட வியல், பண்பாட்டுப் பரிணாமவியல் அறிந்திருத்தல் வேண்டும். சங்க இலக்கியங்களைப் போகிற போக்கில் கெல்லி எறிய முடியாது.

இதேபோல், பரத்தமை ஒழுக்கம் குறித்தும் திரு.முருகேசன் திராவிடக் கோட்பாட்டு விளக்கங்கள் கொடுக்கிறார். ‘பரத்தையர் என்போர் விபசாரிகள் அல்லர்’ என்பது என் ஆய்வு முடிவு. எனது “நிலம் பெண்ணுடல் நிறுவனமயம்” நூலில் இக்கூற்று விளக்கப்பட்டுள்ளது. ஆயினும் இக்கருத்தைச் சுருங்கக் கூறுகிறேன். ஆண் - பெண் பாலுறவு வாழ்க்கை கட்டுப்பாடற்று இருந்த காலத்தில் குடும்பம் எனும் அமைப்பும் இல்லை. நிலவுடைமையும் இல்லை. இந்த நிலை மாறத் தொடங்கி, குடும்பமும் நிலவு டைமையும் உருவாகியபோது நிலவிய முறையே பரத்தமை ஆகும். அதாவது, பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாக, மணம் புரியாது வாழ்ந்த பெண்களும் ஆண்களும் குடும்பம் எனும் புதிய அமைப்பு முறைக்குள் செல்லும்போது, அனைவரும் இந்த அமைப்பை விரும்பி ஏற்கவில்லை. சிலர் ஏற்றனர்; சிலர் மறுத்தனர். ஏற்றோர் கற்பு மணம் புரிந்தனர். மறுத்தோர் பரத்தமை ஒழுக்கம் நாடினர். பரத்தைப் பெண்கள், பொருளுக்காக/பணத்துக்காக ஆணுடன் உறவு கொண்டதாக எந்தச் சங்க இலக்கியமும் கூறவில்லை. திருமணத்தை விரும்பாத பெண்கள் தாமாக தேர்ந்தெடுத்த வாழ்க்கை அது.

பரத்தையர்களும் குடும்பத் தலைவியரும் சகோதரிகளாக வாழ்ந்ததற்கான சான்றுகளே சங்க இலக்கியங்களில் மிகையாக உள்ளன.

தொல்காப்பியரும் இதைப் பதிவு செய்துள்ளார். குடும்ப ஆதிக்கம் பெண்கள் கையில்தான் இருந்தது என்பதற்கான சான்றாகவும் இதை அணுகலாம். பரத்தையர் வீட்டிற்குச் சென்று திரும்பும் கணவனை வீட்டு வாசலிலேயே நிறுத்தி வைத்துக் கேள்வி கேட்கும் பெண்ணை சங்க இலக்கியங்கள் முழுதும் காணலாம்.

“பரத்தை வீட்டிற்குச் சென்று திரும்பும் கணவன், மனைவி யின் காலில் விழுந்து மன்னிப்பு கேட்பான். அவனைத் தூக்கி விடும் மனைவி, ‘நீ இம்மாதிரி காலில் விழுவதை என் தங்கையராகிய பரத்தையர் கண்டால் சிரிக்க மாட்டார்களா? எனக் கேட்பாள்’ என்கிறார் தொல்காப்பியர். (கற்பியல் - 6).

இந்த நிலை எதைக் குறிக்கிறது? மண வாழ்க்கை வேண்டுமென்று விரும்பித் தேர்ந் தெடுத்த ஆணும் பெண்ணும் குடும்பம் நடத்துகின்றனர். இதில், ஆண் மண வாழ்க்கையிலிருந்து விலகி, மண வாழ்க்கையை விரும்பாது வாழும் பெண்களுடன் பாலுறவு கொள் கிறான். இதை மனைவி கண்டிக் கிறாள். இது விபசாரம் அல்ல. பரத்தையர்கள், ஆண்களின் பாலுறவுப் பதுமை களாக நடத்தப் பட்டார்கள் என்பதற் கான சான்றும் அல்ல இது. திராவிடக் கோட்பாட்டாளர்கள் கதைகட்டுவது போல், ஆணாதிக்கச் சமூகம் நிலவி யிருந்தால், பரத்தை வீட்டுக்குப் போய்த் திரும்பிய ஆண் மனைவி யின் காலில் ஏன் விழ வேண்டும்?

பெரியாரின் கொள்கைகளை ஏற்ற திராவிடக் கோட்பாட்டாளர்கள், பரத்தமை ஒழுக்கத் தை ஏன் எதிர்க்க வேண்டும்? “குடும்பம் என்பதே தேவையற்ற ஒன்று” என்பதுதானே பெரியாரின் கொள்கை!

பெரியாரின் வார்த்தை களிலேயே இதற்கான விளக்கத்தைக் காணலாம்.

“...திருமண முறை எதற்காக எப்போது ஏற்பட்டது எனப் பார்ப்போம். ஆணின் மீது பெண் ணுக்கு எப்படி ஆதிக்கம் இல்லாமற் போய்விட்டது என்பது குறித்துச் சிறிது ஆராய்ந்து பார்ப்போம்... தனியுடைமைச் சுதந்திரம் இல்லாத போது தனக்கே பிள்ளை பிறக்க வேண்டுமென்ற நிர்ப்பந்தம் உதித் திருக்க இடமே இல்லை. என் றைக்குத் தனக்கென்று பொருள் சேமித்து வைத்துக்கொள்ள உரிமை ஏற்பட்டதோ, அதன்பிறகுதான் திருமணமுறையும் ஏற்பட்டிருக்க வேண்டும்.

....தனி உடைமை இல்லாத ரசியா போன்ற நாடுகளில் பெண்கள் எவ்வளவோ முன்னேற்றம் அடைந் திருப்பதை நாம் பார்க்கலாம். தனி உடைமையில்லாத நாட்டில் திருமணமுறை இருக்காது; வாழ்க்கை ஒப்பந்தந்தான் இருக்கும்.

(விடுதலை - 11-10-1948)

பெரியாரைப் பொறுத்த வரை, திருமணம் என்பதே, ஆணாதிக்கத்தனமானது. அப்படி யானால், பெண்களும் ஆண்களும் எவ்விதமான வாழ்க்கையை மேற் கொள்ள வேண்டும்? என்ற கேள்விக்கு கோட்பாட்டு அடிப் படையிலான விளக்கம் திராவிடக் கோட்பாட்டாளர்களால் இதுவரை முன்வைக்கப்படவில்லை. இந்தக் குழப்பங்களுக்கெல்லாம் மூவாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே தீர்வு கண்டவர்கள் தமிழர்கள். கற்பு மணம், பரத்தமை ஒழுக்கம் ஆகிய இரு பிரிவினரையும் சமமாக அங்கீகரித்தது தமிழர் மரபு. பரத்தையர் என்பதால், அவர்களைப் பாலியல் அடிமைகளாக ஆண்கள் நடத்தியதாகவோ, அவர்கள் பொரு ளுக்காகத் தமது பாலுறவை விற்றதாகவோ ஒரு சான்றும் இல்லை.

மேலும், திருமணம் என்பதே ஆணாதிக்கத்தனமானது என்ற கருத்தும் தமிழர் மரபு சார்ந்தது அன்று. திருமணத்தை முடிவு செய்யும் இடத்திலேயே பெண்கள் தான் இருந்தனர் என்பதை முன்னர் கண்டோம். முறையான ஆய்வு எதுவும் இல்லாது, தமிழர் மரபை இழிவுசெய்ய வேண்டும் என்ற ஒரே நோக்கோடு வார்த்தைகளை வீசுவது திராவிடக் கோட்பாட்டாளர்களின் வழக்கம்.

குடும்பம் எனும் அமைப் புக்குள் புகாமல், வாழ்ந்த பரத்தை யரைப் பாராட்ட வேண்டிய திராவிடக் கோட்பாட்டாளர்கள், அவர்களை விபசாரிகளாகக் கருதி, தொல்காப்பியச் சமூகமே ஆணாதிக்க மானது என முழங்குவது ஏனோ?

கற்பு மணம் எனப்படும் திருமண முறையும் தவறு, திருமணம் புரியாது வாழ்ந்த பரத்தமையும் தவறு என்றால், எது சரி என்பதையாவது திராவிடக் கோட்பாட்டாளர்கள் உரைப் பார்களா?

ஆங்கிலத்தில் ஃபேமிலி (ஞூச்ட்டிடூதூ) எனும் சொல், கிரேக்கச் சொல்லில் இருந்து பறந்தது. “அடிமைகளின் தொகுப்பு’ என்று இதற்குப் பொருள். கிரேக்கத்தில், ஆண் பல பெண் அடிமைகளை வைத்திருந்தான். அவர்களைப் பொறுத்தவரை அது தான் குடும்பம். ஊச்ட்டிடூதூ(ஃபேமிலி) என்ற சொல்லைக் கொண்டுள்ள ஆங்கிலம் உயர்ந்த மொழி, குடும்பத்தை இல்லறம் என்று உரைக்கும் தமிழ் காட்டுமிராண்டி மொழி! - இதுதான் திராவிடக் கோட்பாடு.

‘தனிச் சொத்துடைமையை ஒழித் தால்தான், திருமணம் ஒழியும்’ என்ற பெரியாரின் கொள்கையை இன்றுள்ள திராவிடக் கோட் பாட்டாளர்கள் ஏற்கின்றனரா? அவ்வாறு ஏற்பதாக இருந்தால், தனிச் சொத்துடைமையை,ஒழிப்பது எப்படி என்ற செயல் திட்டம் அவர்களிடம் உண்டா?

தமிழ்த் தேசப் பொது வுடைமைக் கட்சிக்கு அவ்வாறான தத்துவ அறிவும் செயல்திட்டங்களும் உண்டு.

தமிழ்ச் சமூக வரலாற்றில், தனிச் சொத்துடைமை, அரசு உருவாக்கம் ஆகியவற்றின் வழியே பொருளாதார முறைகளின் மாற்றம் எப்படி நடந்தது என்பதை விளங்கிக் கொள்ளாமல், இன்றைய சிக்கல் களுக்குத் தீர்வு கூற முடியாது. பரத்தையர், வரைவின் மகளிர், பொருட் பெண்டிர் - ஆகிய பிரிவுச் சொற்களுக்கிடையே உள்ள பொருள் வேறுபாடு, கால வேறுபாடு ஆகியவற்றை உணர்ந்து உரைத்தலே ஆய்வு. பொருட் பெண்டிர் முறை சங்கப் பிற்காலத்தில் ஏற்பட்டதாகும். பொத்தாம் பொதுவாக, பரத்தமை இருந்தது, விபசாரம் இருந்தது என்றால், அது அவதூறு!

‘மேலோர் -கீழோர்’ எனும் சொற்களைக் கொண்டு, “தமிழர் மரபு ஏற்றத் தாழ்வு மிக்கது” என்கிறார் திரு.முருகேசன். குறிப்பிட்ட அந்தப் பாடலில், கற்பு மணம் யாருக்கு உரியது என்று விளக்குகிறார் தொல்காப்பயர்.

“மேலோர் மூவர்க்கும் புணர்த்த கரணம்

கீழோர்க்கு ஆகிய காலமும் உண்டே” என்கிறார். இதில், மேலோர் மூவர் யார் எனப் பார்த்தால்தான் உண்மையான பொருள் புரியும். அரசர், அந்தணர், வணிகர், வேளாளர் ஆகியவையே நான்கு பிரிவுகள். இவற்றில், முதல் மூன்று பிரிவினரான அரசர், அந்தணர், வணிகர் ஆகியோருக்கு உரிய கற்புமண முறை, வேளாள ருக்கும் ஆகிய காலமும் உண்டு’ என்பது இப்பாடலின் பொருள். இதில், மேலோர் மூவர்- கீழோர் என்பது முதல் மூன்று பிரிவினர் மற்றும் நான்காம் பிரிவினர் என்ற வரிசை பிரித்தலே அன்றி, பாகுபாடு அல்ல.

கட்டுரை எழுதும் போது “மேலது, கீழது” என்று குறிப்பிடும் முறை உண்டு. இதன் பொருள் முன்னர் சொன்னது, பின்னர் சொன்னது என்பதாகும்; மேலானது, கீழானது என்பது அன்று.

இது பாகுபாடுதான் என்றால், வேளாளரைக் கீழ்நிலை யில் வைத்திருந்ததா தமிழ்ச் சமூகம் என்ற கேள்விக்கு திரு.முருகேசன் விடையளிக்க வேண்டும். அவ்வாறு விளக்குவதே ஆய்வு. ஒரு சொல்லை மட்டும் பிடித்துக்கொண்டு, அச் சொல் எந்த இடத்தில் எந்தக் காலத்தில் பயன்படுத்தப்பட்டது எனப் பாராமல், அவதூறுகளை வீசுவது முறையல்ல.

நாமறிந்த தமிழர் வரலாற்றில், வேளாளருக்கு மிகுந்த முக்கியத்துவம் வழங்கப்பட்டுள்ளது. வேளாளர்களைத் தமிழ்ச் சமூகம் கீழ்நிலையில் வைத்திருந்தது என்ற கருத்தை முன்வைத்தால், தமிழ் ஆய்வுலகம் ஏற்காது. திராவிட “ஆய்வுலகத்திற்கு” இது உவப்பான கருத்தாக இருக்கலாம்.

“திராவிடம்’ என்னும் சொல் லுக்கு திரு.முருகேசன், பல விளக்கங் களைக் கொடுக்கிறார். அவை அனைத்துமே, “பிற மொழியினர் தமிழரைத் திராவிடர்’ என்று அழைத்தனர்’ என்ற முடிவில் போய்த்தான் நிற்கின்றன. தமிழர் தங்களைத் தமிழர் என்று அழைக்கும்போது, பிறர் திராவிடர் என்று அழைத்தால் என்ன வேறு பெயரிட்டு அழைத்தால் என்ன? நம் இனத்துக்கு வேற்று இனத்தவர்தான் பெயர் சூட்ட வேண்டுமா?

‘திராவிடர் என்றால் பார்ப்பன‌ர் வரமாட்டார்’ என்ற திராவிட வாதம், முற்றும் முழுதாக மறுக்கப்பட்டுவிட்டது. இதே தமிழ்த் தேசிய தமிழர் கண்ணோட்டம் 2010 ஏப்ரல் இதழில், பேரா.த.செயராமன், ‘திராவிடர் என்போர் தென்னிந்திய பார்ப்பன‌ரே’ என்ற ஆய்வைச் சான்று களுடன் வைத்துள்ளார். மார்ச்சு ஏப்ரல் இதழ்களில் வந்துள்ள (த.தே.த.க.) எனது கட்டுரைத் தொடரிலும் இதற்கான சான்றுகள் வைக்கப்பட்டுள்ளன. ‘இது யாரோ திரித்துவிட்ட கதை’ என்கிறார் திரு.முருகேசன். கதை திரிப்பதற்கா, இத்தனை வரலாற்றுச் சான்றுகள் முன்வைக்கப் படுகின்றன? ஒரு சான்றையேனும் மறுக்கும் ஆய்வு திராவிடக் கோட் பாட்டாளர்களிடம் உண்டா?

திராவிடர் என்றால் “தென்னிந்திய பார்ப்பன‌ர்” என்று நிறுவ, பிரிட்டானிகா என்சைக்ளோ பீடியாவில் இருந்தும் பேரா. த.செயராமன் சான்று காட்டியுள்ளார். பிரிட்டானிகா என்சைக் ளோபீடியா, திராவிடத்துக்கு உவப்பான ஆங்கில மொழிக் களஞ்சியம்தானே! உண்மையைச் சொன்னால் ஆங்கிலமும் கசக்குமோ!

திராவிடம் என்ற நிலப் பகுதியில் வாழ்ந்ததால், ஆரியப் பார்ப்பனர்கள் திராவிடர்கள் என்று அழைக்கப்பட்டனர் என்று புதுவிளக்கம் தருகிறார். தஞ்சாறூரில் வாழ்பவரைத் ‘தஞ்சாறூரான்’ என்று அழைப்பது போல் தான் இது என்கிறார். தஞ்சாறூரான் என்று சொல்வது அவ்றூரில் வசிக்கும் எல்லா சாதி மக்களையும் குறிக்கும். ஆனால், திராவிடர் என்ற சொல் தென்னாட்டில் வசிக்கும் பார்ப்பன‌ர்களை மட்டும் தான் குறிக்கும் என்று ஏராளமான தரவுகளுடன், பேரா. த.செயராமனும் நானும், தமிழர் கண்ணோட்டம் கட்டுரைகளில் குறிப்பிட்டுள்ளோம். எனவே, அவர் சொல்லும் தஞ்சாறூரான் உவமை பொருந்தாத ஒன்று.

பெரியார், தமிழ்த் தேசிய விடுதலைக் கருத்தியலில் தெளிவாகச் செயல்படவில்லை. அவர் முரண் பாடுகளுடன் இயங்கினார். தனித்தமிழ்நாடு வேண்டும் என்பார். தேசியம் என்றாலே பாசிசம் என்பார். இனப்பற்றோ மொழிப் பற்றோ எனக்கில்லை என்பார். கன்னியா குமரி மாவட்ட அளவு கிடைத்தாலும், வர்ணாசிரமம் இல்லாத நாடு இருந்தால் போதும் என்பார். தமிழ் மொழியை மறுத்து அவர் பேசியதும் எழுதியதும் ஏராளம். ஆகவே, தமிழ்த் தேசிய விடுதலை அரசியலுக்குப் பெரியாரைப் பின்பற்ற முடியாது என்பது என் கட்டுரையின் சாரம். ‘தனித் தமிழ்நாடுதான் பெரியாரின் இலக்காக இருந்தது’ என்கிறார் திரு.முருகேசன். பெரியாரது இலக்கு தனித் தமிழ்நாடு தான் என்றால், அவரது பாதையில் பயணிக்கும் எந்த இயக்கம் ‘தனித் தமிழ்நாடு அமைப்பது எமது கொள்கை’ என்று அறிவித்து உள்ளது என திரு.முருகேசன் விளக்க வேண்டும். திராவிட இயக்கங்கள் அனைத்துமே, இந்திய தேசியத்தின் கிளையாகச் செயல்படுகின்றன. தமிழக அரசுக்கும், தில்லி நாடாளு மன்றத்துக்கும் வாக்கு சேகரிக்கும் அல்லது வாக்குக் கேட்கும் கட்சி களாகத்தானே செயல்படு கின்றன! இதில் திராவிடத்திற்கு எங்கிருந்து, “தனித் தமிழ்நாடு” வந்தது?

மொழிப்போராட்டத்தில் ஈடுபட்ட மாணவர்கள் அனைவரும் திராவிட இயக்கத்தவர் அல்லர். மொழிப்போராட்டத்திற்கு அடித் தளமும் உந்துவிசையும் அளித்தது தி.மு.க. தான். மொழிப்போர் தீவிரமடைந்த பிறகு, ‘நடக்கும் கலவரங்களுக்கும் தி.மு.கவிற்கும் சம்பந்தமில்லை’ என அறிவித்தவர் அண்ணாதானே! களத்தில் பலியான 400க்கும் மேற்பட்ட தமிழ் மறவர்களைச் சொந்தம் கொண் டாடக்கூட ஒரு கட்சி இல்லை என்ற நிலை உருவானது யாரால் என்பதை வரலாறு அறிந்தோர் உணர்வர். எந்தக் காங்கிரஸ் கட்சி அம் மறவர்களைக் கொன்றதோ, அதே கட்சியுடன் கூட்

இருமொழிக் கொள்கையை உருவாக்கி தமிழை ஆங்கிலம் அடிமைப்படுத்த வழிசெய்ததுதான் அண்ணாவின் மொழிக் கொள்கை. இந்தியும், ஆங்கிலமும் எங்களுக்கு இணைப்பு மொழி அல்ல. தமிழே இணைப்பு மொழி என்ற ஒரு மொழிக் கொள்கை தமிழ்த் தேசியர்களால் உருவாக்கப் பட்டதாகும்.டணி அமைத்து வாக்குக் கேட்டதுதானே திராவிட இயக்கங்களின் வரலாறு!

‘திராவிடக் கட்சிகள் பார்ப்பன‌ ஜெயலலிதாவிற்கு வாக்கு கேட்பது ஏன்?’ என்ற கேள்விக்கு திரு.முருகேசன் அளித்துள்ள விடையின் சாரம், “கலைஞர் கருணாநிதியை எதிர்த்து அரசியல் நடத்த, இழந்தவற்றை அவரிடமிருந்து மீட்க” என்பதே ஆகும்.

‘தமிழர் என்றாலே அது தவறு. அப்படிச் சொன்னால் பார்ப்பன‌ர் வந்து விடுவார்கள்’ என்று கதைகட்டி, இன அடையாளத்தையே மறைத்த இயக்கத்தின் பிரதிநிதி, பார்ப்பன‌ர் ஒருவரை ஆட்சிக் கட்டிலில் அமர்த்தக் கூறும் காரணம் இதுதான்! பார்ப்பன‌ர் தமிழரை ஆட்சி செய்யத் துணைபோவதும், பார்ப்பன‌ ஆதிக்கத்தை எதிர்க்கத் தானோ?

சேரி என்றால், சேர்ந்து வாழும் இடம் என்று பொருள். சேரி என்றாலே தாழ்த்தப்பட்ட சாதியினர் வாழும் இடம் என்று கதை கட்டப்படுகிறது. இதை மறுக்கும் சான்றுகளை என் கட்டுரையில் முன் வைத்தேன். திரு.முருகேசன், ‘மேல்சாதிக்காரன் ஒருவனாவது கீழ்சாதிக்காரன் சேரியில் குடியிருந்தானா?’ எனக் கேட்கிறார். தமிழர் அரசாண்ட காலம் வரை, பள்ளர், பறையர், வள்ளுவர், நாவிதர், வண்ணார் உள்ளிட்ட அனைத்துமே குலங்களாகத்தான் இருந்தன. சாதிகளாக இல்லை. அவற்றின் மீது சாதி ஆதிக்கம் திணிக்கப்படவில்லை என்பது எனது கருத்து. சோழர்காலத்திலிருந்த வலங்கை இடங்கைப் பிரிவினருக்கும் இது பொருந்தும்.

பார்ப்பனருக்கும் சேரி இருந்தது. ஆனால், பார்ப்பனர்கள் பறைச் சாதியினரைத் தீண்ட மாட்டோம் என்று சொல்லவில்லை. அதற்கான உரிமையும் அவர்களுக்கு வழங்கப்படவில்லை.

சிலப்பதிகாரம் கூறும் புறஞ்சேரியில் பார்ப்பனர்களும் பாணர் குலத்தவரும் கலந்து வாழ்ந்தனர் என்பதையும் எனது கட்டுரையில் தெளிவாகக் குறிப்பட்டிருந்தேன். (சான்று: புறஞ்சேரி இறுத்த காதை) சாதி ஆதிக்கமே இல்லாத சமூகத்தில் மேல்சாதிக்காரர் கீழ் சாதிக்காரர் என்று பிரித்து, அவர்களுக்குள் ஏற்றத் தாழ்வு இருந்தது; இவர் அங்கு வாழமாட்டார். அவர் இங்கு வாழமாட்டார் என்று கதைகட்டும் திறனும் மரபும் தமிழியக் கோட் பாட்டாளனான எனக்கு இல்லை.

சேரிகள் என்பவை, தாழ்த்தப்பட்ட சாதியினருக்கான குடியிருப்பு களாக மாற்றப்பட்டது விஜயநகரப் பேரரசுக் காலத்தில்தான் என்கிறார்கள் ஆய்வாளர்கள். (தமிழகத்தில் விஜயநகர ஆட்சி, தஞ்சை சரசுவதி மகால் வெளியீடு 2007)

ஆனால், கிருதீண தேவராயர் மீது பழி விழாமல் காக்க திரு. முருகேசன் துடிப்பது ஏன் என்று விளங்கவில்லை.

‘கிருதீணதேவராயர் தன் மகனைக் கொன்ற சாளுவ திம்மா என்ற பார்ப்பன‌ அமைச்சரைக் கொல்வதற்கு ஆணை பிறப்பக்க வில்லை’ என்ற சான்றை அவர் கேலி செய்கிறார். கிருதீண தேவராயர் ஆட்சிக் காலத்தில் எந்த பார்ப்பன‌ரும் எந்தக் குற்றத்திற்காகவும் தண்டிக்கப் படவில்லை என்ற வரலாற்றை முன்வைத்து அதற்கான முகாமைச் சான்றாகவே, சாளுவதிம்மா குறித்த செய்தியைக் குறிப்பட்டேன். ஓர் அரசன் தன் நாட்டில் எந்த பார்ப்பன‌ரும் தண்டிக்கப்பட மாட்டார் எனச் சட்டம் இயற்றினார் என்ற உண்மை திரு.முருகேசனுக்குச் சுடவில்லை. மாறாக, ‘ராஜராஜ சோழன் தன் அண்ணன் ஆதித்த கரிகாலனைக் கொன்ற பார்ப்பன‌ர்களைத் தண்டிக்கவில்லை’ என்று தமிழ்ப் பேரரசன் மீது பாய்கிறார். இதுதான் திராவிடப் பற்றோ!

தமது வாதத்தை வலுப்படுத்த திரு.முருகேசன், நீலகண்ட சாஸ்திரியைத் துணைக்கு அழைக் கிறார். சோழர் காலம் குறித்த பல தவறான முடிவுகளை முன் வைத்தவர் நீலகண்ட சாஸ்திரி. “சோழர் காலத்தில் பார்ப்பன‌ர்களுக்கு சிறப்பான மரியாதை அளிக்கப் பட்டது” என்று பொய்யாக, தவறாக எழுதியவர் இவர். தமது சாதியின் பெருமையைப் போலியாக வடித்துக் கொண்டவர் என்றும் சாஸ்திரி மீது ஆய்வுலகில் குற்றச் சாட்டு உண்டு.

ஆதித்த கரிகாலனைக் கொலை செய்தோர் குறித்த உடையார் குடிக் கல்வெட்டுகள் பற்றி ஆய்வு செய்த முனைவர். குடவாயில் பாலசுப்ரமணியம், கூறும் கருத்துகள் சிலவற்றைக் காண்போம்.

· ‘உடையார்குடிக் கல்வெட்டுச் சாசனம் என்பது கரிகாலனைக் கொலை செய்தவர்கள் யாவர் என்பதை ஒரு வரியில் கூறும் கல்வெட்டே அன்றி, அக்கொலை பற்றிய பிற செய்திகளையோ அல்லது அவர்களுக்குக் கொடுக்கப்பெற்ற தண்டனை பற்றியோ விவரிக்கும் சாசனமாகாது’

· ‘இராஜராஜ சோழன் குற்றம் செய்த பார்ப்பன‌ர்களைக் கொல்லாது விடுத்தான் என்பதும் சான்றுகள் இன்றிக் கூறப்பெறும் கூற்றாகும். இராஜராஜன் மேலைச் சாளுக்கிய மன்னன் சத்தியாச்சரியனுடன் போரிட்டதைக் கூறும் சாளுக்கிய நாட்டுக் கல்வெட்டுகள் அவன் அந்நாட்டில் பார்ப்பன‌ர்களைக் கொன்றவன் என்று குறிப்பிடுகின்றன’

(உடையார்குடிக் கல்வெட்டு ஒரு மீள்பார்வை, முனைவர் குடவாயில். பாலசுப்ரமணியன் /கோயிற்களஞ்சியம் வெளியீடு, தஞ்சை-7)

‘பிரமதேயங்களில் அரசன் ஆதிக்கம் செல்லாது’ என்பதும் நீலகண்ட சாஸ்திரியின் கற்பனைக் கதைதான். இதுகுறித்த எண்ணற்ற சான்றுகளை, முனைவர் மே.து.ராசு குமார் எழுதிய “சோழர்கால நிலவுடைமைப் பின்புலத்தில் கோயில் பொருளியல்” எனும் நூலில் இருந்து காட்டியுள்ளேன்.

திரு.முருகேசன், நீலகண்ட சாஸ்திரியைத்தான் ஆய்வாளராக மதிப்பார் போலும்!

திராவிடக் கோட்பாட்டாளர்கள் பொதுவாகவே, பார்ப்பன‌ரல்லாத ஆய்வாளர்களின், குறிப்பாக தமிழிய ஆய்வாளர்களின் முடிவு களை மதிப்பதில்லை. அதன் தொடர்ச்சியே இது.

திராவிடக் கட்சிகள் தாழ்த்தப்பட்ட மற்றும் பிற்படுத்தப் பட்ட மக்களுக்கு இடஒதுக்கீடு கோரியதையும், வழங்கியதையும், சாதி இழிவுகளுக்கு எதிராகப் பரப்புரை செய்ததையும் தனிப் பெரும் சாதனையாக திரு.முருகேசன் கூறுகிறார். காங்கிரஸ் கட்சிக்கு கூட, பெருமைப்பட்டுக் கொள்ள அதன் ஆட்சிக்கால சாதனைகளும் விடு தலைப் போராட்ட கால சாதனை களும் உண்டு. தீண்டாமைக்கு எதிராக காந்தியாரின், காங்கிரசாரின் பரப்புரையும் போராட்டங்களும் நடந்துள்ளன.

ஆங்கிலேயர் ஆட்சியில் கூட மக்களுக்கு சில நன்மைகள் நடந்துள்ளன.

கோட்பாடுகள் குறித்து திறனாய்வு செய்யும் போது, காங்கிரஸ் மற்றும் ஆங்கிலேய ஆட்சிகளை எவ்வாறு வரை யறுப்பது? காங்கிரஸ் பார்ப்பனியச் சார்புள்ள இந்தியத் தேசியக் கட்சி என்றும் அது தமிழ்த் தேசியத்திற்குப் பகை சக்தி என்றும் வரையறுக்க வேண்டும்.

ஆங்கிலேயர் ஆட்சி ஏகாதிபத்திய நலன் கொண்ட காலனியக் கோட்பாடு கொண்டது என்று திறனாய்வு செய்தால் அவ்வாட்சிகள் செய்த சில நன்மைகளைக் காட்டிக் குறுக்குச்சால் ஓட்டுவது தர்க்கமன்று.

திராவிட இயக்கம் தந்த இட ஒதுக்கீடு மட்டும் இல்லை யென்றால், ‘செந்தமிழன் எங்காவது பண்ணையில் கிடைமாடு மேய்த்து வயிறு கழுவிக் கொண்டிருப்பார்’ என்கிறார் திரு.முருகேசன்.

நான், பி.காம் மற்றும் முதுகலைத் தமிழ்ப் பட்டம் பெற்றுள்ளேன்.

இன்று சொந்த மண்ணில் இயற்கை வேளாண்மை செய்கிறேன். என் தோட்டத்தில் ஆடு, மாடுகளும் உண்டு. அவற்றை மேய்ப்பதில் பெருமையே தவிர, இழிவு இல்லை.

நான் மட்டுமல்ல, என்னைவிட படித்த பலர் கூட பணம் சம்பாதிக்கும் வாய்ப்புகளை உதறிவிட்டு இயற்கை வேளாண்மை யில் ஈடுபட்டு வருகின்றனர்.

கிராம வாழ்க்கையை, வேளாண்மையை, ஆடு, மேய்த் தலை இழிவாகப் பேசுவது முதலாளியவாதிகளுக்கு மட்டு மின்றி, திராவிடக் கோட் பாட்டாளர்களுக்கும் வழமை யான ஒன்று.

நவீனம், முன்னேற்றம் என்ற பெயர்களில் மேற்கத்திய வாழ்முறையை உச்சி மேல் வைத்து பாராட்டுவதும், இவர்களது இயல்பு. புலவர் முருகேசனிடமும் அது வெளிப்படுகிறது.

ம.செந்தமிழன் கட்டுரைத் தொடருக்கு புலவர் சி.முருகேசன் எதிர்வினை!

தோழர் ம.செந்தமிழன் எழுதிய தமிழர் மரபும் திராவிட அவதூறும் கட்டுரைத் தொடருக்கு புலவர் சி.முருகேசன் அவர்கள் எழுதிய எதிர்வினைக் கட்டுரை இது.
1912ல் நடேசனரால் தொடங்கப்பட்ட திராவிட சங்கம் இன்றைய திராவிட முன்னேற்றக் கழகங்களாகி விட்ட அதன் படிநிலை வளர்ச்சிக் காலத்தில் திராவிட இயக்கம் சாதித்தவைகளை, பெற்ற வெற்றிகளை இந்தியத் துணைக் கண்டத்தில் வேறு எந்த இயக்கமும் பெற்றதில்லை. அத்தகைய திராவிட இயக்கம் தமிழினத்திற்கும் அதன் பண்பாட்டுக் கலை நிலைக்கும் தீங்கிழைத்துவிட்டதாகப் புனைந்தெழுதியுள்ளார், ம.செந்தமிழன்.

திராவிடம் பேசுவோர் தமிழ் மரபுகள் ஏற்றத் தாழ்வுகள் மிக்கது, பெண்ணடிமைத்தனமானது, தமிழர்கள் மூடநம்பிக்கை உடையவர்கள், தமிழர்களுக்கென்று தனிப்பண்பாடு கிடையாது, சாதி ஒடுக்குமுறை உள்ளது என்று பழி சுமத்துவதாக குறைபட்டுக் கொள்வதோடு இவை போலிக் குற்றச்சாட்டு என்று புலம்புகிறார்.

திராவிடம் பேசுவோர் தமிழர்கள் மேல் இவற்றைக் குற்றச்சாட்டாகக் கூறவில்லை. ஆரியக் கலாச்சாரத் தாக்கத்தால் இந்த நிலையடைந்து விட்டீர்களே இவற்றைக் களைந்தெறிந்து விட்டு விழித்தெழுங்கள் என்று தட்டியெழுப்பினர் என்பது தான் உண்மை.

தொல்காப்பியத்தில் பெண்ணடிமை சொல்லப் படவில்லையா? கற்பிற்கு விளக்கம் சொன்ன தொல்காப்பியர்,

கொளர்குரிமரபின் கிழவன், கிழத்தியை கொடைக் குரிமரபினோர் கொடுப்பக் கொள்வதுவே என்றார்.

கொடுப்பதற்கும் வாங்குவதற்கும் பெண் என்ன கடைச் சரக்கா? காமக்கிழத்தி, காதற்பரத்தை, சேரிப்பரத்தை என்றெல்லாம் இனம் பிரித்துக் காட்டுகிறாரே தொல்காப்பியர். பெண்களென்ன போகப் பொருளா? ஆணை இப்படியெல்லாம் பாகுபடுத்த வில்லையே தொல்காப்பியர். ஒரு ஆண் குடும்பத்தலைவி இருக்கும் பொது காமக்கிழத்தியாகவே வேறொருத்தியிடம் தொடர்பு கொள்ளலாம்; சேரிப்பரத்தை அவனுடைய குடும்பத்தலைவிக்கு அந்த உரிமையெல்லாமில்லை? தமிழ் மரபில் பெண்ணடிமைத்தனம் இல்லையா?

தமிழ் மரபு ஏற்றத்தாழ்வு இல்லாததா அதையும் அந்தத் தொல்காப்பியரே சொல்லியுள்ளார். “மேலார் மூவர்க்காகிய கரணம் கீழோர்க்காகிய கால முமுண்டே” ஏற்றத் தாழ்வில்லை என்பவர் மேலோர், கீழோர் என்று தொல்காப்பியர் கூற்றுக்கு என்ன விளக்கந்தருவாரோ?

தொல்காப்பியம் அரசுருவாக்கக் காலத்தில் தோன்றிய நூல், ஆரியப் பார்ப்பனர்களே அரசுருவாக்கத்தைச் செய்தனர் என்றால் தொல்காப்பியக் காலம் கி.மு. 700 என்பர். நிலந்தருதிருவின் பாண்டியன் அவையில் அரங்கேறியதாக் கூறுகின்றனர் ஆய்வறிஞர்கள். 2700 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தமிழனுக்கு அரசு என்று ஒன்று இருக்கவில்லையா? தமிழன் அரசமைக்கத் தெரியாதவனா? நாடோடிகளாக அலைந்து திரிந்தானா?

ஆரியர் இந்தியாவிற்குள் நுழைந்தகாலம் கி.மு. 1500 தலைக்கழகக் காலம். கி.மு. 5500. பாண்டியவேந்தன் காய்சின வழுதி என்பவன் தலைக்கழகத்தை நிறுவினன் என வரலாறு கூறுகிறது. அவனுக்கு எந்த ஆரியப் பார்ப்பான் அரசுருவாக்கிக் கொடுத்தான்.

தெலுங்கு, கன்னடம், மலையாளம் தமிழின் வேரிலிருந்து பிரிந்தவை என்றால் அதைப் பேசுவோரெல்லாம் பாரசீகத்திலிருந்து வந்தவர்களா? அவர்களும் அந்தத்தமிழைப் பேசிய தமிழன் வேரிலிருந்து பிரிந்தவர்கள் தானே. இவர்கள் அனைவரையுங் குறிக்கவே திராவிடம் என்ற சொல்லை வரலாற்றாளர்கள் கையாண்டார்கள். அச்சொல் கூட வடசொல் என்பர். அது வடசொல்லல்ல வடவாரியர்கள் தமிழம் என்ற சொல்லைத் திரித்துச் சொன்ன தமிழின் திரிசொல்லே.

பண்டைத் தமிழர்கள் இடப்பெயர்களை யவனம், கிரேக்கம், ஈழம், கடாரம், சாவகம், புட்பகம் என்று அம்சாரியை பெய்து வழங்கினர். அந்த வரிசையில் தமிழம் என்ற நிலப்பகுதியை பிறமொழியினரான ஆரியர் ‘ட்ரமிளம், ட்ரவிடம், திராவிடம்” எனத் திரித்து வழங்கினர். 200 ஆண்டுகட்டு முன்வந்த வெள்ளையர் தஞ்சாறூரை டேஞ்சூர் என்றும் திருச்சியை ட்ருச்சி என்றும் ஆக்கிவிட்டுப் போய் விட்டனரே, இந்த விளக்கத்தின் பிறகாவது திராவிடம் இனத்தின் பெயரென்பதையும், மொழி திரிந்து இனந்திரிந்து அதுவே மரபினத்தின் பெயரான தென்பதை அறிந்து கொள்வார் என நம்புகிறேன்.

பெரியாரின் மொழிக் கொள்கையில் எந்தக் குழப்பமுமில்லை. அவர் இருபதாம் நூற்றாண்டின் இணையற்ற சிந்தனையாளர். அறிவியல் வளர்ச்சிக் கேற்றவாறு மொழி வளர்ச்சியடைய வேண்டுமென்று எண்ணியவர். அதற்கேற்ற வகையில் எழுத்துச் சீர்திருத்தம் தந்தவர். பழையன கழிதலும் புதியன புகுதலும் வழுவல காலவயத்தினானே என்ற நன்னூலார் வழியைப் பின்பற்றாமல் பழையதையே கட்டியழு வோரைத் திட்டித் திருத்துவதற்காக அவ்வப்போது, சில கடுஞ்சொல்லை வீசியிருக்கிறார். அதைப் பொறுக்கி வைத்துக் கொண்டு வரலாறு பேசுவது வாய்மையாகாது.

கோவிலுள் புகுந்துவிட்ட வடமொழியை வெளியேற்ற எழுந்ததே பக்தியக்கம் என்பதைக் கூட அறிந்து கொள்ளாமல் கோவிலில் தமிழும் பாடினார் என்பது குப்புறவிழுந்தும் மீசையில் மண் ஒட்டவில்லை என்பது போலத்தான்.

வந்தேறிகளான ஆரியர்களுக்கு நிலங்கொடுத்ததே முட்டாள்தனம், ஆரிய மாயையில் பெற்ற அடிமைத் தனம் என்கிறது திராவிட இயக்கம்.

ஆரியத்தை வெறுக்கும் திராவிடர் பார்ப்பன செயலலிதாவிற்கு வாக்குக் கேட்பதேன்? இந்தக் கேள்வி நல்ல கேள்வி, நியாயமான கேள்வியுங்கூட. பேரறிஞர் அண்ணாவால் தொடங்கப்பட்டு அறிவியக்கமாக வளர்ந்து, களம் பல கண்டு பலிபல கொடுத்த இயக்கம் தன் பெண்டு தன் பிள்ளை வீடு வாசல் இவையுண்டு தானுண்டு என்றலையும் சின்னதோர் கடுகு போலுள்ளங்கொண்டோர் அண்ணாவின் இயக்கத்தைக் குடும்பச் சொத்தாக்கிவிட்டார். அதை மீட்டெடுக்க எந்த ஆயுதத்தையுங் கையிலெடுக்கலாம் என்ற நிலைப்பாடே இது. நிரந்தரமல்ல.

தமிழ் மரபு ஆரியத்தை ஆதரித்தது என கதைகட்டவில்லை திராவிட இயக்கம். ஆரியத்திற்கு அடிமையாகிவிட்டது என சுட்டிக்காட்டி தட்டி எழுப்பியது. கதை கட்டுகிறார்கள் என்று சொல்லிவிட்டு இவரோ ஆரியக் கூறுகள் மிகுந்ததும் உண்டென்கிறார் இது என்ன தர்க்கமோ?

தமிழ் மரபு சாதியம் நிறைந்தது என்று திராவிட இயக்கம் கதை கட்டிவிட்டதாகச் சொல்லிவிட்டு இவரோ வலங்கை, இடங்கை கதையெல்லாம் சொல்கிறார். வண்ணார், நாவிதர், கொல்லர், தச்சர் என்று சாதிப் பட்டியலிடுகின்றார். வண்ணானும் தச்சனுங் கொல்லனு தங்களுக்குள் மணவுறவு கொண்டு வாழ்ந்தனரா?

திராவிடர் என்பதன் உண்மையான பொருள் தென்னாட்டுப் பார்ப்பன‌ர் என்று யாரோ திரித்துவிட்ட கதையை மேற்கோள்காட்டுகிறார். இவர் காட்டும் அந்த ஆதாரத்தில் கூட அவர் சரியாகத்தான் சொல்லியுள்ளார். திராவிடம் என்ற சொல் தமிழ், தெலுங்கு, கன்னடம், மலையாளம், துளு ஆகிய நிலப்பகுதிகளைக் குறிக்கிறது என்று தெளிவாகவே கூறியுள்ளார். இதிலிருந்து என்ன தெரிகிறது. தஞ்சாறூரான், மதுரையான், இராமநாத புராத்தான் என்று கூறிக் கொள்வது போல தாம் வாழும் நிலத்தை வைத்துத் தங்களை திராவிடன் என்று கூறிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆகவே இது இனச்சுட்டுப் பெயரல்ல இனச்சுட்டுப்பெயரானால் வடக்கே இருந்த பார்ப்பன‌ர்களும் தங்களை பாஞ்சால திராவிடன், வங்கத் திராவிடன் என்று கூறிக் கொண்டிருப்பார்கள். பக்தி இயக்கத்தில் ஒருவரான திருஞானசம்பந்தரையே திராவிட சிசு என்றுதான் அழைத்தனர்.

திராவிடன்தான் ஆரியன் என்று சொல்லி விட்டு சான்று கேட்டால் தமிழனையா காட்டுவதென்கிறார். தமிழனைத்தான் ஆரியன் திராவிடன் என்று அழைத்தான். பிற்கால வரலாற்றாளர்கள் அதையேக் குறியீடாக்கிவிட்டனர். அவர்களுக்குப் புரிய வேண்டும் என்பதற்கே தமிழனைக் காட்டுகிறோம். இதிலென்ன பெரிய குறையைக் கண்டுவிட்டீர்?

சேரியென்பது சேர்ந்து வாழுமிடம். புறத்தே உள்ள குடியிருப்பு என்பது எல்லாம் தெரிந்ததே. அதில் அந்தந்த சாதியினர் மட்டும் தான் வாழ்ந்தனர் என்ற அவசர முடிவை தவிர்க்கவே சிலப்பதிகாரத்தைக் காட்டினாராம். அந்தந்த சாதியினர் மட்டும் சேர்ந்து வாழ்ந்ததால் தான் அதற்கு சேரி என்று பெயர் வந்தது. பறையர்கள் வாழும் சேரி பறச்சேரி, பார்ப்பனர்கள் வாழும் சேரி பார்ப்பனச்சேரி பறச்சேரியில் பார்ப்பனர் குடியிருந்ததாகச் சொல்லவில்லையே. கைப்புண்ணுக்குக் கண்ணாடியா வேண்டும். இன்றும் தமிழ்நாட்டு ஊர்ப்புறங்களில் உள்ள சேரிகளில் மேல் சாதியென்று சொல்லிக் கொள்கிற யாராவது ஒருவராவது குடியிருப்பதாகக் காட்ட முடியுமா? மேல் சாதி வேண்டாம். பறச்சேரியில் பள்ளர் குடியிருப்பதாகச் சொல்ல முடியுமா? 21ஆம் நூற்றாண்டிலேயே இதுதானே விதி. இதில் திராவிட இயக்கம் பொய்களைப் பரப்பவில்லை. அவர்களைத் தலைநிமிரச் செய்தது. தோளில் துண்டு போட முடியாது, காலில் செருப்பணிய முடியாது. எழுபது வயது கிழவனை ஏழு வயது சிறுவன் ‘ஏய் முனியா’ என்று பேர் சொல்லிக் கூப்பிடுவான். எழுபது வயதுக் கிழவனும் ஏன் சாமி என்று வந்து நிற்பான். இதையெல்லாம் மாற்றியமைத்தது திராவிட இயக்கம். அவர்களைத் தலை நிமிர வைத்தது மட்டுமல்ல மேட்டுக்குடி இளைஞர்களையும் பகுத்தறிவு பெறச் செய்து அவர்களின் தோளில் கைபோட்டுத் தோழனாகப் பழக வைத்தது திராவிட இயக்கம். சிலப்பதிகாரமே புறஞ்சேரி என்று தானே சொல்கிறது. தனியான ஊர் என்று சொல்லவில்லையே இதைக்கூடப் புரிந்து கொள்ளாமல் இதை மேற்கோள் காட்டுவோரின் அறிவை அளக்க அந்த மேற்கோளே போதும்.

உடையார் குடிக்கல்வெட்டை மேற்கோள் காட்டும் இவர் அந்தக் கல்வெட்டுச் செய்தியை முழுதும் படிக்கவில்லை போலும். உடையார் குடிக்கல்வெட்டுச் செய்தி இதோ. “சுந்தரச்சோழன்(957-983) இராசராசனின் தந்தையாவான். இராசராசன் சிறுவனாக இருந்த போது அவனின் அண்ணனும் மாவீரனுமாகத் திகழ்ந்தவனுமாகிய ஆதித்த கரிகாலனுக்கு சோழப் பேரரசில் இளவரசுப்பட்டம் கட்டப்பெற்றது. பாண்டியர்களுடன் நடந்த போரில் ஆதித்த கரிகாலன் மாபெரும் வெற்றியைப் பெற்றான். அதனால் பாண்டியனின் முடித்தலை கொண்டவன் என்ற விருதையும் பெற்றான். ஆதித்த கரிகாலனை கி.பி. 965இல் அரசப் பதவியிருந்த பார்ப்பனர்கள் சூழ்ச்சியால் கொன்றுவிட்டனர். கொலையாளிகள் யாரெனத் தெரிந்தும் சுந்தரச்சோழனால் அவர்களைத் தண்டிக்க முடியவில்லை. விசாரணைக்குக் கூட ஆணையிட முடியவில்லை. துயரத்தில் நொந்து மடிந்தான். அதன்பின் ஆட்சிக்கு வந்த உத்தமச்சோழன் அவர்களை தண்டிக்க ஆணையிட முடியவில்லை. ஏன்? கொலையாளிகள் அனைவரும் பார்ப்பனர்கள். அவர்கள் வாழ்ந்தது ஒரு பிரம்மதேயத்தில். பார்ப்பனர்களுக்கு தானம் வழங்கும்போதே குடிநீக்கியும், கோல்நீக்கியும் தான் தானம் வழங்குவது வழக்கம். குடிநீக்குதல் என்றால் மன்னனின் ஆளுகைக்குட்பட்டக் குடிமக்களிலிருந்து அவர்களை நீக்கிவிடுவது. கோல் நீக்குதல் என்றால் மன்னனின் ஆட்சியதிகாரத்தை அப்பகுதியிலிருந்து நீக்கிக் கொள்வது. மன்னனின் ஆளுகைக்குட்படாத மக்களை - மன்னனின் ஆளுகை எல்லைக்கப்பால் உள்ள மக்களை மன்னன் தண்டிக்க முடியாது. ஆதித்த கரிகாலனைக் கொன்ற பார்ப்பனர்கள் சோழப்பேரரசின் உயர்ந்த பதவிகளில் இருந்தவர்கள். அவர்கள் மேற்கண்ட பிரம்மதேயமான அவர்களின் சொந்த ஊர்களில் மகிழ்ச்சியோடு வாழ்ந்து வந்தனர்.

“பார்ப்பன‌ன் கொடிய குற்றங்களைச் செய்தாலும் கொலையே செய்தாலும் அவனைத் துன்புறுத்தாமல் அவன் பொருளை அவனிடம் கொடுத்து அயலூருக்கு அனுப்பிவிட வேண்டும்” - மனுதருமம் 8 -380.

இந்நிலையில் 20 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு கி.பி. 985இல் பட்டத்திற்கு வந்த இராசராசன் முன்றாண்டுகளுக்குப் பிறகு 988இல் அந்தக் கொலையாளிகள் மீது நடவடிக்கை எடுக்கும்படி அவ்றூர்ச் சபையோருக்கு ஓலையனுப்பினான். அப்போதும் அவர்களைத் தண்டிக்கும்படி ஓலையில் எழுதவில்லை. அவர்களின் சொத்துகளை விற்று கருறூறூத்தில் கட்டிவிடும்படித்தான் எழுதினான். ஊர்ச்சபையோரும் அக்கொலையாளிகளில் ஒருவனும் முக்கியக் குற்றவாளியின் தம்பியுமான மலையனூரான், அவன் மகன் அவன் தாய் ஆகியோரின் சொத்தை விற்று, விற்ற தொகை 112 கழஞ்சுப் பொன்னையும் கருறூலத்தில் கட்டிவிட்டனர். (உடையார் குடிக்கல்வெட்டு, பதிப்பாசிரியர் நீலகண்ட சாத்திரி)

மண்ணின் மைந்தனை, பேரரசனின் மகனை வந்தேறிப் பார்ப்பனர்கள் கொலை செய்துவிட்டு இந்த மண்ணிலேயே மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்தனர் என்றால், அது மனுதரும ஆட்சியல்லாமல் பார்ப்பனர்களைக் கட்டுப்படுத்தி வைத்திருந்த ஆட்சியாகுமா? திராவிட இயக்கத்தார் பொய்யான குற்றச்சாட்டைக் கூறுவதாகச் சொல்லும் மேற்கண்ட வரலாற்றை மறுக்க முடியுமா?

“தாழ்த்தப்பட்டவர், பிற்படுத்தப்பட்டவர் இவையிரண்டும் பிறவினைச் சொற்கள். எங்களை தாழ்த்தி விட்டார்கள். எங்களைப் பின் தள்ளிவிட்டார்கள். நாங்கள் வந்தேறிப் பார்ப்பனர்களால் தாழ்த்தப்பட்டுவிட்டோம், பிற்படுத்தப்பட்டுவிட்டோம். யார் யார் அப்படிச் செய்யப்பட்டவர்கள் என்று பட்டியலிட்டு நாங்கள் முன்னேறுவதற்கு, பழைய நிலைக்கு வருவதற்கு அரசு நடவடிக்கை யெடுக்க வேண்டும் என்பதற்கே மேற்கண்ட சொல்லாட்சியைப் பெய்தனர். இவற்றையெல்லாம் புரிந்து கொள்வதற்கு மொழியிலக்கண அறிவு வேண்டும்.
தாழ்த்தப்பட்டோர் என்ற சொல்லே கொடூரமாகத் தெரியுமிவருக்குத் தாழ்ந்து கிடந்தோரின் நிலையை எண்ணிப் பார்க்க முடியவில்லைபோலும். அவர்கள் அப்படிப் பட்டியல் போட்டுத் தமிழர்களைக் கைதூக்கிவிடவில்லையென்றால் கட்டுரையாளர் எங்காவது பண்ணையில் கிடைமாடு மேய்த்து வயிறு கழுவிக் கொண்டிருப்பார்.

தமிழர் மரபும் “திராவிட” அவதூறும் - 4

தமிழர் வரலாற்றின் மிக நீண்ட காலவெளியில் நிலவிய இரு வேறு சூழல்களைப் பதிவு செய்ய விரும்புகிறேன். தமிழர் ஆய்வில் ஈடுபடுவோருக்கும் தமிழர் வரலாற்றைத் திறனாய்வு நோக்கில் மட்டுமே அணுகுவோருக்கும் இந்த இரு சூழல்களுக்கும் இடையிலான முரண்பாடுகள் புதிய அடிப்படைகளை உருவாக்கும்.

சூழல் – 1


· ’சேரன் செங்குட்டுவன் முன் நால்வகை மறைகளைப் பாடும் பறையூர் கூத்தச் சாக்கையர்கள் வந்து ஆடினர்’ என்கிறது சிலப்பதிகாரம். (நடுகற்காதை:76-77)

இப்பாடலில், சாக்கையர்கள் ’நால்வகை மறையோர்’ என்றே அழைக்கப்படுகின்றனர். இவர்கள் ஊர் பறையூர் என்பதனால், இவர்கள் பறையர் ஆகின்றனர். நால்வகை வேதங்களையும் பாடி ஆடும் தொழிலில் பறையர் இருந்தனர் என்பதும், அவர்களுக்கு மறையோர் எனப் பட்டம் சூட்டப்பட்டதும் கவனிக்கத்தக்கது.

· கண்ணகியுடன் மதுரை செல்லும் வழியில் கோவலனைக் கண்டு மாதவி அளித்த தூதுக் கடிதத்தைக் கொடுத்தான் கௌசிகன் எனும் பார்ப்பனன். (புறஞ்சேரி இறுத்த காதை:48-54)

தலைவன் - தலைவியிடையே ஊடல் நேரும்போது அதைத் தீர்த்து வைக்கும் தூதுவராக பார்ப்பனர் பயன்படுத்தப்பட்டது தமிழர் மரபு (தொல்காப்பியம் -பொருளதிகாரம்)

· தலைவி தன் தோழியிடம், முந்தின நாள் தனக்கு நேர்ந்த அனுபவத்தைக் கூறுகிறாள்.

‘தோழி, ஊரே உறங்கிய பிறகு அழகிய போர்வை ஒன்றைப் போர்த்திக்கொண்டு என் காதலனுக்காக அங்கே நின்றிருந்தேன். அப்போது ஒருவன் வந்தான். மயிர் சொட்டையாய்ப் போன வழுக்கைத் தலை; அதன் மேல் ஒரு முக்காடு; கருங்குட்டத்தால் குறைந்துபோன கால் கைகள்! ஒழுக்கங்கெட்டவன்! அவன் யார் தெரியுமா? நம் சேரியை விட்டுப் போகாது வந்து கிடக்கும் பார்ப்பான் தானடி அவன்!

அவன் என்னையே பார்த்தான்; மண்டியிட்டான்; பணிந்தான் வைக்கோலைக் கண்ட கிழட்டு எருது போல ஆசை கொண்டவனாகி என்னைவிட்டுப் போகாமல் சுற்றிச் சுற்றி வந்தான்.அந்த ‘முது பார்ப்பானின்’ மீது கை நிறைய மணலை அள்ளி வீசினேன். அவன் உரக்கக் கத்தினான்; கதறினான். புலியைப் பிடிக்கப் போனால் குள்ள நரி வந்து விழுந்தது போல் இருந்ததடி என் நிலைமை. நல்ல கூத்துதான் போ!’ (குறிஞ்சிக் கலி 29)

இப்பாடலில் இம்முது பார்ப்பான், ’இவ்வூர்ப் பலியை நானே கொள்வேன்’ என்கிறான். பூசைக்குப் படைக்கப்படும் பொருட்களை உண்டு வாழும் பார்ப்பனன் என்பது இதன் பொருள். ஆகவே, இப்பார்ப்பான் ஆரியப் பார்ப்பான் தான்; தமிழ் அந்த ணனோ, கணிய மரபு அறிவாளரான பார்ப்பனரோ இல்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

சூழல் -2


தாழ்த்தப்பட்ட சாதிகளின் பிரதிநிதியான ராவ் பகதூர் எம்.சி.ராஜா, பிரிட்டானிய ஆட்சியாளர்களிடம் 1929 ஆம் ஆண்டு வைத்த கோரிக்கைகளில் சில:

· ’தாழ்ந்த வகுப்பார் திறமையானவர்களென்று பல விவசாய நிபுணர்கள் தெரிவித் திருக்கிறார்கள். அவர்களுக்குக் கல்வி கற்பித்துத் தற்காலத்திய கருவிகளைக் கொண்டு பயிரிட அவர்களைக் கற்பிக்கச் செய்தால் அவர்கள் திறமைசாலிகளாக சிறந்த கல்விமான்களாக ஏற்படுவார்கள். மென்மேலும் அவர்கள் முன்னோர்களில் பலர் சிறந்த கல்விமான்களாகவும் ஞானி களாகவும் இருந்தார்கள். வள்ளுவர், கபிலர், அவ்வையார் ஆகிய இவர்கள் பல அருமையான பாடல்கள் பாடியிருக்கிறார்கள். நந்தனாரும், திருப்பாணாழ்வாரும் சிறந்த ஞானிகளாக விளங்கினார்கள்’

· ’சமீபத்தில் என்னுடைய சென்னை மாகாணத்தில் தீண்டப்படாதார் ஒருவர் வீதியில் சென்றதற்காக அவரைச் சில இந்துக்கள் கடுமையாக அடித்துக் கொன்றார்கள்.

· நற்குணம் வாய்ந்தவர் ஒருவர் தண்ணீர் ஊற்றுவார் என்று நினைத்து, தாழ்ந்த வகுப்பார் ஒருவர் தம்முடைய தோண்டியைக் கிணற்றுக்கருகில் வைத்துவிட்டு, ஒதுங்கியிருந்து, அதில் தண்ணீர் ஊற்றியபின் அதை அவர் எடுத்துச் செல்வதாக ஐக்கிய மாகாண அரசாங்கத்தார் எங்களுக்குத் தெரிவித்தார்கள். யூனியன், தாலுகா, ஜில்லா சபைகள் அங்கத்தினர்கள் வசித்திருக்கும் கிணறுகளிலிருந்து தண்ணீர் கொண்டு போவதற்கு தாழ்ந்த வகுப்பாரை அனுமதிக்க வேண்டும்’

· ’தாழ்ந்த வகுப்பார் எனும் பிரிவில் கள்ளர் எனும் சாதியினரையும் சேர்க்க வேண்டும். 1912 ஆம் ஆண்டு முதல் 1917 ஆம் ஆண்டு வரையிலான கல்வியைப் பற்றிய அறிக்கையில் கல்வி உத்தியோகஸ்தர் சர் என்ரி ஷார்ப் அவர்கள் வெளியிட்ட அறிக்கையில், கள்ளர் மற்றும் மலையில் வசிக்கும் சாதியார் சேர்க்கப்படவில்லை.’ (தாழ்ந்த வகுப்பார் கேட்கும் அனுகூலங்கள் -பதிப்பாசிரியர் வீ.ரேவதி, என்.சி.பி.எச் வெளியீடு 2009)

மேற்கண்ட இரு சூழல்களுக்கும் இடையில் நடந்தவையே தமிழர் வரலாற்றின் போக்கைத் திருப்பியவை. அறிவார்ந்த குலங்களாக விளங்கிய பறையர், பள்ளர், வள்ளுவர், கணியர், அம்பட்டர் உள்ளிட்ட அனைத்தும் குலங்கள் எனும் தகுதியை இழந்து சாதிகளாகின. சேவைத் தொழில் புரிந்து அண்டிப் பிழைத்து வந்த பார்ப்பனர் ஆதிக்கத்தின் உச்சத்திற்குச் சென்றனர். இந்த மாற்றத்திற்குப் பொறுப்பேற்க வேண்டியவர்கள்தான், தமிழர் மரபு பிற்போக்கானது எனக் கடந்த ஒரு நூற்றாண்டாகப் பரப்புரை செய்து வருகின்றனர்.

சோழர் காலத்தில் பார்ப்பனர்களுக்கு நிலக்கொடை அளிக்கப்பட்டது என்பது குறித்த புனைவுகள் சான்றுகளுடன் கடந்த பகுதியில் மறுக்கப்பட்டது. அப்பகுதியில் குறிப்பிடத் தவறிய முக்கியமான சேதி ஒன்று உண்டு.

சோழர்கள் பார்ப்பனர் களுக்கு வழங்கிய சதுர்வேதி மங்கலங்களில் சாகுபடி செய்யும் உரிமையும் அவர்களுக்கு இல்லை. அதாவது, உழுவித்து உண்ணும் உரிமையும் அவர்களுக்கு வழங்கப் படவில்லை. மாறாக, அக் கிராமத்திற்குரிய நிலத்திலிருந்து கிடைக்கும் வருவாயின் ஒரு பகுதி மட்டுமே பார்ப்பனர்களுக்கு வழங்கப்படும் என்பதே அச்சேதியாகும். (சோழர்கால நிலவுடைமைப் பின்புலத்தில் கோயில் பொருளியல் / மே.து.ராசுகுமார்)

நிலவுடைமைச் சமூக வளர்ச்சியில் தொழிற் பிரிவுகள் தோன்றின. சிறு கிராமம் தனக்கான உணவு உற்பத்தியிலும் கருவிகள் உற்பத்தியிலும் கூட்டாக ஈடுபட்ட காலம் முடிந்தது. வணிகம், ஏற்றுமதி, நிர்வாகம், போர்கள் உள்ளிட்ட புறக் காரணிகள் காரணமாக உற்பத்தியின் அளவு அதிகரித்தது. வேறு வகையில் சொல்வதென்றால், மிகை உற்பத்திக்கான தேவையை நிலவுடைமையின் வளர்ச்சி உருவாக்கியது. இதன் விளைவாக, உழவுத் தொழில் புரிவோரான வேளாளரும் உழவரும், பிற தொழிற் பிரிவினருக்குமான உணவுத் தேவையையும் அரச நிர்வாகத்திற்கான தேவைகளையும் ஈடுகட்டுமளவு உழைக்க வேண்டியிருந்தது. இவர்களுக்குத் தேவையான ஏர், கோடறி, மண் வெட்டி, பானை உள்ளிட்ட கருவிகளை அவ்வத் தொழிற் கலைஞர்கள் நிறைவு செய்தனர். இந்த முறையை ஒழுங்குபடுத்துவதில் சோழர் காலம் பெரும் வெற்றி கண்டது.

கோயில்களில் பணிபுரியும் அனைவருக்கும் இதே விதமான ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டன. அவற்றில் ஒன்றுதான் பார்ப்பனர்களுக்கு வழக்கப்பட்ட சதுர்வேதிமங்கலப் பங்குகள். அதாவது, பார்ப்பனர்கள் கோயில்களில் பணி புரிவதற்காக, அவர்களுக்கான உணவுத் தேவையை நிறைவு செய்யும் கிராமங்களே சதுர்வேதி மங்கலங்கள். இந்தச் சதுர்வேதி மங்கலங்களில் பார்ப்பனர்கள் கிராம சபை நிர்வாகத்திலும் ஈடுபட்டனர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. அதேவேளை, பார்ப்பனர்களுக்கு நிலங்கள் தானமாக வழங்கப்பட்டன என்பதும் அந்நிலங்களில் அவர்களே உழுவித்துப் பொருள் சேர்த்தனர் என்பதும் தவறான முடிவுகள் ஆகும்.

மங்கலமாக வழங்கப்பட்ட கிராமங்கள் என்றால், பார்ப்பனர்களின் முழு உரிமைக்கு விடப்பட்டவை என்ற பொருள் கிடையாது. மேலும், பிரமதேய கிராமங்களின் எல்லா நிலங்களும் பார்ப்பனர் பங்கிற்கு விடப்பட்டதும் கிடையாது. பின்வரும் கல்வெட்டுச் சேதிகளைக் கண்டு இக் கூற்றை உணரலாம்.



· நல்லூர் நாட்டு பிரமதேய கிராமங்களில் பார்ப்பனர்களுக்குக் கீழ்ப்பட்ட சாதியினர் குறிப்பிட்ட சில பணிகளுக்காக முன்பு காணியாகப் பெற்று அனுபவிக்கும் நிலங்களில் தற்போது குறிப்பிட்ட அப்பணிகளைத் தவறாமல் செய்துகொண்டு அவ்வுரிமையால் அனுபவிக்கப்பெறும் நிலங்களைத் தவிர, பணியாளர்கள் இல்லாமல் ஊர்ச் சபையினரிடமுள்ள நிலங்களை விற்குமாறு, இராசராசன் ஆணையிட்டார்.

குறிப்பிட்ட கோயிலில் பூசைகள் புரிந்த பார்ப்பனர், அக்கோயிலுக்கான நிலத்தில் பங்கு பெறுவதே பொதுவான வழக்கமாக இருந்தது. கோயில் பூசை செய்தல் என்பதும் அவர்களுக்கான நிரந்தர உரிமை அல்ல. அவ்வுரிமை விற்கத்தக்கதாகவும் இருந்துள்ளது. இதற்கான கல்வெட்டுச் சான்று:

· ’தஞ்சை நகரின் புறம்பாடியான கருந்திட்டைக்குடி மகாதேவர் கோயிலில் காணி பெற்றுப் பணி புரியும் (பூசை செய்யும்) கௌசிகன் கணபதி சூற்றி....பக்குடி சுதந்திர ஆகிய இருவரும் தஞ்சாவூர் வீரசோழப் பெருந்தெருவில் உள்ள திருவிதான சோமபிரான் கோயிற் காணி உரிமையுடைய ஆத்திரையன் சீதரந்தாழியான இராமீஸ்வரம் உடையானுக்குத் தங்கள் காணி உரிமைகளை (பூசை உரிமைகளை) விற்றனர்.

இதன்படி, ஒரு மாதத்திற்குரிய முப்பது நாட்கள் உரிமையில் கருந்திட்டைக்குடி மகாதேவர் கோயில் உரிமையில் இருபது நாட்களும் இவ்வூர்ப் பிடாரி கோயில் உரிமையில் இருபது நாட்களும், நந்தி மாகாளி கோயில் உரிமையில் இருபது நாட்களும், ஆத்திரையன் சீதரந்தாழியான இராமீஸ்வரம் உடையான் அனுபவிக்க கௌசிகன் கணபதி சூற்றியும், சுதந்தியும் உடன்பட்டு எழுதிக் கொடுத்துள்ளனர்.’ (மேலது - பக் 125)

இக்கல்வெட்டுச் சேதியில், பூசை உரிமைகளை விற்கும் கௌசிகனை அவனது பெயர் கொண்டு பார்ப்பனன் எனலாம்.. பூசை உரிமைகள் பார்ப்பனர் எனும் சாதிக்கு நிரந்தரமாக வழங்கப்பட்ட உரிமைகளாக இருக்கவில்லை. முறையறிந்த / திறனுடைய எவரும் பூசை செய்யலாம் என்பதே விதியாகும்.

இந்திய நிலப்பரப்பில், அரசு உருவாக்கம் எனும் கருத்தை ஆரிய பார்ப்பனர்கள் தங்கள் சுரண்டலுக்கானதாக உருவாக்கிக் கொண்டனர். அர்த்த சாத்திரம் வரிக்கு வரி இதைத்தான் வலியுறுத்துகிறது. தமிழரிடையே அரசுகள் உருவாகத் தொடங்கியபோது, ஆரிய பார்ப்பனர்களின் தேவை தமிழ் வேந்தர்களுக்கு உருவாகிவிட்டது. ஆரியரது கருத்தியல் கலப்பின்றி தமிழர் அரசு உருவாக்கம் நடக்கவில்லை. ஆரியருக்கு முற்பட்ட தமிழர் அரசுகள் அனைத்தும் குறுநிலங்களாகவும் இனக்குழு அரசுகளாகவுமே இருந்தன. இந்தச் சிறு அலகுகள் ஒழிக்கப்பட்டுப் பேரரசுகள் உருவாகத் தொடங்கிய காலத்தில்தான் ஆரிய பார்ப்பனருக்கான செல்வாக்கு தமிழகத்தில் உறுதிப்பட்டது.

கடல்கோளில் மூழ்கி அழிந்த முதற் சங்க அரசுகளுக்கு எனது இந்த வரையறை பொருந்தாது. அக் காலத் தமிழ் அரசாட்சி குறித்து ஆய்ந்து முடிவெடுக்குமளவு சான்றுகள் கிடைக்காமையே காரணம்.

கோயில்கள் நிலவுடைமை வளர்ச்சியின், பேரரசு உருவாக்கத்தின் தவிர்க்க இயலாத உறுப்புகள்ஆகும். கோயில்கள் சமயம் பரப்பிய, கலைகள் வளர்த்த, நிர்வாகம் புரிந்த, வருவாயும் பெருக்கிய அமைப்புகளாகும். சிற்பக் கலை, பொறியியற் கலை, நடனம், இசை உள்ளிட்ட பல்வேறு கலைகளின் பயிற்சிக் கூடங்களாகவும் காட்சிக் கூடங்களாகவும் கோயில்கள் திகழ்ந்தன.

அரசு என்பது அடிப்படையில், சமூகத்தின் நிறுவனத் தலைமை ஆகும். கோயில்கள் அந்த நிறுவனத்தின் துணை நிறுவனங்கள். ஆகவேதான், அரசுருவாக்கம் குறைவாக இருந்த சங்க இலக்கியங்களில் கோயில்களும் குறைவாக உள்ளன. சங்க இலக்கியங்களில், கோயில்கள் குறைத்து மதிப்பிடப்படும் போக்கும் நிலவுகிறது. அரசுகள் நிறைந்துவிட்ட பிற்கால இலக்கியங்களின் பெரும்பகுதி கோயில் சார்ந்த / சமயம் சார்ந்தவையாக உள்ளன.

இந்தப் பின்புலத்தில்தான் சோழர் கால நிர்வாகத்தில் பார்ப்பனர் மற்றும் பிற சாதியினர் குறித்த தகவல்களை அணுக வேண்டும்.

கோயில்களே கூடாது என்பது சிலர் விருப்பமாக இருக்கலாம். ஆனால், சமூக இயங்கியலுக்கு அவ்விருப்பம் பொருந்தாது.

கிரேக்கம், எகிப்து, சீனம், சுமேரியா உள்ளிட்ட பண்டைய வளர்ச்சியடைந்த நாகரிகங்கள் அனைத்திலும் கோயில்களே நிர்வாக, ஆட்சியமைப்புக்குத் துணை செய்யும் நிறுவனங்களாக விளங்கின. இன்றைய ஐரோப்பிய சமூகத்தின் ஆணிவேராகக் கருதப்படும் கிரேக்க நாகரிகத்தில் கோயில்கள் எவ்வாறான முக்கியத்துவம் பெற்றிருந்தன என்பதைப் பார்ப்போம்.

· பூசைக்கென பூசாரிகள் இருந்தனர்

· குறிப்பிட்ட வகுப்பினர்தான் பூசை செய்ய வேண்டுமென்ற பாகுபாடு இல்லை

· பூசை முறைகள் தெரிந்தவர் யாவரும் செய்யலாம்

· இந்த உரிமை ஏலம் விடப்பட்டது

· கோயில்களுக்குப் பலவித வருவாய்கள் இருந்தன. காணிக்கைகள், நில உற்பத்தியிலிருந்து கிடைக்கும் தானங்கள், போரில் கிடைப்பவை அவற்றில் அடங்கும்

· கோயிலின் புனிதத் தன்மை கண்டிப்பாகக் காப்பாற்றப்பட்டது

· கோயில் அதிகாரிகள் பூரண உரிமைகள் பெற்றிருந்தனர்

· எவ்வளவு பெரிய குற்றமும் செய்துவிட்டு, ஒருவர் கோயிலுக்குள் நுழைந்துவிட்டால், அவரைத் தண்டிக்கக் கூடாது.

· இந்தக் கோயில்கள் வழிபடும் இடங்களாக மட்டும் இல்லை. சிற்பக் கலையும் சேர்த்துக் காட்டும் சித்திர சாலைகளாகவும் இருந்தன எனலாம்.

· அரசு அலுவலர்கள் கோயில் கணக்குகளைத் தணிக்கை செய்தனர்

· தனி நபர்கள் தங்கள் நிலங்களைக் கோயிலுக்கு எழுதி வைக்கும் வழக்கம் இருந்தது

· கோயில்களின் நிர்வாகம் அரசாங்கத்தின் வசமே இருந்தது (கிரீஸ் வாழ்ந்த வரலாறு - வெ.சாமிநாத சர்மா/ முதல் பாகம்/பூங்கொடி பதிப்பகம் 2001/பக்-. 175-, 178)

தமிழகத்தில் கோயில்கள் நிலவுடைமைச் சமூகத்தின் பொதுவுடைமை வெளியாகவும் திகழ்ந்தன. நிலம் தனியார் சொத்து என்ற போக்கு வரையறுக்கப்பட்டது. நிலத்தின் உரிமையில் தனியார் பங்கு மிதமிஞ்சிப் போகாமால் தடுக்கப்பட்டது. தனியார் தம் நிலங்களைக் கோயிலுக்கு வழங்கியதன் வழியாக தனியுடைமையின் தீவிரம் மட்டுப் படுத்தப்பட்டது. கோயில் பெயரால் நிர்வகிக்கப்பட்ட நிலங்களின் வருவாய்,

அரசு

கோயில் பணியாளர்

பல்வேறு நலத் திட்டங்கள்

பல்வேறு தொழிற் குலத்தவர்

-என்ற அளவில் பகிர்ந்து அளிக்கப் பட்டது.

கோயில் நிர்வாகத்தில் பார்ப்பனர்களுக்கான இடம் தெளிவாக வரையறுக்கப் பட்டிருந்தது. கோயில் பூசைகள் புரிவதே அவர்கள் முதன்மைத் தொழிலாக இருந்தது. இத்தொழிலைப் புரிவதற்காக அவர்களுக்கு வழங்கப்பட்ட கூலியே நிலக் காணிப் பங்கு ஆகும்.

திருமேனி எனப்படும் கடவுள் சிலையைத் தீண்டும் உரிமை அவர்களுக்கு இருந்ததாலும் அரசருடன் நெருங்கும் வாய்ப்பு இருந்ததாலும் அவர்கள் சாதியால் மேல் நிலையில் உள்ளவராக மதிக்கப்பட்டனர். திருமேனி தீண்டும் உரிமையும் பார்ப்பனர்களுக்கு மட்டுமானது அல்ல என்பதையும் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். இவை தவிர, பார்ப்பனருக்கான சிறப்புச் சலுகைகள் இருந்ததற்கான தடயங்கள் காணப்படவில்லை. பார்ப்பனச் சாதியினர் பிற சாதியினரை இழிவாக நடத்தினர் என்பதற்கோ, தீண்டாமையைக் கடைப் பிடித்தனர் என்பதற்கோ எந்தச் சான்றுகளும் இதுவரை முன்வைக்கப்படவில்லை. சோழர்காலக் கோயில்களில் சமக்கிருதத்தில் மட்டுமே பூசைகள் நடத்தப்பட்டன என்ற கருத்தும் ஆதாரமற்ற குற்றச்சாட்டாகும். தமிழ், சமக்கிருதம் ஆகிய இருமொழிகளிலும் பூசைகள் நடத்தப்பட்டன. அவற்றுள் பெரும்பான்மையாக தமிழிலேயே நடத்தப்பட்டன.

நிலக் காணிப் பங்கு வழங்குவது பார்ப்பனர்களுக்கு மட்டுமேயான சிறப்புச் சலுகை அல்ல. அனைத்து வகைக் குலத்தவருக்கும் சோழர் காலத்தில் நிலக் காணி வழங்கப்பட்டது. பல கோயில் பணியாளருக்கு ஊதியம், வீடுகள் வழங்கப்பட்டன.

பெரிய கோயில் எனப்படும் தஞ்சைப் பெருவுடையார் கோயில் கல்வெட்டுக்களைக் காண்போம்.

· ’பெருவுடையார் கோயிலில் ஆடற் கலைஞர்களாகப் பணிபுரிந்த 400 பெண்களுக்குத் தஞ்சைத் தளிச் சேரியில் வீடுகள் வழங்கப்பட்டன. மேலும் இவர்களுக்கான பிற சலுகைகள் பற்றியும் கல்வெட்டுக்களில் தெளிவாகக் குறிக்கப்பட்டுள்ளன. இவர்களோடு சேர்த்து, இப் பெண்களுக்குத் துணை செய்யும் ஆசிரியர்கள், பக்க வாத்தியக்காரர்கள் ஆகியோருக்கும் ஊதியம் வழங்கப்பட்டது. (இராஜராஜேச்சரம், குடவாயில் பாலசுப்ரமணியன்/ சுவாமி தயானந்தா கல்வி அறக்கட்டளை 2010/ பக் - 428)

இந்தப் பெண்கள் தேவதாசிகள் என்றும், இவர்கள் அனைவரும் விபசாரம் செய்ய இராஜராஜனால் பிடித்துவரப்பட்டவர்கள் / அழைத்துவரப்பட்டவர்கள் என்றும் மாபெரும் பொய் ஒன்று தமிழகத்தில் நிலவுகிறது. இவர்கள் அனைவரும் தேவரடியாரே தவிர, தேவதாசிகள் அல்லர். இந்த இரு சொற்களுக்குமான வேறுபாடுகள் அதிகம். மேலும் இவர்கள் விபசாரிகள் அல்லர்.

இது குறித்த எனது விரிவான விளக்கங்களை ‘நிலம் பெண்ணுடல் நிறுவனமயம்’ நூலில் காணலாம். அதேபோல, தளிச்சேரி என்பது, தாழ்த்தப்பட்ட பிரிவினருக்கான குடியிருப்பும் அல்ல.

‘பெருவுடையார் கோயிலின் வடமேற்கு வெளிச்சுவரை அடுத்த பகுதிதான் தளிச்சேரி அமைந்த இடம்.’ (நூல்: “தஞ்சாவூர்”, குடவாயில் பாலசுப்ரமணியன்/ அன்னம் 2009/ பக். 42)

இது நகரின் நடுவே அமைந்தது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. சேரி என்ற சொல் தாழ்த்தப்பட்ட மக்களின் குடியிருப்பைத்தான் குறிக்கும் என்பதும் ஒரு கட்டுக்கதையே.

சேரி எனும் சொல், ’புறத்தே’ உள்ள குடியிருப்பு அல்லது ஊர் எனும் பொருளிலேயே பயன்படுத்தப்பட்டு வந்தது. பொதுவாக, சேர்ந்து வாழும் பகுதி சேரி ஆகும். அதாவது, ஊர், கிராமம் போல இது ஒரு அலகு. அவ்வளவே. நாகை அருகில் இன்றும் பார்ப்பனச் சேரி என்ற பெயரில் ஊர் உள்ளது.

பழந்தமிழரின் கடல் வணிக நகரமாக விளங்கிய கொற்கையில், கிரேக்கக் குடிகளில் ஒருவகை யினரான யவனர், வசித்தனர். இவர்கள் அக்கால கிரேக்க - தமிழக வணிக உறவில் இங்கு வந்தவர்கள். இந்த யவனர்கள் வாழ்ந்த பகுதியின் பெயர், ‘யவனச் சேரி’ எனப்பட்டது. (கோநகர் கொற்கை/ சாத்தான் குளம் அ.இராகவன்/அமிழ்தம் பதிப்பகம் 2005/ பக் 45)

சிலப்பதிகாரம் குறிப்பிடும் புறஞ்சேரி எனும் ஊரில், பார்ப்பனரும், பாணரும் உள்ளனர். (புறஞ்சேரி இறுத்த காதை)

இவ்வூரைச் சிலப்பதிகாரம், ’புரிநூல் மார்பர் உறைபதி’ -அதாவது மார்பில் நூல் அணிந்தவர் வாழும் ஊர் என்று குறிக்கிறது.

பறைச்சேரி, என்றால் பறையர் வாழும் ஊர் என்பதுதான் பொருள். மாறாக, பறையர்கள் தாழ்த்தப்பட்டவர் என்றோ, அவர்கள் ஊரைவிட்டு ஒதுக்கி வைக்கட்டவர் என்றோ பொருள் அல்ல. இதேபோல், பார்ப்பனச் சேரிகளும் தமிழர் வரலாற்று ஆவணங்களில் ஏராளமாக உண்டு.

’சோழன் ஆதித்த கரி காலனைக் கொலை செய்த பார்ப்பனர்கள் வாழ்ந்த இடத்தின் பெயர் பார்ப்பனச் சேரி ஆகும்.’ (உடையாளூர் கல்வெட்டு - ஒரு மீள் பார்வை, -முனைவர் குடவாயில் பாலசுப்ரமணியன்)

அதேவேளை, தமிழர் சேரிகளில் அந்தந்த சாதியினர்/ குலத்தினர் மட்டும்தான் வாழ்ந்தனர் என்ற அவசர முடிவுக்கும் செல்லக் கூடாது. சேரி என்றால், அதில் பார்ப்பனரும் வாழ்வர் என்பதை நிறுவவே சிலப்பதிகார மேற்கோள் காட்டப்பட்டது.

இதுபோன்ற பொய்களைப் பரப்பியதில், திராவிடக் கோட் பாட்டாளர்கள் கடந்த நூற்றாண்டில் பெருவெற்றி பெற்றனர் என்பது தமிழர்களைத் தலைகுனியச் செய்யும் உண்மை.

பெருவுடையார் கோயில் நிர்வாகத்திற்காக, அக்கோயிலில் பணி செய்தவர்களின் பட்டியலைப் பல்வேறு கல்வெட்டுகள் பதிவு செய்துள்ளன. அப்பணியாளர் அனைவருக்கும் எவ்வளவு நிலக் காணி வழங்கப்பட்டது என்ற பதிவும் அவற்றில் அடங்கும். அக்கல்வெட்டுச் சான்றுகளிலிருந்து சிலவற்றை இங்குக் காட்டுகிறேன்.

நட்டுவம் செய்யும் ஆசார்யார்கள் - 12

கானம் பாடுவோர் - 5

ஆரியம் பாடுவோர் - 3

தமிழ் பாடுவோர் - 4

கொட்டி மத்தளம் இசைப்போர் - 2

முத்திரைச் சங்கு ஊதுவோர் - 3

விளக்குப் பணியாளர் - 7

நீர் தெளிப்பவர் - 4

குயவர்கள் - 10

துணி வெளுப்பவர் - 2

நாவிதர் - 6

துணி தைப்பவர் - 2

கன்னார் - 1

தச்சர் - 5

சாக்கைக் கூத்தர் - 4

- உள்ளிட்ட மொத்தம் 258 பேர் கல்வெட்டில் குறிக்கப்பட்டுள்ளனர்.

-இவர்கள் அனைவருக்கும் அவரவரது பணிக்கேற்ப, ஒன்றரை முதல் 2 காணி நிலம் வரை வழங்கப்பட்டது. (இராஜ ராஜேச்சரம், குடவாயில் பால சுப்ரமணியன்/ சுவாமி தயானந்தா கல்வி அறக்கட்டளை 2010/ பக் - 429)

பார்ப்பனருக்கு வழங்கப் பட்ட நிலக் காணிப் பங்கை, ஊரையே வாரிக் கொடுத்தது போல, பக்கம் பக்கமாக எழுதி வரும் திராவிட ‘ஆய்வாளர்கள்’ என் றேனும் மேற்கண்ட பட்டியலைத் தேடியதாவது உண்டா?

’தஞ்சைப் பெருவுடையார் கோயிலின் தலைமை சிவாச் சாரியாராக இருந்தவர் பவனபிடாரன் என்பவராவர்.’ (மேலது நூல் / பக் - 440)

இவர் ஆரியருமல்லர்; பார்ப்பனரும் அல்லர். தமிழாய்ந்த தமிழரே! தேவாரம் பாடுவோர் பிடாரர் எனப்பட்டனர். பவனபிடாரர், தேவாரம் பாடுபவர்; இவரே கோயிலின் தலைமைக் குரு. பார்ப்பனர்கள் இவருக்கு அடுத்த நிலையில்தான் வைக்கப்பட்டனர். பார்ப்பனர்கள், அரசனிடமிருந்து காணிப் பங்கு எதிர்பார்த்து வாழ்ந்த நிலையில், ‘பவன பிடாரன் பெருவுடையார் கோயிலுக்கு பொன் போர்த்திய செப்புக் குடத்தை அறக்கொடையாக வழங்கினார்’ (மேலது நூல்/ பக் - 440)

பார்ப்பனரைக் கொலை செய்வது பாவம் என்பது ஆரிய பிராமணியத்தின் கோட்பாடுகளில் ஒன்று. பிரமஹத்தி தோக்ஷம் என்று இதற்குப் பெயர்.

‘மேலைச் சாளுக்கிய மன்னன் சத்தியாச்சரியனுடன் போரிட்ட இராஜராஜன் அந்நாட்டு பார்ப்பனர்களைக் கொன்றான் என்பதைச் சாளுக்கியக் கல்வெட்டு கள் காட்டுகின்றன’ (உடையார் குடி கல்வெட்டு ஒரு மீள் பார்வை, --முனைவர் குடவாயில் பால சுப்ரமணியன்)

சோழர் ஆட்சியில், குற்றவியல் தண்டனை முறைகளிலும் பார்ப்பனருக்கென சிறப்புச் சலுகைகள் வழங்கப்பட்டதற்கான சான்றுகள் இல்லை.

இவை ஒருபுறமிருக்க, கோயில்களில் பூசை செய்யும் பிரிவினர் குறித்த சில விளக்கங்களைக் காண்போம். இக் கட்டுரைத் தொடரின் பல இடங்களில் சான்று காட்டி விளக்கப்படும் கருத்துகளில் ஒன்று, தமிழர் வரலாற்றில் பார்ப்பார்கள் என்னும் பிரிவினரில் தமிழரும் உண்டு; அந்தப் பார்ப்பாரில் பெரும்பகுதியினர் வள்ளுவர், பறையர் உள்ளிட்ட அறிவார்ந்த பிரிவினரே என்பதாகும். ஆரியப் பார்ப்பனர் தமிழருடன் இணைந்து பிழைக்கத் தொடங்கிய பிறகு பார்ப்பார் எனும் பெயரைத் தமக்கானதாகவும் மாற்றிக் கொண்டனர்.

அந்தணர் என்னும் பிரிவினரிலும் பாணர், பறையர், வள்ளுவர் உள்ளிட்ட பிரிவினர் பெரும்பங்கு இருந்தனர் என்பதும் ஏற்கனவே நிறுவப்பட்டது. ஆரியப் பார்ப்பனர், குறிப்பிட்ட கலையோ தொழிலோ அறியாதோர். ஆதலால், அவர்கள் காதலன் காதலி, தலைவன் தலைவி இடையே வாயிலோராகவும் (தூதுவர்), பூசை செய்து அதன் மீதப் பொருட்களை உண்டு வாழ்பவராகவும் இருந்தனர்.

இதேவேளை, ஆரிய பார்ப்பனர் வாய்வழியாக ஓதி வந்த மறைகளைத் தமிழரும் கற்றுத் தேர்ந்தனர்.

முன்னர் கண்டவாறு, அரசு உருவாக்கம் நிகழத் தொடங்கிய பிறகு, ஆரிய பார்ப்பனருக்கான தேவை அதிகரித்தது. அரசர்களின் போர்க்கள வெற்றிகளுக்காக அவர்கள் வேள்வி வளர்த்தனர். இதன்போது மறை ஓதப்பட்டது. அரசர்கள் இப் பார்ப்பனர்களை ஆதரிக்கத் தொடங்கினர். இந்த மாற்றத்தில் தமிழரின் பல குலத்தவரும் பங்கு பெறத் தொடங்கினர். சிலப்பதிகாரத்தில் விவரிக்கப்படும் பறையூர் சாக்கைக் கூத்தர் நான் மறை அறிந்திருப்பது இந்தக் காரணத்தினால்தான்.

பறையர்கள் வேதம் கற்றதைத் தடுக்கும் துணிவு அக்காலத்தில் ஆரிய பார்ப்பனர்களுக்கு இல்லை. மேலும், தமிழ் அரசர்களும் பறையர் உள்ளிட்ட தமிழ்க் குலங்களின் காவலர்களாகவும் இருந்தனர். சேரன் செங்குட்டுவன் முன்னால் பறையூர்க் கலைஞர்களின் கூத்து நிகழ்த்தப்பட்டது என்பதை நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும். இமயம்வரை படையெடுத்துச் சென்று ஆரியரை அழித்து வந்த தமிழ்ப் பேரரசர்கள், ஆரிய பார்ப்பனரது கருத்துரு வாக்கங்களையும் உட்கொண்டனர் என்பதுவே வரலாறு காட்டி நிற்கும் உண்மை. அதேவேளை, ஆரிய பார்ப்பனருக்கான முக்கியத்துவம் வழங்குவதில் கட்டுப்பாடற்ற தன்மையையும் அவ்வரசர்கள் கொண்டிருக்கவில்லை என்பதும் உண்மையே.

கோயில் பூசைகளில் ஆரிய பார்ப்பனர் மட்டுமே அனுமதிக்கப் பட்டார்கள் என்ற நிலை தமிழகத்தில் இருக்கவில்லை. இவ்வாறான குற்றசாட்டை முன்வைக்கும் எந்தக் கருத்தி யலாளரும், பார்ப்பார் - பார்ப்பனர் - அந்தணர் ஆகிய மூன்று பிரிவுகளையும் விரித்து ஆய்ந்தது மில்லை. இந்த ஆய்வை மேற் கொள்ளாமல், பார்ப்பார் என்றாலே பார்ப்பனர்; பார்ப்பனர் என்றாலே ஆரியர் என்று அரைகுறை முடிவு களைச் சொல்கின்றனர்.

கோயில் பூசை மேற் கொள்ளும் பணியில் பார்ப்பனர் மட்டுமல்லாது பல்வேறுத் தமிழ்க் குலத்தினரும் பங்கேற்றனர். திருமேனி தீண்டும் உரிமை ஆரிய பார்ப்பனருக்கு மட்டும் உரியதாக ஒருபோதும் இருந்ததே இல்லை. இந்தக் கருத்திற்கான விளக்கத்திற்குச் செல்வோம்.

ஆகம விதிகளின்படி அர்ச்சகராகும் உரிமை யாருக்கு உள்ளது எனக் காண்போம்.

சைவக் கோயில்கள்

’சிவாகமத்தில் பூசை செய்பவர்கள் சிவ தீட்சை பெற்றவர்களாக இருக்க வேண்டும் என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது. இக் கோயில்களில் பூசை முதலிய பணிகளைச் செய்வோர் ஆச்சாரியார், அர்ச்சகர், ஸ்தானிகர், பாசகர், பரிசாரகர் என ஐந்து வகைகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளனர். கௌசிகர், காசியபர், பரத்வாஜர், கௌதமர், அகத்தியர்ஆகிய ஐந்து ரிக்ஷிகளுக்கும் சிவபெருமான் இந்த ஆகமங்களை உபதேசித்தார். இவர்களுள்,

கௌசிகர் - சத்திரியர்

காசியபர் - கொல்லர்

பரத்வாஜர் - பார்ப்பனர்

கௌதமர் - நாவிதர்

அகத்தியர் - வேட்டுவர்

-இந்த ஐந்து கோத்திரங்கள்தான் சிவாச்சாரியாரின் கோத்திரங்கள் ஆகும். ஆகவே, சிவாச்சாரியார் என்பார்கள் பார்ப்பனர் மட்டு மல்லாமல் சத்திரியர், நாவிதர், கொல்லர், வேட்டுவர் ஆகிய பிரிவுகளைச் சேர்ந்தவரும்தான் எனக் கருத வேண்டும். சிவாகமங்கள் அறிந்த அனைவரும் அர்ச்சக ராகலாம் என்பதே கருத்து. (TAMIL NADU GOVERNMENT GAZETTE EXTRAORDINARY, PUBLISHED BY AUTHORITY/ CHENNAI, MONDAY, DECEMBER 1, 2008/ Part II-Section 1/ ð‚ - 11-12)

வைணவக் கோயில்கள்


’வைணவத்தில் சாதி என்பதே இல்லை. எந்தச் சாதி என்று கேட்பதே பாவம் ஆகும். ஆகவே, வைணவக் கோயில்களில் எந்தச் சாதியினரும் அர்ச்சகர் ஆகலாம்.’ (மேலது ஆவணம் / பக் -13)

தமிழர் ஆகம விதிகள் இந்தளவு சாதியத்திற்கு எதிரானவை தான் என்பதை உணர வேண்டும். ஆகமங்கள் இந்தியாவில் தமிழகத்தைத் தவிர வேறு எங்கும் இல்லை என்பதையும் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

இன்றும் கோயில்களில் அர்ச்சகராக உள்ள அனைவருமே ஆரிய பார்ப்பனர் அல்லர். தமிழக ஆகமக் கோயில் அர்ச்சகர்கள் தமிழர் குலங்களும் பார்ப்பனக் குலமும் கலந்த நிலையில் உருவானவர்களாகவோ, தனித்த தமிழ்க் குலத்தவராகவோதான் இருப்பரே தவிர, முழு ஆரிய பார்ப்பனராக இருப்பதற்கான வாய்ப்புகள் அரிதினும் அரிது.

அந்தணர், பார்ப்பனர் ஆகிய குலங்களில் தமிழ்க் குலத்தவர் இன்று தாழ்த்தப்பட்டவராகக் கருதப்படுவோர் -மிகுதியாக இருந்தனர் என்பதாலும் பெரு வுடையார் கோயில் தலைமை அர்ச்சகரே தமிழ்க் குலத்தவர் என்பதாலும், இன்றைய அர்ச்சகர் களை ஆரிய பார்ப்பனர் எனக் கருதுவது உண்மை நிலைக்கு எதிரானதாகும். அவர்கள் தங்களை ஆரிய பார்ப்பனர் என்று கருதிக் கொள்வதும் தவறு. மேலும், கோயில் குருக்களாகப் பணிபுரியும் ஆச்சார்யார் களும் பட்டர்களும், பிற பார்ப்பன சாதிப் பிரிவினரால் கிட்டத்தட்ட தீண்டத்தகாதவராக இன்றும் ஒதுக்கி வைக்கப் படுகின்றனர் என்பதைக் கவனிக்க வேண்டும்.

கோயில் குருக்கள் பிரிவு, பார்ப்பனருக்குள்ளேயே உள்ள தாழ்த்தப்பட்ட பிரிவாகவே நிலவு கிறது. இவர்கள் வீட்டில் கை நனைப்பதே பாவம் என்று பிற பார்ப்பனர்கள் கருதும் போக்கு இன்றும் உள்ளது. எனவே இவர்களுக்குள் திருமண உறவு கிடையாது.

அதேபோல, கோயில் கருவறைக்குள் சென்று திருமேனி தீண்டும் உரிமை, குருக்களைத் தவிர, வேறெந்த பார்ப்பனருக்கும் இல்லை. காஞ்சி சங்கராச்சாரி கூட எந்தக் கோயிலுக்குள்ளும் சென்று திருமேனி தீண்ட முடியாது. கருவறைக்குள் நுழையக்கூட அவருக்கு அனுமதி கிடையாது. மீறி சங்கராச்சாரி கருவறைக்குள் அனுமதிக்கப் பட்டிருந்தால் அது அவரது செல்வாக்கு, அதிகாரம் ஆகிய வற்றுக்குப் பணிந்து போன விதிமீறலாகவே இருக்கும்.

சோழர் காலம்வரை, எக்குலத்தாரும் கோயில் அர்ச்சகராகலாம் என்றிருந்த நிலை இன்று இல்லாமல் போனது எப்படி? அர்ச்சகர் பிரிவினர், தாமே ஒரு ஆதிக்க சாதியினராக இறுகிப் போனதும் அவர்களுக்குக் கோயில் களில் கட்டற்ற அதிகாரங்கள் வழங்கப்பட்டதும் எக் காலத்தில்? பறையர், பள்ளர், வள்ளுவர், பாணர் போன்ற குலங்கள் இன்று தாழ்த்தப் பட்ட, மிகவும் பிற்படுத்தப்பட்ட பிரிவுகளாக வாட, இக்குலத்தவர் ஆட்சி செய்த கோயில்களில் இவர்கள் தீண்டப்படா தோராக மாறியது யார் செய்த சதி?

ஒப்பீட்டளவில் பேரளவு சமத்துவக் கொள்கைகளைக் கடைப்பிடித்து, ஆரியப் பார்ப்பனரின் இடத்தை வரையறுத்து வைத்து, தமிழ்க் குலங்களுக்கு வளர்ச்சி அளித்த தமிழர் மரபுதான் சாதியத்தை வளர்த்த மரபு என்று நாக் கூசாது பொய் பரப்பும் திராவிட இயக்கத்தின் மூலவர்களின் சாதி யினரே, தமிழரைத் தமிழ்நாட்டி லேயே அடிமை களாக்கியவர்கள்! அவர்களே, சாதியக் கட்டமைப்பை வெற்றிகரமாகக் கட்டியமைத் தவர்கள்; நால்வருணக் கோட் பாட்டைத் தமிழகத்தில் நடை முறைப்படுத்தியவர்கள்; அறிவார்ந்த தமிழ்க் குலங்கள் அனைத்தையும் அடிமைப்படுத்தி, அக்குலத்தவர் அனைவரையும் தாழ்ந்த நிலைக்குத் தள்ளியவர்கள்!

இதுவே, இன்றைய தமிழ்த் தேசிய அரசியலில் பாய்ச்சப்பட வேண்டிய உயிர்க் குருதி!

அந்தணராக, கணியராக, கணக்காயராக, அரசராக, வேந்தராக, படைத் தலைவராக, அர்ச்சகராக, தேவாரம் பாடியோராக, பாசுரம் பாடியோராக, யாழ் இசைத்தோராக, சதிராட்டக் கலைஞராக, வேளாண் மாந்தராக, தத்துவ ஆசான்களாக, கப்பற் கட்டும் பொறிஞராக, சிற்பக் கலை வல்லுநராக, சித்தராக செம்மாந்து வாழ்ந்த குலத்தவரின் வாரிசுகள், ’எங்கள் சாதியைத் தாழ்த்தப்பட்ட சாதியாக அறிவிக்க வேண்டும்’ என அரசுக்குக் கோரிக்கை வைப்பதும், ’நான் ஒரு தாழ்த்தப்பட்டவன்’ எனக் கையில் சான்றிதழோடு அலைவதும், தமிழர் வரலாற்றில் எப்போதும் நிகழ்ந்தி டாத கொடூரம்!

இந்தக் கொடுமைகளின் பின்னணியில் இருப்பவர்களின் வாரிசுகளே, தமிழர் மரபு குறித்த பொய்யுரைகளை முழு மூச்சோடு பரப்பினர். அந்த வரலாறு - நாம் அறிந்து தெளிந்து தேற வேண்டிய வரலாறு!

விஜய நகரப் பேரரசு


சோழர் வீழ்ச்சிக்குப் பிறகு, தமிழகத்தில் நிலையான ஆட்சி அமையவில்லை. கி.பி.1279 ஆம் ஆண்டு, மூன்றாம் இராசேந்திர சோழன் மரணம் அடைந்தார். இவரோடு சோழர் காலம் முடிந்தது. இதன் பின்னர் பாண்டியரும் வலுவிழந்து, குறுநில மன்னராகி அதையும் இழந்தனர். பாண்டியரை ஒழித்ததில் மாலிக்காபூர் எனும் முகமதிய அரசனுக்குப் பெரும்பங்கு உண்டு. டெல்லியில் வலுவான முகமதிய அரசு அமைத்து, டெல்லி சுல்தானாக 1320 ஆம் ஆண்டு பதவி ஏற்ற கியாசுதீன், இந்தியத் துணைக்கண்டப் பகுதி முழுமையையும் ஒரே குடையின் கீழ் கொணர நினைத்தான். அப்போது பாண்டி நாட்டை ஆண்டவன் பராக்கிரமப் பாண்டியன். கியாசுதீன் தன் மகன் உலுக்கான் என்பானை, பாண்டியருடன் போர் புரிய அனுப்பினான். பராக்கிரமப் பாண்டியன் தோற்கடிக்கப்பட்டான். பெரும்புகழ்ப் பாண்டி நாடு, டில்லி சுல்தானின் 23 ஆவது மாநிலமாக இணைக்கப்பட்டது.

டில்லி சுல்தான்களால் அனைத்து மாகாணங்களையும் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. 1335 ஆம் ஆண்டு, மதுரையை ஆண்ட ஜலாலுதீன் தன்னை சுதந்திர அரசனாக - சுல்தானாக - அறிவித்துக் கொண்டான். அதன் பின்னர், மதுரை சுல்தான்களின் ஆட்சியில் நீடித்தது.

தென்னிந்தியாவில் முகமதி யர் ஆட்சி அமைவதை, ஆரிய வயப்பட்ட தென்னிந்திய அரசர் களால் ஏற்றுக்கொள்ள முடிய வில்லை. ஆரிய - பிராமணிய ஆட்சிமுறைக்கு நேர் விரோதமான கொள்கைகளைக் கொண்டிருந்த முகமதியரின் தொடர் வெற்றிகளை நிறுத்தாவிட்டால், தமது இருத்தலே கேள்விக்குள்ளாகிவிடும் என்ற நிலை ஆரியக் கருத்தில் தோய்ந்த அரச குலத்தவருக்கு ஏற்பட்டது. குறிப்பிட்ட இந்தக் காலத்தில், அரசமைக்கும் வலுவோடு தென்னிந்தியாவில் இருந்தவர்கள் இணைந்து அமைத்த அரசே விஜயநகரப் பேரரசு ஆகும்.

கர்நாடகத்தில் உள்ள துவாரசமுத்திரத்தைத் தலைநகராகக் கொண்டு ஆட்சி செய்த ஒய்சாளர் களிடம் அதிகாரிகளாகவும் சிற்றரசர்களாகவும் இருந்தவர்கள் அரிகரன், புக்கன் ஆகியோர். 1346 ஆம் ஆண்டு ஒய்சாள வம்சத்தில் நிலவிய பூசல்களைப் பயன்படுத்தி, ஆட்சியமைத்தவர்கள் இவர்கள்.

இந்துத்துவக் கோட்பாடு களைத் தமிழகத்தில் விதைத்து உரமிட்டவர்கள் விஜயநகரப் பேரரசினர் ஆவர்.

விஜயநகரப் பேரரசன் முதலாம் புக்கனின் மகன் கம்பணா, தமிழகத்தைக் கைப்பற்றிய ’திராவிட ’அரசர்களின் முன்னோடி. வட மேற்குத் தமிழகத்தை ஆண்ட சம்புவரையர்களை, கம்பணா தோற்கடித்தான். இதேவேளை மதுரையில் சுல்தான் ஆட்சி நடந்தது.

’காஞ்சிபுரத்தில் தங்கியிருந்த கம்பணா ஒரு கனவு கண்டான். அக் கனவில் தோன்றிய பெண், மதுரை சுல்தான் ஆட்சியில் மக்கள் படும் துன்பங்களை எடுத்துரைத்தாள்.

வேத மந்திரங்கள் ஒலித்த இல்லங்களில் கூச்சலும் குழப்பமும் மலிந்தன. பெண்களும் பார்ப்பனர்களும் துன்புறுத்தப் பட்டனர். இந்துக்களின் புனிதச் சின்னமான ‘பசு’ வதைக்கப்பட்டது. தாமிரபரணி ஆறு ரத்த ஆறாக ஓடியது’ (தமிழகத்தில் விஜயநகர ஆட்சி, தஞ்சை சரசுவதி மகால் வெளியீடு 2007/ பக் - 32)

இந்தக் கனவின் பின்னர் மதுரை சுல்தானை கம்பணா வென்றான். மிகத் தெளிவான இந்துத்துவ/ஆரியக் கனவு கம்பணா வுக்கு வந்தது. கம்பணா உள்ளிட்ட அன்றைய ’திராவிட’ ஆட்சியாளர் அனைவரும் இந்துத்துவ வெறியராக இருந்தனர் என்பதாலேயே இவ்வாறு கூறப்படுகிறது.

இதற்கான முகாமையான சான்று ஒன்றைக் காண்போம்.

‘திருச்சிராப்பள்ளி மா வட்டத்தில் கண்ணனூர் என்பது ஒய்சாளர்களின் முந்தைய தலை நகரமாக இருந்தது. அங்கு வீரசோமேஸ்வரா என்ற ஆட்சி யாளன் கி.பி.13 ஆம் நூற்றாண்டின் மத்தியில் போசலீஸ்வரம் உடையார் கோயிலைக் கட்டினான். ஆனால், இக்கோயில் முகமதியரின் தென்னகப் படையெடுப்பின்போது சேதப் படுத்தப்பட்டது. இக்கோயில் வளாகச் சுவர்க் கற்களை முகமதியர் கோட்டையமைக்கப் பயன்படுத்தினர். ஆனால், குமார கம்பணாவின் தென்னகப் படையெடுப்பின் விளைவாக அம்மசூதியை மீண்டும் பழைய நிலைக்குக் கோயிலாகப் புதுப்பிக்கத் திருப்பணி மேற் கொள்ளப்பட்டது’ (மேலது நூல்/ பக் - 33)

கம்பணாவின் அதிகாரிகள் வரிசையைக் காண்போம்.

1. சோமப்ப தன்ன நாயக்கர்

2. கண்டாரகுளி மாரய்ய நாயக்கர்

3. அனிகொண்டி வித்தாரபர்

4. கோபணாரிய கோபணாங்கா

இவர்கள் அனைவரும் சாதியால் பார்ப்பனர் ஆவர். ‘நாயக்கர்’ என்பது அரசனால் வழங்கப்படும் பட்டம். ’நாயக்கன்’ என்றால், ’சேனைத் தலைவன்’ என்று பொருள். கன்னட தெலுங்கு ‘திராவிட’ பார்ப்பனர்கள் எண்ணற்றவர்கள் விஜயநகரப் பேரரசில் பங்கு பெற்று, ’இந்துத்துவ தர்மத்தைக் காத்து’ நாயக்கர் எனும் பட்டம் பெற்றனர். இப்பட்டமே பின்னர் சாதியாகவும் மாறியது.

’சோமப்ப தன்ன நாயக்கர் ஒரு வட மொழிப் பண்டிதர். கோயில் திருப்பணிகளில் ஈடுபாடு கொணடவர். முல்பாகல் என்னுமிடத்தில் சோமநாதர் ஆலயத்தைக் கட்டியவர்’ (மேலது நூல் / பக் - 39)

’கண்டாரகுளி மாரய்ய நாயக்கர், சோமப்ப நாயக்கரின் மகன். கம்பணாவின் தளபதி. இவருக்குக் கம்பணா ‘அண்ண மங்களப் பற்று’ எனும் கிராமத்தைத் தானமாகக் கொடுத்தான். தன் தந்தை சோமப்ப நாயக்கர் பேராலேயே, சோமப்ப தன்ன நாயக்க சதுர்வேதி மங்கலம்’ என்னும் சர்வமானிய கிராமத்தை ஏற்படுத்தினார். அதுவே தற்போது தென்னார்காடு மாவட்டம் திண்டி வனம் தாலுகாவில் சட்டம்பாடி எனும் பெயருடன் விளங்கி வருகிறது.

மேலும், இக்கிராமத்தை 42 பங்காகப் பிரித்து இரண்டு பங்கைக் கோயிலுக்கும் மீதமுள்ள 40 பங்கை 40 பார்ப்பனர்களுக்கும் பங்கிட்டு வழங்க ஆணையிட்டான்’ (மேலது நூல் / பக் - 40, 41, 43)

’அனிகொண்டி வித்தாரபர், கம்பணாவின் மனைவி ரமாதேவியின் பெயரில் ‘ரமாதேவி நல்லூர்’ என்ற பார்ப்பன கிராமத்தை அமைத்தார்.’ (மேலது நூல் / பக் - 44)

’கோபணாரிய கோப ணாங்கா, தமிழகக் கோயில் களுக்குப் பொதுக் கண்காணிப் பாளராக இருந்தார்’ (மேலது நூல் / பக் - 45)

- ஆட்சியதிகாரத்தின் அனைத்து மட்டங்களிலும் பார்ப்பனர்கள் இருந்த நிலையைத் தான் தமிழரல்லாத ‘திராவிட’ அரசர்கள் தமிழகத்தில் அறிமுகம் செய்து வைத்தனர். நாயக்கர் எனும் சாதிப் பிரிவில் பார்ப்பனக் கலப்புக்குப் பஞ்சமே இல்லை என்னும் விதமாக, விஜயநகரப் பேரரசின் ’நாயக்கர்களில்’ கணிசமானோர் பார்ப்பனராக இருந்துள்ளனர்.

இந்தப் பார்ப்பனர்களும் ஆட்சியாளர்களாக இருந்த பிற ஆதிக்க சாதியினரும்தான் தமிழகத்தில் சாதியம் எனும் கருத்தியலை முற்றும் முழுதாக நடைமுறைப்படுத்தினர். மேற்கண்ட பார்ப்பன நாயக்கர்களின் ‘பங்களிப்பு களை’க் கண்டாலே இந்நிலையின் வீரியத்தை உணர முடியும்.

பெருமளவிலான பார்ப்பனர் கள் முழு நிலவுடைமையாளராக்கப் பட்டது ’திராவிட’ விஜய நகரப் பேரரசர் மற்றும் நாயக்கர் ஆட்சிக் காலத்தில்தான் என்பதே உண்மை வரலாறு. சோழர் காலத்தில், காணிப் பங்கு வழங்கப்பட்ட நிலையைத் திரித்து, பொய்யுரை பரப்பி வரும் திராவிடக் கோட்பாட்டாளர்கள், நாயக்கர்களின் பார்ப்பன நேசத்தை யும், சர்வமானியதானங் களையும் கண்டும் காணாது உள்ளனரா? அல்லது காணவே முடியாத சங்கடத்தில் உள்ளனரா?

கிருஷ்ணதேவராயர் காலத் தில் பார்ப்பனர் மேலும் தழைத்து ஓங்கினர். பல பார்ப்பனர்கள் ’நாயக்கர்’ பட்டம் பெற்று, தமிழகத்தை ஆட்சி செய்யத் தொடங்கினர்.

கிருஷ்ண தேவராயரது ‘சாதனைகள்’ சில;

· தேவதான நிலங்களின் வரியைத் தள்ளுபடி செய்தார்.

· கிருஷ்ணராயபுரம் என்ற கிராமத்தை ஏற்படுத்திப் பார்ப்பனர் களைக் குடியேற்றினார்.

· கன்னடம் தாய்மொழி என்றாலும் தெலுங்கில் எழுதும் ஆற்றல் படைத்தவர் அவர்.

· அவர் ஆட்சிக் காலத்தில் பார்ப்பனர்கள் நன்கு மதிக்கப் பெற்றனர். எந்தக் குற்றங்கள் செய்தாலும் பார்ப்பனர்கள் தண்டிக்கப்படவில்லை. இதற்கு எடுத்துக்காட்டாக, கிருஷ்ண தேவராயர் தன் மகன் திருமலாவைக் கொன்ற சாளுவ திம்மா என்ற பார்ப்பன அமைச்சரைக் கொல்வதற்கு ஆணை பிறப்பிக்க வில்லை.

· பேரரசை நிர்வகிக்க, பார்ப்பன அமைச்சரின் ஆலோசனைகள் கேட்டார். இது குறித்து அவர் கூறிய விளக்கம், ’பார்ப்பனர்கள் அரசுக்கு நெருக்கடி வரும் சமயத்திலும் போர்க்காலங்களிலும் விசுவாசமான முறையில் நடந்து கொண்டனர். சில சமயம் அவர்களைச் சத்திரியர்களுக்கும், சூத்திரர்களுக்கும் கீழ் அதிகாரிகளாக நியமித்தாலும் பொறுப்புடன் செயல்பட்டனர்’ என்றார்.

கிருஷ்ண தேவராயர் காலத்தில் தமிழகத்தின் ஆட்சிப் பொறுப்பாளராக நியமிக்கப்பட்ட மூவரில் ஒருவர் செல்லப்பா என்கிற வீரநரசிம்ம நாயக்கர். இவரது தந்தை காஞ்சிபுரம் பார்ப்பனர். அவர் பெயர் தழுவக் குழைந்தான் பட்டர் என்பதாகும்.

செங்கற்பட்டு மாவட்டம் அச்சிறுப்பாக்கம் திருக்கோயில் கல்வெட்டு இவரை, ’அகஸ்திய கோத்திரத்து, போதாயன சூத்திரத்து, யஜூஸ் ஸாகாத்யாபகரான தழுவக் குழைந்தான் பட்டர் மகன் உபயப் பிரதானி வீரநரசிங்க நாயக்கர்’ என்று குறிப்பிடுகிறது. தமிழகத்தில் நாயக்கர் ஆட்சி நிறுவப் பெற்றதில் இந்த ’பார்ப்பன நாயக்கருக்குப்’ பெரும் பங்கு உண்டு.

’திராவிடர் என்போர் தென்னாட்டுப் பார்ப்பனரே’ என்ற கருத்துக்கான சான்றுகள் இவை. இவைபோல இன்னும் ஏராளமான சான்றுகள் வரலாற்றுப் பக்கங்களில் கொட்டிக்கிடக்கின்றன.

’திராவிடர்’ என்றால்தான் அத்தொகுப்பில் ’பார்ப்பனர் வரமாட்டார்’ என்று பெரியார் தொடர்ந்து பேசியதும், பிற திராவிட இயக்கக் கோட்பாட்டாளர்கள் இன்றும் கூறி வருவதும் பிழையான அணுகுமுறை மட்டுமல்ல, தெரிந்தோ தெரியாமலோ ஒரு துரோக வரலாற்றை மறைக்கும் செயலும் ஆகும்.

(இக்கட்டுரைத் தொடர் இத்துடன் முடிகிறது. உடனடித் தேவை கருதி இக்கட்டுரைத் தொடர் முழு நூலாக வரவுள்ளது. அதில் இங்கு இறுதியாகச் சுட்டிக்காட்டப்பட்ட “துரோக வரலாறு” உள்ளிட்ட புதிய வரலாற்றுச் செய்திகளும் திறனாய்வுகளும் இடம் பெறுகின்றன. நூலின் பெயர்: அலர் - திராவிட அவதூறுகளும் தமிழர் மரபும் - கட்டுரையாளர்)

தமிழர் மரபும் திராவிட அவதூறுகளும் – 3

திராவிடர் என்போர் பார்ப்பனர்

வரலாறு எழுதப்படும்போது, ஆதிக்கப் பிரிவினர் தமது நலன்களுக்கான அனைத்து உள்ளடக்கங்களையும் அவ்வரலாற்றில் கலந்துவிடுகின்றனர். தமிழர் வரலாறு இந்தச் சதியில் சிக்குண்டதால், தமிழ் இனம் போராடி விடுதலை பெற்றிருக்க வேண்டிய ஒரு நூற்றாண்டு காலத்தை இழந்து நிற்கிறது. திராவிடர் என்ற சொல்லின் உண்மைப் பொருளை மிகவும் தந்திரமாக மறைத்தனர். சில ஆதிக்க சாதியினர் ஃவர்க்கத்தினர், தமிழரல்லாத அவர்கள் தமிழரிடமிருந்து பறித்துக்கொண்ட உரிமைகள் கணக்கிலடங்காதவை.

திராவிடர் என்ற சொல்லின் உண்மையான பொருள், ’தென்னாட்டு பார்ப்பனர்’ என்பதேயாகும். இதை விளக்க எண்ணற்ற சான்றுகள் உள்ளன. மேலும், திராவிட இயக்கத்தின் தொடக்கப்புள்ளியாக விளங்கிய ‘தென்னிந்திய பார்ப்பனரல்லாதார் சபை’ தென்னிந்திய பார்ப்பனர் உள்ளிட்ட ஆதிக்க சாதியினரின் சபையே என்பதை விளக்கவும் சான்றுகள் உள்ளன. தந்தை பெரியார் இந்தத் தென்னிந்திய பார்ப்பனரல்லாதார் சங்கத்திலிருந்துதான் தமது ‘திராவிட’ அரசியலை உருவாக்கினார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

இந்த விளக்கங்களுக்குள் செல்லும்முன், ஆரியப் பார்ப்பனியத்தை எதிர்ப்பதில் தமிழர் மரபு தொடக்கம் முதலே தெளிவுடனும் உறுதியுடனும் இருந்தது என்பதை மீண்டும் நினைவூட்ட விரும்புகிறேன். கடந்த இரு பகுதிகளில் இக்கருத்தை விரிவாகக் கண்டோம்.

· அந்தணர் என்போர் அனைவரும் ஆரியப் பார்ப்பனர் அல்லர்.

· தமிழ்ச் சமூகத்தில் வர்க்கத்தால் கடைநிலைக்குத் தள்ளப்பட்ட பிரிவினரும் அந்தணராக இருந்தனர்.

· தமிழ்ச் சமூகக் கட்டமைப்பில், சாதியத்தை ஆதரிக்கும் கூறுகள் இல்லை.

· சங்க இலக்கியப் பாடல்கள் ஆரியப் பார்ப்பனரை இழிவுபடுத்திப் பாடும் போக்கைக் கொண்டிருந்தன.

- ஆகிய கருத்துகளைக் கடந்த பகுதிகளில் கண்டோம்.

’தமிழர் மரபு சாதியம் நிறைந்தது’ என்பது திராவிடம் கட்டிவிடும் கதை அன்றி உண்மையல்ல என்பதை நிறுவவே இந்தச் சான்றுகள் காட்டப்பட்டன. மேலும், ஆரியத்தைத் தொடர்ந்து எதிர்ப்பது தமிழியமே என்பதை இவ்விளக்கங்கள் வலியுறுத்துகின்றன.

சங்ககாலச் சமூகம் முடிவுக்கு வந்த பின்னர், பிற்கால மூவேந்தர் ஆட்சிக் காலங்களிலும் ஆரியம் கட்டுக்குள்தான் வைக்கப்பட்டிருந்தது. ஆரியப் பார்ப்பனர்களின் அரச உருவாக்கக் கோட்பாட்டு நூலான அர்த்த சாத்திரமும் மனு நீதியின் வருணாசிரமக் கோட்பாடும் தமிழ்ப் பேரரசர்களால் முழுமையாக ஏற்கப்படவே இல்லை.

1. பார்ப்பனர்

2. சத்ரியர்

3. வைசியர்

4. சூத்திரர்

என்ற அதிகாரப் படிநிலை தமிழகத்தில் ஒருபோதும் தமிழ் அரசர்களால் கடைபிடிக்கப்படவில்லை.

ஆரியக் கோட்பாட்டை ஆரியப் பார்ப்பனர் சமூக நடைமுறையாக்கியதில் அரசுருவாக்கம்தான் முதன்மைப் பங்கு வகித்தது. அதாவது, அரசுகள் உருவாக்கப்பட்டதில், இந்திய நிலப்பரப்பில் ஆரியப் பார்ப்பனியத்தின் பங்களிப்பே மிகுதியாக இருந்தது. ஆய்வறிஞர் தேவி பிரசாத் சட்டோபாத்தியாயா இக் கூற்றைத் தமது ‘உலகாயதம்’ நூலில் விளக்கியுள்ளார்.

இப்பின்னணியில் தமிழர் அரசு உருவாக்கத்தை ஆய்ந்தால், இங்கும் ஆரியத் தாக்கம் இருந்தது என்பதையும் அதேவேளை ஆரிய மேலாண்மை தமிழகத்தில் கட்டுக்குள்தான் வைக்கப்பட்டிருந்தது என்பதையும் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

இதன் விளைவாகவும் பலனாகவுமே, நால்வருண ஆதிக்கப் படிநிலை தமிழகத்தில் முழுமையாகச் செயல்படவில்லை. தமிழர் ஆட்சி நீடித்த வரை இப்போக்கு நிலவியது. தமிழ்நாட்டு ஆட்சியாளராக, பிறமொழியினர் வந்த பிறகுதான் ஆரியக் கோட்பாடு முழுவீச்சில் ஆதிக்கம் செலுத்தத் தொடங்கியது.



தமிழகத்தில் ஆரியப் பார்ப்பனர்கள் நிலை குறித்த தமது விரிவான ஆய்வின் முடிவுகளாக ஆய்வறிஞர் மே.து.இராசுகுமார் கூறும் கருத்துகள் சிலவற்றை முன் வைக்கிறேன்.

· ’’பார்ப்பனர் சமக்கிருதத்தைப் படித்தும் வேதங்களை ஓதியும் ஒரு சில வேள்விகளை நடத்தியும் வந்தார்கள் என்றாலும், அன்றாட வாழ்க்கையில் தமிழ் மொழியையே பேசினர்; தமிழைக்கொண்டே வருவாய் தேடி வாழ்ந்தனர்.

· தமிழ்க் கல்வி கற்பிக்க ஊர்கள் தோறும் பள்ளிகள் இருந்தன. ஆனால், பல ஊர்களுக்கு ஒரு சமக்கிருதப் பள்ளி மட்டுமே இருந்ததால், அது உறைவிடப் பள்ளியாகவும் மன்னனது உதவிகளை எதிர்பார்த்ததாகவும் இருந்தது.

· தங்களது தனிப்பட்ட வழிபாடுகளுக்குக் கோயிலில் வடமொழியைப் பார்ப்பனர் பயன்படுத்தியிருக்கலாம். ஆனால், பொது வழிபாட்டுக்கும் வேளாளர் போன்றோருக்கு வழிபாடுகளை நடத்தித் தந்த போதும் கோயில்களில் தமிழே வழிபடு மொழியாக இருந்தது.

· பக்தி இயக்கத்தில் பங்குகொண்ட பார்ப்பன ஆழ்வார்களும் நாயன்மார்களும் தமிழில் பாடி, இறைவனுடன் ‘கலந்தார்’களேயன்றி, சமக்கிருதத்தில் பாடி இறைவனிடம் ’தொடர்பு’ கொள்ள முயலவில்லை.

· அரசு அதிகாரிகள், படைத் தலைவர்கள் போன்ற உயர் பதவிகளில் இருந்த பார்ப்பனர்களின் எண்ணிக்கை குறைவாகவே இருந்தது.

· தமிழ்ச் சமூகம் ஆரியவயப்படுவதற்கு மாறாக, பார்ப்பனர்கள் தமிழ்நிலைப்பட்டிருந்த நிலை இங்கு ஏற்பட்டிருந்தது.

· தமிழ்ச் சூழலில் பார்ப்பனர் செல்வாக்கும் பங்களிப்பும் வரலாற்றாளர்களால் மிகைப்படுத்திக் கூறப்பட்டுள்ளன.’’ (’சோழர்கால நிலவுடைமைப் பின்புலத்தில் கோயில் பொருளியல்’- மக்கள் வெளியீடு-2004, டிசம்பர்- பக்கங்கள் 211 -215)

இக் கருத்துகளின் அடிப்படைச் செய்தியாக நான் கருதுவது, நான்காயிரமாண்டுகளாகத் தொடர்ந்த ஆரிய-தமிழர் முரணில், சோழர் காலம்வரை, ஆரியப் பார்ப்பனியம் தமிழரை வெற்றிகொள்ளவில்லை என்பதே.

அதேவேளை, ஆரியக் கூறுகள் தமிழ்ச் சமூகத்தில் தாக்கம் செலுத்தத் தொடங்கியிருந்தன என்பதையும், தமிழர் அரசுருவாக்கத்தில் ஆரியப் பார்ப்பனரின் தாக்கம் மிகுதியாக இருந்தது என்பதையும் எனது கருத்தாகப் பதிவு செய்ய விரும்புகிறேன்.

இந்த நிலைமைகள் எதைக் காட்டுகின்றன? தமிழர் வரலாறு என்பதன் அடிப்படையே, ஆரியத்தை எதிர்ப்பதுதான் என்பதை அல்லவா உணர்த்துகின்றன! இந்த ஆரிய எதிர்ப்பில் தமிழர் கூறுகள் பல சிதைந்து ஆரியக் கூறுகள் மிகுந்ததும் உண்டு; தமிழர் கூறுகளை உள்வாங்கி ஆரியப் பார்ப்பனர் அவற்றைத் தமதாக்கிக்கொண்டதும் உண்டு.

தமிழர் மரபு ஆரியத்தை ஆதரித்தது எனக் கதைகட்டும் திராவிடக் ‘கோட்பாட்டாளர்கள்’ காலங்காலமாக முன்வைக்கும் குற்றச்சாட்டு, ’சோழர் காலத்தில்தான் ஆரியப் பார்ப்பனர்களுக்கு அளவிலா கிராமங்கள் மங்கலமாக/கொடையாகக் கொடுக்கப்பட்டன’ என்பதாகும்.

மேற்கண்ட நூலில், சோழர் கால நிலவுடைமை நிலையை ஆய்வு செய்துள்ள அறிஞர் மே.து.இராசுகுமார் இந்தக் குற்றச் சாட்டை மறுக்கும் வகையில் பல சான்றுகளை வெளிப்படுத்தியுள்ளார். அவற்றில் முகாமையான சிலவற்றை மட்டும் குறிப்பிடுகிறேன்.

‘சோழ நாட்டு வளமான விளைநிலங்களின் பெரும்பகுதி, பார்ப்பனர்களுக்குக் கொடை யளிக்கப்பட்டிருந்தது என்பது உண்மைக்கு மாறானதாகும். சோழநாட்டுக் கல்வெட்டுக்களில் கிடைத்த 1300 ஊர்ப்பெயர்களை வைத்துப் பார்க்கும்போது, 250 ஊர்களே பார்ப்பன ஊர்களாக இருந்திருக்கின்றன. இது 19.25மூ மட்டுமே. கோயில் மற்றும் பார்ப்பனர் கொடை தொடர்பான பதிவுகளே கல்வெட்டுக்களில் பெரிதும் இருக்கின்றன. எனவே, கோயில் கல்வெட்டுக்களில் பதியப்படாத வேளாள ஊர்களையும் கணக்கில் கொண்டால், இந்த அளவு இன்னும் குறைவாகவே இருக்கும்’ (மேலது நூல்,பக்கம் 214)

· பார்ப்பனர்களுக்கு வழங்கப்பட்ட நிலங்களை மேற்பார்வை செய்வது அரச நடைமுறையாக இருந்தது. அவர்களது நில வருவாய் தணிக்கை செய்யப்பட்டது. கணக்குகளை முறையாக ஒப்படைக்கும்படி பார்ப்பனர்கள் நிர்பந்திக்கப்பட்டனர்.

· அதிகாரிகளுக்கும் படைத் தலைவர்களுக்கும் கொடை நிலங்கள் வழங்கப்பட்டன. ஆனால், அவர்களது நிலங்கள் மேற்பார்வை செய்யப்படவில்லை.

· பார்ப்பனர்களுக்கு வழங்கப்பட்ட நிலங்களில் அவர்களுக்கு ஒருபோதும் முழு உரிமை இல்லை. அதாவது, மங்கலமாக வழங்கப்பட்ட நிலங்களை அரசன் அனுமதிக்கும் கால எல்லைவரைதான் பயன்படுத்த முடியும். அதன்பிறகு, கரையோலை முறை எனும் பொதுமுறையின்படி, இடம் மாற்றித் தரப்படும். தொடர்புடைய பார்ப்பனர்கள் அந்தப் புதிய இடம் தேடிச் செல்ல வேண்டும். இதனால், பார்ப்பனர்கள் தொடர்ந்து ஒரு ஊரில் நிலையாக வாழ இயலாமல், நிலம் ஒதுக்கப்படும் ஊர்களுக்கு அடிக்கடி இடம் பெயர்ந்து கொண்டிருந்தனர்.

· முறையாகக் கணக்கு ஒப்படைக்காத பார்ப்பனர்களுக்குத் தண்டத் தொகை விதிக்கப்பட்டதற்கான கல்வெட்டுச் சான்றுகள் உள்ளன - இச் செய்திகளே ஆரிய பார்ப்பனர் சோழர்காலம் வரையிலான தமிழ் மன்னர்களிடம் எந்தளவு செல்வாக்கு செலுத்த முடிந்தது என்பதை விளக்கும் அடிப்படைகளைக் கொண்டுள்ளன.

இவை தவிர, சில மன்னர்கள் ஆரியப் பார்ப்பனருக்குக் கூடுதல் முக்கியத்துவம் அளித்திருக்கவும் வாய்ப்புகள் உண்டு. ஆனால், அது தமிழரின் பொதுவான போக்கு அல்ல; விதி விலக்குகள் மட்டுமே என்பதும் எனது கருத்தாகும்.

வேளாளாராகவும் உள்ள (உழுவித்து உண்ணும்) அரச அதிகாரி, படைத் தலைவர், வேளாளர், ஆரியப் பார்ப்பனர் ஆகிய பிரிவினரில் எவருக்கும் நிலத்தைக் கொடையாக வழங்குவதும் அறம் அன்று. இவ்வாறு வழங்கப்பட்ட நிலங்களின் உரிமையாளர்கள் உழுது வாழ்ந்த அடித்தட்டு வர்க்கத்தினர் என்பதும், ஆதிக்கப் பிரிவினருக்கான கொடை நிலங்களில் உழைத்தவர்களும் இவ்வடித்தட்டு மக்களே என்பதும் சுரண்டலின் வெளிப்பாடுகள்தான்.

மன்னராட்சி முறையின் உட்கிடை இயல்புகள் இவை. வரலாற்றியல் நோக்கில் எதிர்மறைத் திறனாய்வுக்குட்படுபவை இக்கூறுகள். இக்கட்டுரையின் நோக்கம் ஆரிய - திராவிட ஆதிக்கம் குறித்தது என்பதால் விரிவாக இத்திறனாய்வுக்குள் செல்ல விரும்பவில்லை. அதேவேளை, அரசு நிலங்களை பார்ப்பனரல்லாத பிற ஆதிக்கத் தொழிற்பிரிவினருக்கு வழங்கியது ஞாயம் என்பதல்ல என்பதன்று கருத்து என்பதைப் பதிவு செய்ய விரும்புகிறேன். ஆரியப் பார்ப்பனரைக் கட்டுக்குள் வைத்திருந்தனர் தமிழ் மன்னர்கள் என்ற கருத்தை மேற்கண்ட சான்றுகளினூடாகப் பார்க்க வேண்டும்.

இந்திய நிலப்பரப்பில், ஆரியப் பார்ப்பனர்களுக்கு இந்தளவு வரையறைகளை வைத்து, தண்டத் தொகை விதித்த இனம் வேறு எது? திராவிடம் என்று சொல்லப்படும் ஆந்திரம், கேரளம், கன்னடம் ஆகிய இனங்கள் இத்தகைய வரலாற்றைத் தமக்கென கொண்டுள்ளனவா? ‘திராவிட’ச் சிந்தனையாளர்கள் விடையளிக்க வேண்டும்.

தமிழர் அரசாட்சிகள் வீழ்ச்சியடையும் வரை, பிறப்பின் அடிப்படியிலான சாதிப் பிரிவு தமிழர்களிடையே இல்லை. வேலைப் பிரிவினையாக, மரபுத் தொழிலாக சமூகப் பிரிவுகள் வளர்ச்சியடைந்த நிலையில் இருந்தன. அதாவது, பல தலைமுறைகளாக ஒரே தொழிலில் அல்லது தொழில்நுட்பத்தில் ஈடுபடும் பிரிவுகளாக சமூக உற்பத்தி அலகுகள் வளர்ந்திருந்தன. புறத் தோற்றத்திற்கு இது சாதி போலத் தோன்றினாலும், தர்க்கப் பூர்வமாக இவை சாதிகள் அல்ல.

மேற் குறிப்பிட்ட காலம் வரையில் பொதுவாக,

· குறிப்பிட்ட தொழில் செய்பவர் வேறு தொழில் செய்யக் கூடாது என்ற விதி இல்லை, வற்புறுத்தல் இல்லை, மீறுவோருக்குத் தண்டனை இல்லை.

· பிறப்பின் அடிப்படையில் தொழில் திணிக்கப்படவில்லை.

· கல்வி, பிறப்பின் அடிப்படையால் மறுக்கப்படவில்லை.

- இந்நிபந்தனைகள் இருந்தால் மட்டுமே அந்நிலையைச் சாதி என்று கூற முடியும். ஆயினும், சோழர் காலத்தில் வலங்கை, இடங்கை என்ற இரு பெரும் பிரிவுகள் இருந்தன. இப்பிரிவுகளுக்குள்ளான முரண்களும் இணைவுகளுமே அக்கால உற்பத்தியைத் தீர்மானித்தன.

அடிப்படையில், வலங்கைப் பிரிவு - உழவர், வேளாளர், வண்ணார், நாவிதர், பனை மரத் தொழிலாளர், இடையர் உள்ளிட்ட உற்பத்தி சார்ந்த, உற்பத்திக்குத் துணை செய்யும் தொழிற் பிரிவுகளாகும். இடங்கைப் பிரிவு - வணிகர், தச்சர், கருமான், கொத்தர், தட்டார், கொல்லர் உள்ளிட்ட வணிகம் மற்றும் கருவித் தொழிற்நுட்ப வல்லுநர் பிரிவுகளாகும்.

இப்பிரிவுகளில் உட் சுரண்டல் இருந்தது. ஆனால், அது வர்க்கச் சுரண்டல் வகைப்பட்டதே அன்றி சாதிச் சுரண்டல் என்றுகொள்ள இயலாது. சாதிச் சுரண்டல் என்பது பொருளாயதச் சுரண்டல் என்பதைக் காட்டிலும், பண்பாட்டுச் சுரண்டல் ஆகும். அதாவது, வர்க்கத்தால் மேம்பட்டவராயினும் சாதியால் கீழ்நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டவரை, வர்க்கத்தால் கீழ் நிலையில் உள்ள ஆதிக்க சாதிக்காரர் இழிவு செய்வதே சாதியின் தனித்துவம். இத்தனித்துவத்துடன் தமிழர் மரபில், சோழர் வீழ்ச்சி வரை சாதி நிலவவில்லை.

ஆரியப் பார்ப்பனர்கள் தமிழ் அரசவர்க்கத்தினர் சிலருக்கு நெருக்கமாக இருந்துகொண்டு ஆரியக் கருத்தியல் சீர்கேடுகளைத் தமிழர் மரபுக்குள் திணித்த போதும், ஆரியக் கருத்தியலான சாதியத்தைத் தமிழர் முழுமையாக ஏற்கவில்லை. மாறாக, ஆரியச் சுரண்டல் கோட்பாட்டின் வர்க்கச் சுரண்டலைத் தமிழ் மண்ணுக்கேற்ப மாற்றி உட்கொண்டனர். சான்றாக, கோயில்கள் என்பவை அரசியல் முடிவுகளை மக்கள் மீது திணிக்கப் பயன்படுத்தப்படும் இடங்கள் என்பது அர்த்த சாத்திரத்தின் கருத்து.

தமிழகக் கோயில்களை மன்னர்கள் அரசியற் களமாகவும் நிர்வாகக் களமாகவும் படையெடுப்புகளின்போது அரண்களாகவும் பயன்படுத்தினர். கோயில்களில் ஆரியப் பார்ப்பனருக்கும் சமக்கிருதத்திற்கும் கட்டுக்கடங்கா அதிகாரங்களை வழங்கக் கூறியது அர்த்த சாத்திரம். தமிழ் மன்னர்கள் இதை நிராகரித்தனர். தமிழர் கோயில்கள், அடித்தட்டு வர்க்கத்தினரும் பங்களிப்பு செய்யும் ஜனநாயக மன்றங்களாகவும் திகழ்ந்தன; கலை வளர்க்கும் இடங்களாயின; தமிழ் செழிக்கும் மையங்களாகின. நிலவுடைமைச் சுரண்டலைத் தமிழ் மன்னர்கள் மேற்கொண்டபோது, அச்சுரண்டலை எதிர்த்துக் குடிமக்கள் கேள்வி கேட்கக் கூடாது என்ற எச்சரிக்கையோடு, சுரண்டலுக்கான நிலங்களைக் கோயில் நிலங்கள் என்ற பெயரில் கையாண்டனர்.

சங்க இலக்கியங்களில், கோயில்கள் குறித்த தமிழரது கருத்துகள் வியக்கத்தக்கவை. ’கணவன் கோயில் செல்வதாகச் சொல்வதைக் கேலி செய்யும் பெண்’ கலித்தொகையில் இருக்கிறாள். ’ஆரியப் பார்ப்பனர் வளர்க்கும் வேள்வித் தீயில் நனைந்த ஆடைகளை உலர்த்தும் மகளிர்’ பரிபாடலில் உள்ளனர். ஆரியக் கருத்தியல் தாக்கம் பண்பாட்டுத் தளங்களில் ஊடுருவியதன் விளைவாகவும், இயல்பான அரசுருவாக்கத்தின் அங்கமாகவும் கோயில்கள் குறித்த கருத்துகள் தமிழரிடையே மாற்றம் பெற்றன.

இதுபோன்ற எண்ணற்ற சான்றுகளைக் கொண்டு, ஆரியர் - தமிழர் முரண் வரலாற்றைத் தெள்ளத் தெளிவாக நிறுவலாம்.

‘திராவிடம்’ எனும் சொல்லே அல்லது கருத்தே ஆரியத்தை எதிர்க்கும் என்ற முழக்கத்திற்கென என்ன வரலாறு உள்ளது?

திராவிடர்தான் ஆரியரின் எதிரிகள் என்று முழங்கிவிட்டு, சான்றுகள் காட்டும்போது, தமிழரையே ‘திராவிடர்’ என்று அழைத்து பதுங்கிக்கொள்வது என்பதுதான் கடந்த எண்பது ஆண்டுகளாகத் தமிழகத்தில் திராவிடக் கோட்பாட்டாளர்கள் செய்துவரும் ‘ஆய்வு’ப் பணி!

’திராவிட நாடு என்று நான் சொல்வது தமிழ் நாட்டைத்தான்’ என்றும் தந்தை பெரியார் கூறியுள்ளார். அப்படியெனில், திராவிடர் என்போர் தமிழர் மட்டும்தானா? ஆம் என்றால், நாலாயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக வரலாற்றுப் பெருமிதத்துடன வாழ்ந்து வரும் தமிழருக்கு, திராவிடர் என்ற பெயர் சூட்டும் வேலை எதற்கு? ’திராவிடர் என்றால்தான் பார்ப்பனர்கள் வரமாட்டார்கள். தமிழர் என்றால் பார்ப்பனர்கள் வந்துவிடுவார்கள்’ என்பது அடுத்த பதிலுரை.

நான்காயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்தே, ஆரியர் எனும் கூட்டம் இந்திய நிலப்பரப்புக்குள் வருவதற்கு முன்பிருந்தே ’தமிழர்’ எனும் அடையாளத்துடன் வாழ்ந்து வரும் இனம் எப்படி தமிழர் என்ற பெயர்க் காரணமாக மட்டுமே, பார்ப்பனர்களை உள்ளடக்கிவிடும்?

இந்தியாவில் ஆரியத்தின் பெரும் எதிரி இனம், தமிழர் இனமே! திராவிடம் என்ற சொல், ஆரியத்தை எதிர்க்க வந்த சொல் அன்று. மாறாக, ஆரியப் பார்ப்பனியத்தின் மறுவடிவமாக, தென்னிந்திய பார்ப்பனர்களின் மற்றும் தென்னிந்திய உயர் சாதி ஆதிக்கப் பிரிவினரின் சுரண்டலை நிலைநாட்ட, அப்பிரிவினரால் கையாளப்பட்ட சொல்தான் ‘திராவிடர்’ என்பது.

இதற்கான சான்றுகளைக் காண்போம்.

‘’பஞ்ச திராவிடீ எனத் தென்னாட்டுப் பார்ப்பனர்கள் தங்களை அழைத்துக்கொண்டபோது, ’திராவிடம்’ என்ற சொல் தமிழ், தெலுங்கு, மலையாள, கன்னட, துளு நிலப்பகுதிகளைக் குறிக்கிறது’ (’இந்து தேசியம்’ - தொ.பரமசிவன், யாதுமாகி பதிப்பகம் -2009, பக்கம் 14)

அதாவது திராவிடர் என்போர், தமிழ், தெலுங்கு, மலையாளம், கன்னடம், துளு ஆகிய மொழியினத் தாயகங்களைச் சேர்ந்த பார்ப்பனர்தான் என்பது இதன் பொருள்!

இக் கூற்றை மட்டும் வைத்து ‘திராவிடர்’ என்போர் தென்னிந்திய பார்ப்பனர் மற்றும் ஆதிக்கச் சாதியினர்’ என நான் கூறுதல் போதாமையாகும். ஆகவே, வரலாற்று வழிப்பட்ட சான்றுகள் பலவற்றைக் காண்போம். அதற்குமுன், ’திராவிடர்’ என்றால் அது ஆரிய எதிர்ப்பு என்று உரைக்கும் திராவிடக் கோட்பாடு பிறந்த அமைப்பான தென்னிந்திய பார்ப்பனரல்லாதார் சபையின் நிறுவனர்கள் குறித்தும் அவர்களது கொள்கை முழக்கங்கள் குறித்தும் அறிந்துகொள்வோம்.

· நாயக்கர் எனும் சாதி, பட்டர் எனும் ஆரியப் பார்ப்பன சாதியுடன் தொடர்புடையதுதான்!

· திராவிடரான நாயக்கர் ஆட்சிக்காலத்தில், தமிழகத்தில் ஆரியப் பார்ப்பனியம் எவ்வாறு செழித்து வளர்ந்தது?

· திராவிடரான நாயக்கர் ஆட்சி, சமக்கிருதம் வளர எப்படித் துணை புரிந்தது? ’இந்துத்துவ வெறி’யை நாயக்கர் ஆட்சி, அரசியலாக்கிய வரலாறு என்ன? இவற்றுக்கான சான்றுகள் இனி வரும்!